Uzasadnienie
Decyzją nr [..]. z dnia [...] 2006 r., Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] przyznał A. P., powołując się między innymi na art. 104 k.p.a. i art. 178 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750; ze zm.) uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym oraz inne należności pieniężne za okres od dnia 1 lutego 2004 r. do dnia wydania decyzji, orzekając jednocześnie o potrąceniu świadczeń nienależnie pobranych w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej tj. odprawy w kwocie 12129,32 zł, ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w kwocie 6616,59 zł i jednorazowego odszkodowania z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia stosunku służbowego w kwocie 17688,58 zł. W motywach decyzji organ wskazał, iż decyzją Nr [...] z dnia [...] 2006 r. Dowódca Wojsk Lądowych stwierdził nieważność decyzji Nr [...] z dnia [...] 2003r.
Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego dotyczącej wypowiedzenia A. P. stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej z powodu likwidacji zajmowanego przez niego stanowiska służbowego i odmowy przyjęcia niższego stanowiska służbowego. Następnie Dowódca Pomorskiego Okręgu Wojskowego rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] 2006 r. uchylił pkt 27 własnego rozkazu personalnego Nr [...] z dnia [...] 2003 r., zgodnie, z którym A. P. w dniu 31 stycznia 2004 r. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej. W związku z powyższym w dniu 1 września 2006 r. wyżej wymieniony został przyjęty na ewidencje i wszelkiego rodzaju zaopatrzenie w Jednostce Wojskowej [...].
W odwołaniu od powyższej decyzji A. P. wniósł o jej unieważnienie. Jego zdaniem w kwestionowanej decyzji Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] nie uwzględnił wszystkich z przysługujących mu należności pieniężnych. W związku ze stwierdzeniem nieważności decyzji Nr [...] z dnia [...] 2003 r. Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego, na organie I instancji ciążył obowiązek wypłaty należności pieniężnych za okres od 1.02.2004 r. do 30.08.2006 r. wraz z odsetkami ustawowymi z tytułu opóźnienia zwykłego niezależnego od dłużnika. Ponadto organ nie wziął pod uwagę nowych stawek wynagrodzenia żołnierzy zawodowych.
Odwołujący się zarzucił, iż w niniejszej sprawie nie istniała możliwość dokonania potrącenia świadczeń pobranych w związku ze zwolnieniem ze służby ze względu na brak do tego podstawy w obowiązujących przepisach, w tym między innymi z uwagi na treść art. 10 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 693) w brzmieniu obowiązującym w dacie wypowiedzenia mu stosunku służbowego.
Dowódca Pomorskiego Okręgu Wojskowego po rozpatrzeniu odwołania decyzją Nr [...] z dnia [...] 2006 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż przepisy ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r., Nr 10, poz. 55; ze zm.) i ustawy z 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 693; z późn. zm.) oraz obowiązującej ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2003 r., Nr 179, poz. 1750; ze zm.) nie regulują kwestii należności przysługujących żołnierzowi w razie uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu go z zawodowej służby wojskowej.
W związku z powyższym, zdaniem organu odwoławczego nie było podstawy prawnej do przyznania i wypłaty A. P. uposażenia wraz z dodatkami o charakterze stałym i innych należności za okres, w którym nie pełnił on zawodowej służby wojskowej. Może on natomiast dochodzić w postępowaniu przed sądem powszechnym naprawienia szkody majątkowej spowodowanej zwolnieniem ze służby. Ponadto organ II instancji podniósł, iż ze względu na stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu odpadła podstawa prawna do wypłacenia A. P. świadczeń związanych ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, a zatem świadczenia te, jako nienależnie pobrane winny zostać zwrócone. Wskazał, przy tym, iż w wypadku, gdy odwołujący się nie zwróci ich dobrowolnie, organ wojskowy zobowiązany jest wystąpić przeciw niemu z odpowiednim pozwem do sądu. Organ odwoławczy stwierdził także, iż z uposażenia żołnierza zawodowego, zgodnie z art. 103 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w związku z art. 87-91 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r., Nr 21, poz. 94; ze zm.) można dokonać potrącenia jedynie na mocy tytułu wykonawczego, chyba że żołnierz wyraziłby zgodę na dokonanie potrącenia z uposażenia. Tymczasem Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] dokonując potrącenia nie posiadał ani tytułu wykonawczego, ani zgody A. P. wyrażonej na piśmie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższą decyzję A. P. zarzucił jej naruszenie art. 71 pkt 1-4, art. 72 pkt 1-2, art. 74 -81, 83, 87, 97, 170, 178 oraz 188 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750) oraz przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. z 2002, Nr 76, poz. 693; ze zm.) przez przyjęcie, iż w sytuacji przywrócenia go do służby wojskowej brak jest podstaw prawnych do przyznania uposażenia i innych należności za okres od 1.02.2004 r. do 30.08.2006 r. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości lub ewentualnie jej zmianę poprzez określenie, iż prawo do uposażenia dla skarżącego powstało z dniem 1 lutego 2004 r. oraz o nakazanie organowi I instancji w trybie egzekucyjnym wypłaty zaległych należności.
