Uzasadnienie
Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę antenowej konstrukcji wsporczej wraz z instalacją telekomunikacyjną, (stanowiącą stację bazową telefonii komórkowej) na budynku usytułowanym na działce nr [...] - obręb [...] przy ul. [...] w B.. W wyniku analizy dokumentacji projektowej, na podstawie art. 3 pkt 20 oraz art. 28 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 290, dalej p.b.), ustalono krąg stron przedmiotowego postępowania. Za strony tego postępowania uznano właścicieli i użytkowników wieczystych działek usytuowanych w obszarze oddziaływania obiektu, o których mowa w art. 28 ust.2 pb, tj. działek na których w przypadku budowy nowych lub nadbudowy istniejących obiektów pole elektromagnetyczne o średniej gęstości mocy przekraczającej 0,1W/m2 teoretycznie mogło by wystąpić w strefach dostępnych dla ludzi.
Właściciele działek, na których zgodnie z obowiązującymi przepisami nie ma możliwości dokonania w/w zabudowy lub nadbudowy, w ocenie organu I instancji nie mają interesu prawnego w związku z realizacją przedmiotowej inwestycji i nie zostali uznani za strony postępowania.
W dniu [...] października 2016 r., B. i A. B. oraz w dniu [...] października 2016 r., skarżący D. M., złożyli podanie o wznowienie postępowania, wskazując, jako podstawę prawną przepis art. 154 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.:
Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.; dalej k.p.a.
W dniu [...] kwietnia 2017 r. Prezydent Miasta B. wydał decyzję [...], w sentencji której odmówił uchylenia decyzji własnej Nr [...] z dnia [...].04.2016 r. r. [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę antenowej konstrukcji wsporczej wraz z instalacją telekomunikacyjną.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, iż wnoszący o wznowienie postępowania nie mają interesu prawnego w związku z realizacją przedmiotowej inwestycji. Prezydent Miasta B. wskazał, iż zgodnie z obowiązującymi przepisami § 10 ust 43 pkt 2 ppkt a) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "[...]", nieruchomość wnoszących o wznowienie postępowania, nie może być zabudowana lub nadbudowana do wysokości, której w strefach dostępnych dla ludzi wystąpi pole elektromagnetyczne o średniej gęstości mocy przekraczającej 0,1 W/m2.
W związku z tym w ocenie organu I instancji wnoszący o wznowienie postępowania nie zostali uznani za strony postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę antenowej konstrukcji wsporczej wraz z instalacją telekomunikacyjną, (stanowiącą stację bazową telefonii komórkowej) na budynku usytułowanym na działce nr [...] — obręb [...] przy ul. [...] w B..
Odwołanie od powyższej decyzji złożyli B. B. i skarżący D. M.. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 kpa w związku z: 1/ art. 6 kpa poprzez merytoryczne rozstrzyganie sprawy administracyjnej na etapie ustalenia czy inwestycja oddziałuje czy też nie na ich działkę, 2/ art. 3 pkt 20 w związku z art. 3 pkt 20 pb, poprzez niewskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego, których analizy organ dokonał w zakresie występowania interesu prawnego, 3/ art. 7, 8, 9, 77 § 1, 107 § 1, 107 § 3 kpa poprzez niepodanie konkretnej jednostki prawnej z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wraz z jej uzasadnieniem, co stanowi rażące naruszenie prawa albowiem taka decyzja jest nie do odkodowania, 4/ art. 72 ust 1 pkt. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2008 nr 199 poz. 1227) z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. ze zmianami w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez nieustalenie przedmiotu sprawy z jednoczesnym uznaniem, iż bliżej nie sprecyzowana inwestycja nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowanych.
Odwołujący się wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., na podstawie art. 28, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 3 pkt 20, art. 28 ust. 2, art. 81 ust. 1, oraz art 82 ust. 3 pb, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu powyższej decyzji stwierdzono, że B. B. jest właścicielem lokalu (przy ulicy [...], lokal nr [...]) stanowiącego odrębną nieruchomość zapisanego w księdze wieczystej KW [...] (w udziale 1/1 w ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej z A. B.) której przysługuje udział 8126/479082 w nieruchomości wspólnej zapisanej w księdze wieczystej KW [...]
