Uzasadnienie
Prezydent Miasta W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] 2005 r., nr [...] uchylającą decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] 2005 r., nr [...] w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na przebudowie ulicy P. na ciąg pieszy z możliwością jazdy samochodów dostawczych na terenie dz. [...] km 50 we W. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej odrzucenie ze względu na to, iż skarżący nie wykazał interesu prawnego w sprawie, a zatem nie może być stroną postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych, bez rozpoznawania zawartych w niej zarzutów.
Zgodnie z treścią art. 32 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późno zm.) stronami w postępowaniu przed sądem administracyjnym są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Natomiast przepis art. 50 tejże ustawy wymienia podmioty posiadające legitymację skargową. W świetle tego przepisu uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
W związku z powyższym rozważenia wymaga kwestia czy Prezydent Miasta W. ma w niniejszej sprawie interes prawny do wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 3 czerwca 1996 r. (ONSA 1997/2/89) orzekł, że interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się tym, iż działa on we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku.
Stwierdzić należy, że tak rozumianego interesu prawnego Prezydent Miasta W. w niniejszej sprawie nie posiada, ponieważ wydając decyzję w sprawie ustalenia lokalizacji celu publicznego, działał on nie jako podmiot, którego własnego interesu prawnego lub obowiązku prawnego dotyczy sprawa, lecz jako organ administracji publicznej na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy podziela zajęte przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 19 maja 2003 r. (ONSA 2003/4/115) stanowisko, iż powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej, czy to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego lub sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma w takim postępowaniu legitymacji procesowej strony, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji administracyjnych oraz postanowień do Naczelnego Sądu Administracyjnego, ani też legitymowanym do wystąpienia z powództwem do sądu powszechnego.
Wskazać trzeba również, że dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej - uprawnienia strony, która kwestionuje poprzez skargę takie rozstrzygnięcie. Żaden szczególny przepis prawa, w tym również żaden przepis ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. cyt. na wstępie nie upoważnia organu I instancji do wniesienia do sądu administracyjnego skargi zarówno na własną decyzję, jak i na decyzję organu odwoławczego, względnie wydaną w trybie nadzwyczajnym. Zawsze pozostaje on organem prowadzącym postępowanie w danej konkretnej sprawie.
Uznając zatem, że skoro Prezydent Miasta W. wydając decyzję działał jako organ pierwszej instancji i z tego powodu w związku z treścią art. 32 i art. 50 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie może on być stroną postępowania sądowoadministracyjnego, orzeczono na podstawie art. 58 § l pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późno zm.) o odrzuceniu skargi wobec jej niedopuszczalności.