Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] 2006 r. nr [...] Wojskowy Komendant Uzupełnień we W. odmówił przyznania i wypłacenia J. K. zaległych kwot z tytułu dodatku za posiadaną pierwszą klasę specjalisty wojskowego za okres od 1 września 2002 r. do dnia 1 lipca 2004 r. wraz z ustawowymi odsetkami.
Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w B. wydaną w dniu [...] 2006 r. decyzją nr [...] utrzymał powyższą decyzję w mocy stwierdzając, iż roszczenie J. K. jest nieuzasadnione, gdyż obowiązująca ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) nie przewiduje już dodatku za klasę kwalifikacyjną, a poza tym uległo ono przedawnieniu.
W wyniku wniesionej przez J. K. skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 30 sierpnia 2006 r. sygn. II SA/Bd 582/06 uchylił decyzję nr [...] Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego oraz poprzedzającą ją decyzję nr [...] Wojskowego Komendanta Uzupełnień we W. wskazując, iż na podstawie przedłożonych akt sprawy nie można jednoznacznie ustalić kiedy skarżący złożył wniosek o wypłatę zaległych kwot z tytułu dodatku za posiadaną klasę specjalisty wojskowego oraz, czy podawany przez skarżącego okres za który domaga się wypłaty dodatku – został przez niego prawidłowo określony. Nadto w uzasadnieniu wyroku stwierdzono, że przedmiotowy dodatek jest świadczeniem okresowym, w związku z czym termin wymagalności wypłaty kwot za poszczególne okresy jest różny.
W skardze z dnia 11 grudnia 2006 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy J. K., powołując się na art. 154 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniósł o wymierzenie Wojskowemu Komendantowi Uzupełnień we Włocławku grzywny w związku z niewykonaniem prawomocnego wyroku tegoż Sądu wydanego w sprawie II SA/Bd 582/06, a w przypadku bezskuteczności tego środka – wydanie przez Sąd merytorycznego rozstrzygnięcia. Skarżący podniósł, iż organy wojskowe przejawiają całkowitą bezczynność w jego sprawie mimo, iż interweniował pismem z dnia 16 października 2006 r. u Wojskowego Komendanta Uzupełnień we W. W odpowiedzi na skargę Wojskowy Komendant Uzupełnień we W. wniósł o jej oddalenie, bowiem akta sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku otrzymał w dniu 1 grudnia 2006 r. a decyzję administracyjną w tej sprawie wydał 29 grudnia 2006 r., w związku z czym nie uchybił przepisowi art. 35 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Skarga z żądaniem wymierzenia organowi grzywny za niezastosowanie się do wyroku sądu administracyjnego może, być w świetle treści art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skuteczna, gdy właściwy organ po wydaniu przez sąd administracyjny prawomocnego wyroku uchylającego lub stwierdzającego nieważność zaskarżonego aktu, lub czynności nie wydał stosownego aktu lub nie dokonał stosownej czynności w powtórnym postępowaniu prowadzonym w wykonaniu tego wyroku w terminach w prawie określonych.
Warunkiem dopuszczalności wniesienia w trybie wskazanego przepisu skargi jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy.
Przyjmuje się, że wezwanie takie może być skierowane do organu w każdym czasie po upływie ustawowego terminu do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym. Instytucja wezwania ma służyć temu, aby organ administracji publicznej wykonał wyrok lub załatwił sprawę zanim będzie konieczna interwencja sądu administracyjnego.
Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 30 sierpnia 2006 r. uchylone zostały decyzje obydwu instancji, co jest równoznaczne z przekazaniem sprawy z wniosku J. K. o wypłatę zaległych należności, do ponownego rozpoznania organowi I instancji, to jest Wojskowemu Komendantowi Uzupełnień we W. Jak wynika z akt sądowych sygn. II SA/Bd 582/06, odpis sentencji uprawomocnionego w dniu 7 listopada 2006 r. wyroku z uzasadnieniem wraz z aktami administracyjnymi przesłano Szefowi Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w B. przy piśmie z [...] 2006 r., zaś adresat pokwitował odbiór przesyłki w dniu 21 listopada 2006 r. Z kolei wymieniony organ przekazał akta wraz z wyrokiem Wojskowemu Komendantowi Uzupełnień we W. w dniu 1 grudnia 2006 r. (data wpływu do organu I instancji) celem załatwienia sprawy.
Stosownie do art. 286 § 2 w związku z § 1 wskazanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. określony w przepisach prawa termin do załatwienia przez organ administracji publicznej sprawy liczy się od dnia zwrotu (doręczenia) akt organowi po uprawomocnieniu się orzeczenia sądowego.
Zgodnie, zaś z art. 35 k.p.a., który w przypadku niniejszej sprawy miał zastosowanie, organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, przy czym w I instancji nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowane w ciągu dwóch miesięcy.
Do skargi z dnia 11 grudnia 2006 r. J. K. załączył odpis skierowanego w dniu 16 października 2006 r. do Wojskowego Komendanta Uzupełnień we W. pisma przy którym przekazał temu organowi odpis wyroku celem jego realizacji, z równoczesnym uprzedzeniem, że w razie niewykonania wyroku wystąpi do sądu administracyjnego o wymierzenie grzywny.
Odpis wskazanego wyżej pisma z dnia 16 października 2006 r. doręczył skarżący Sądowi także dodatkowo na wezwanie z dnia 27 grudnia 2006 r.
Powyższe pismo, zdaniem składu orzekającego sądu, nie może być uznane za wezwanie Wojskowego Komendanta Uzupełnień we W. do zaniechania bezczynności w rozumieniu wymogu przewidzianego w art. 154 § 1 p.p.s.a. Poza jego treścią takie stanowisko Sądu uzasadnia przede wszystkim okoliczność, iż wezwanie, o którym mowa w cytowanym przepisie, musi być skierowane do organu będącego w zwłoce, czyli po upływie terminu do załatwienia sprawy, gdy tymczasem organI instancji otrzymał akta celem wykonania wyroku dopiero 1 grudnia 2006 r., czyli półtora miesiąca później, a zatem w dacie wystosowania pisma wskazanego przez skarżącego jako wezwanie nie tylko termin do załatwienia sprawy nie mógł jeszcze biec, ale także wyrok nie był prawomocny, czyli nie podlegał jeszcze wykonaniu.
Niewątpliwie więc przedwczesność skierowania wskazanego wyżej pisma wyklucza możliwość potraktowania go jako wezwanie, o którym mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a.
Uznając, iż przed wniesieniem w oparciu o powyższy przepis do Sądu skargi skarżący nie spełnił wymogu będącego warunkiem sine qua non jej dopuszczalności – w postaci wezwania do wykonania wyroku będącego w zwłoce w wydaniu nowej decyzji organu, orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) o odrzuceniu tejże skargi, nie ustosunkowując się do niej pod względem merytorycznym.
W związku z zamieszczonym w skardze wnioskiem na wypadek bezskuteczności grzywny stwierdzić należy, że nie znajduje on podstaw prawnych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przy czym sąd administarcyjny kompetentny jest wyłącznie do wydawania orzeczeń o charakterze kasacyjnym.