D. M. jest właścicielem lokalu (przy ulicy [...], lokal nr [...]) stanowiącego odrębną nieruchomość zapisanego w księdze wieczystej KW [...] (w udziale 1/1) której przysługuje udział 7104/479082 w nieruchomości wspólnej zapisanej w księdze wieczystej KW [...].
Nieruchomość wspólna zapisana w księdze wieczystej KW [...] jest nieruchomością gruntową stanowiącą działkę ewidencyjną nr [...] w obrębie [...], o powierzchni 0,4270 ha zabudowana budynkiem wielorodzinnym, zarządzana przez [...] Spółdzielnie Mieszkaniową. Działka [...] w obrębie [...] znajduje się w terenie dla którego Rada Miasta B. podjęła w dniu [...] września 2004 r. Uchwałę Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "T[...]" w jednostce [...] w B.. (Dz.Urz. Woj. [...] z 2004 r. Nr [...]. poz. 2054). Z treści wyżej wymienionego planu wynika, że jest to teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, na którym obowiązuje: zakaz realizacji nowych budynków mieszkalnych, zakaz lokalizowania wolnostojących obiektów usługowych i garaży, zachowanie istniejących budynków mieszkalnych bez możliwości ich rozbudowy i nadbudowy.
Wskazano, że pojęcie strony w postępowaniu administracyjnym, o którym mowa w art. 28 k.p.a., zostało zawężone przez przepis art. 28 ust. 2 pb, w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę do inwestora oraz właściciela, użytkownika wieczystego lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.
Stwierdzono, że w myśl art. 3 pkt 20 pb, przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego, na podstawie przepisów odrębnych, m.in. przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przepisy z zakresu ochrony zabytków, ochrony przyrody, prawa wodnego.
Projektant wskazał w projekcie budowlanym (str. 19 i 20), iż obszar oddziaływania projektowanego zamierzenia inwestycyjnego ograniczony jest do granic działki inwestycyjnej.
Zgodzono się ze stanowiskiem Prezydenta Miasta B. w decyzji z dnia [...].04.2016 r., w której stwierdził, że obszar oddziaływania obiektu, obejmuje nieruchomość objętą przedmiotową inwestycją - działka [...] obręb [...] oraz działki, na których w przypadku budowy nowych lub nadbudowy istniejących obiektów pole elektromagnetyczne o średniej gęstości mocy przekraczającej 0,1 w/m2 teoretycznie mogłoby wystąpić w strefach dostępnych dla ludzi tj. [...] - obręb [...] - obręb [...].
Podkreślono, że szczególe znaczenie mają przepisy rozporządzenia
Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. Nr 192, poz.1883). Analizując dokumentację projektową w oparciu o przepisy wyżej wskazanego rozporządzenia, ustalono, że linia wyznaczająca obszar sumarycznego poziomego rozkładu pól elektromagnetycznych o wartości gęstości mocy >0,1 W/m2 swym zasięgiem w płaszczyźnie poziomej obejmuje miedzy innymi działkę nr [...] w obrębie [...] będącą w zarządzie [...] Spółdzielni Mieszkaniowej, na której terenie zlokalizowany jest budynek mieszkalny wielorodzinny przy ulicy [...], (przy czym linia wyznaczająca obszar sumarycznego poziomego rozkładu pól elektromagnetycznych o wartości gęstości mocy >0,lW/m2 nie obejmuje swym zasięgiem budynki przy ulicy [...]).