W odpowiedzi na skargę Dowódca Pomorskiego Okręgu Wojskowego wniósł o jej oddalenie, podnosząc, iż w niniejszej sprawie nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy, gdyż utraciła ona moc z dniem 1 lipca 2004 r. w odniesieniu do żołnierzy zawodowych, a nadto, iż do roszczeń żołnierza o wypłatę należności za okres, w którym faktycznie nie pełnił zawodowej służby wojskowej, jak i do roszczeń organu o zwrot nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego stosuje się przepisy kodeksu cywilnego. Wskazał również, iż żołnierz przywrócony do zawodowej służby wojskowej nabywa prawo do uposażenia na zasadach ogólnych z dniem rozpoczęcia pełnienia zawodowej służby wojskowej, a nie wcześniej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zaskarżoną decyzję należało uchylić z przyczyn procesowych.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stwierdza, że nie można jednoznacznie ustalić czy odwołanie od decyzji organu I instancji zostało wniesione w terminie.
Decyzja nr [...] została wydana [...] 2006 r. Na decyzji tej znajduje się adnotacja bez podpisu, że "otrzymałem dnia 5...", cyfrę wskazującą miesiąc trudno odczytać ale należy przyjąć, przy uwzględnieniu daty wniesienia odwołania, że chodzi o datę 5 września 2006 r.
Termin do wniesienia odwołania wynosi 14 dni i upłynął z dniem 19 września 2006 r. (wtorek).
Na odwołaniu znajduje się jedynie pieczątka Jednostki Wojskowej nr [...] z datą 21 września 2003 r. Gdyby przyjąć tą datę, jako datę złożenia odwołania, to byłoby to odwołanie złożone po terminie.
Zgodnie z art. 57 § 5 K.p.a. termin uważa się za zachowany jeżeli przed jego upływem nadano pismo w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. Termin uważa się za zachowany również w przypadku, gdy przed jego upływem żołnierz złożył je w dowództwie jednostki wojskowej.
Do akt sprawy nie dołączono koperty z której wynikałaby data nadania przesyłki.
Tym samym nie można ustalić, czy odwołanie zostało złożone w terminie. Sposób postępowania z odwołaniem wniesionym po terminie reguluje art. 134 K.p.a.
W związku z treścią odwołania z 18 września 2006 r. obowiązkiem organu było ustalenie jakiej decyzji ono dotyczy. Skarżący w odwołaniu z 18 września 2006 r. wnosi o unieważnienie decyzji nr [...] z [...] 2006 r. w sprawie określenia wysokości przysługującego uposażenia z dodatkami o charakterze stałym. Tymczasem "zaskarżona" decyzja ma nr [...]i jest z [...] 2006 r. W toku dalszego postępowania należy tą rozbieżność wyjaśnić.
W sytuacji wykazania naruszenia przepisów procesowych - art. 129 § 2 i 138 § 1 K.p.a. - nie ma potrzeby ustosunkowania się do zarzutów merytorycznych. Sąd pragnie jedynie zauważyć, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy, o ile okaże się, że odwołanie zostało wniesione w terminie organ II instancji rozważył istotę stwierdzenia nieważności.
Uzasadnia to, na postawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylenie zaskarżonej decyzji.