Ponadto wskazano, że zarząd nieruchomością wspólną tj. działka [...] w obr. [...] zapisaną w księdze wieczystej KW [...] sprawuje [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa i to spółdzielni, a nie właścicielom lokali (niezależnie od tego czy są oni członkami spółdzielni) przysługiwał status story w postępowaniu. Podkreślono, że w orzecznictwie sadów administracyjnych podkreśla się, że tylko w wyjątkowych sytuacjach właściciel lokalu może samodzielnie, niezależnie od wspólnoty lub spółdzielni, wystąpić jako strona postępowania. "Może to mieć miejsce wyłącznie wtedy, gdy wykaże on swój indywidualny, własny interes (por. wyrok NSA z dnia 4 marca 2011 r., II OSK 419/10; wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2007 r., II OSK 627/06).
Stwierdzono, że odwołującym się, nie przysługuje status strony w przedmiotowym postępowaniu.
W skardze złożonej do Sądu, skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 kpa w związku z: 1/ art. 3 pkt 20 w związku z art. 3 pkt 20 pb, poprzez niewskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego, których analizy organ dokonał w zakresie występowania interesu prawnego w tym przepisów kodeksu cywilnego oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
2/ art. 3 pkt 20 w związku z art. 3 pkt 20 pb, w związku z art. 72 ust 1 pkt. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2008 nr 199 poz. 1227) w powiązaniu z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku ze zmianami w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w nawiązaniu do przepisów Konwencji z Aarhus poprzez przyjęcie, iż skarżący nie ma prawa do weryfikacji decyzji w trybie wznowieniowym dla inwestycji, która wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed wydaniem pozwolenia na budowę, a której inwestor nie przedłożył tym bardziej, iż dokumentacja inwestora została sporządzona dla pojedynczego elementu przedsięwzięcia a nie jego całości.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz o zwrot kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Zaszły przesłanki do uwzględnienia skargi, choć z innych przyczyn, niż te, które w niej wskazano.
Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej zwaną: "p.p.s.a.", doprowadziła Sąd do stanowiska, że w toku postępowania administracyjnego uchybiono procesowemu, w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji.
We wstępnej fazie postępowania o wznowienie, czyli po złożeniu wniosku przez stronę (albo wszczęciu z urzędu, w przypadkach przewidzianych przez k.p.a.), a przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ ma zbadać formalne warunki wznowienia, spełnienie których pozwala przejść do drugiej fazy postępowania poprzez wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.), albo wobec stwierdzenia, że warunki formalne nie zostały spełnione, to wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.).
Wskazanie przez wnioskodawców przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nakładały na organ administracji publicznej obu instancji, obowiązek ustalenia z urzędu, czy podanie o wznowienie postępowania zostało złożone w terminie 1 miesiąca, liczonego od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Podkreślić należy, że to na stronie żądającej wznowienia postępowania, spoczywa obowiązek udowodnienia, kiedy konkretnie dowiedziała się o wydaniu decyzji (art. 148 § 2 k.p.a). To z kolei nie zwalnia organu administracyjnego z obowiązku weryfikacji twierdzeń strony i przedłożonych przez nią dowodów oraz przedstawienia swojego stanowiska, w oparciu o cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy.
Jak wynika z akt sprawy, [...] sierpnia 2016 r. został sporządzony i przesłany do organu I instancji protest mieszkańców dotyczący wydania decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę spornej antenowej konstrukcji wsporczej. W ww. proteście decyzja ta została wskazana. Do protestu została załączona lista popierających go mieszkańców, na której widniały ich podpisy.
Wykonując polecenie organu, który zobowiązał wnioskodawców do udzielenia wyjaśnienia, kiedy dowiedzieli się o wydaniu ww. decyzji, B. B. oświadczyła, że nastąpiło to w dniu [...].08.2016 r. (vide: k. 150 akt administracyjnych organu I instancji), a skarżący oświadczył, że nastąpiło to w dniu [...] września 2016 r., kiedy podpisywał protest (vide: k. 155 ww. akt). W tej więc sytuacji oczywistym było, że podanie z dnia [...].10.2016 r., o wznowienie postępowania B. B. zostało wniesione z przekroczeniem ustawowego, miesięcznego terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a. i w związku z tym zachodziły przesłanki do odmowy wznowienia postępowania w stosunku do jej osoby, na podstawie art. 149 § 3 k.p.a.
Co się natomiast tyczy rozstrzygnięcia zagadnienia, czy zachodziły przesłanki do wznowienia postępowania w stosunku do skarżącego, to przesądzając to zagadnienie pozytywnie, organ oparł się jedynie na wyżej przytoczonym oświadczeniu skarżącego, którego jednak nie można uznać za podstawę ustalenia okoliczności, że skarżący dowiedział się o wydaniu decyzji z [...].04.2016 r., w dniu [...].09.2016 r. W oświadczeniu tym skarżący stwierdził bowiem, że dowiedział się o ww. decyzji w dniu [...].09.2016 r., lecz był to dzień, w którym podpisywał protest. Użył bowiem sformułowania: "podpisując protest mieszkańców w sprawie niedopuszczenia do eksploatacji przedmiotowej inwestycji". Do protestu zaś z dnia [...].08.2016 r., załączono listę popierających go mieszkańców, wśród, których figurował skarżący, którego podpis został złożony na tejże liście z czego wynika, że faktycznie skarżący dowiedział się o ww. decyzji w dniu [...].08.2016 r., która to okoliczność winna była skutkować wydaniem postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, w sytuacji rzecz jasna przesądzenia o tym w sposób jednoznaczny przez organy.
Istnienia powyższej sprzeczności w oświadczeniu skarżącego, organy obu instancji nie wyjaśniły, lecz przechodząc nad nimi do porządku uznały, że istnieją przesłanki do wznowienia postępowania w stosunku do obu ww. wnioskodawców. Postanowienie o wznowieniu wskazuje, że zostało podjęte mi in. na wniosek B. B. i skarżącego. Organy naruszyły tym samym przepisy art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. w stopniu który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Niezależnie jednak od powyższego, postanowienie z dnia [...] grudnia 2016 r. o wznowieniu postępowania posiada wady, które sprawiają, że nie mogło ono pozostać w obrocie prawnym. W jego bowiem uzasadnieniu wskazano, że zarówno B. B., jak i skarżący dowiedzieli się o wydaniu decyzji z [...].04.2016 r., w dniu [...].08.2016 r., co wprost oznacza, że nie dochowali terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania. Rozstrzygnięcie więc o wznowieniu postępowania stoi w oczywistej i rażącej sprzeczności z treścią uzasadnienia tego postanowienia.
Jakkolwiek organ I instancji wydał w dniu [...] grudnia 2016 r. postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki w zakresie ustaleń tyczących się terminów powzięcia przez wnioskodawców wiedzy o wydaniu decyzji z [...].04.2016 r., to jednak sprostowanie to nie mogło odnieść zamierzonego skutku, choćby z uwagi na okoliczność, że nie dotyczyło oczywistej omyłki, lecz jednego z najistotniejszych ustaleń faktycznych w postępowaniu dotyczącym wznowienia postępowania, jakim jest ustalenie czy wnioskodawca dochował terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania. Dlatego też, z uwagi na naruszenie przepisu art. 113 § 1 k.p.a. w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. nr 153, poz. 1270); dalej: "p.p.s.a.", podlegało uchyleniu.
Wobec więc konieczności uchylenia wskazanych wyżej orzeczeń, zachodzi konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy. Rozpatrując ponownie sprawę, organy wyjaśnią sprzeczność w oświadczeniu skarżącego, co do terminu, w którym dowiedział się o wydaniu decyzji z dnia [...].04.2106 r., a dopiero po rozstrzygnięciu tej wątpliwości, stosownie do swych ustaleń wydadzą postanowienie o wznowieniu postępowania bądź o odmowie jego wznowienia.
Wobec stwierdzonych przez Sąd uchybień na etapie wstępnego badania wniesionego podania o wznowienie postępowania za przedwczesne należało uznać odniesienie się do merytorycznych zarzutów skargi wskazujących wadliwość zaskarżonej decyzji, w tym odnoszących się do posiadania przez skarżącego interesu prawnego.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw.
z art. 135 oraz art. 152 p.p.s.a. orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.
O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.