Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w A. K. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. ([...]) na podstawie art. 123, w zw. z art. 144 Kpa oraz art. 81 ust. pkt 2, w zw. z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 18 i art. 34 § 1a, w zw. z art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.) nie uwzględnił zarzutów, I. i L. K. dot. postanowienia [...] z dnia [...] maja 2011 r. o wszczęciu postępowania egzekucyjnego i nałożeniu grzywny w celu przymuszenia wykonywania obowiązku rozbiórki wiaty w C. przy ul. J. [...] nałożonego prawomocną decyzją [...] z dnia [...] lutego 2008 r. wskazując, że wobec niewykonania tego obowiązku wybrał formę grzywny jako mniej uciążliwą dla zobowiązanych. Winna ona być środkiem mobilizującym do wykonania ostatecznej decyzji.
Skoro max. wysokość zgodnie z ustawą wynosi 10.000 zł, to zastosowanie jej w wysokości 1.960 zł stanowi jednie zmobilizowanie do wykonania decyzji rozbiórki we własnym zakresie; koszt w wykonawstwie zastępczym wiązałby się z większymi nakładami. Składając zażalenie skarżący zarzucili naruszenie art. 33 pkt 8 ww. ustawy z 17 czerwca 1966 r. tj. zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. postanowieniem z 25 sierpnia 2011 r. na podstawie art. 123 w zw. z art. 144 i art. 138 § 1 pkt 1 Kpa art. 81 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 83 ust. 2 ww. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. oraz art. 18, art. 23 § i § 4 pkt 2, art. 34 § 5 w zw. z art. 127 i 128 § 1 i § 2 ww. ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, stwierdzając, że organ dysponując dwoma środkami egzekucyjnymi, tj. grzywną i wykonaniem zastępczym wybrał grzywnę jako środek mniej uciążliwy, biorąc pod uwagę koszty wykonania zastępczego; wyliczając wysokości grzywny organ właściwie zastosował art. 121 § 2, 3 i 4, posiłkując się opracowaniem O. W. E. – O. B. S. w zakresie cen robót remontowych, co znalazło swoje odzwierciedlenie w notatce z dnia [...] maja 2011 r. W ramach tzw. uznania administracyjnego organ wg art. 121 § 2 może nałożyć grzywnę do 10.000 zł, tak więc grzywna w wysokości 1.960 zł jakkolwiek uciążliwa, to jej kwotowa wysokość jest odpowiednio niska. Składając skargę I. i L. K. zarzucili naruszenia prawa, wnosząc o uchylenie obu postanowień. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczym i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego.
Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy
Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. sąd rozstrzyga w graniach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy w razie uwzględniania skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonanie. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.
Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należało więc zbadać zgodność zaskarżonej decyzji przede wszystkim z przepisami wskazanymi w podstawie prawnej zaskarżonego postanowienia oraz innymi przepisami obowiązującego prawa.
Podstawę zgłoszenia zarzutów stanowią wymienione enumeratywne w art. 33 pkt 1 -10 ww. ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przypadki. Z przepisów tej ustawy jednoznacznie wynika- wbrew twierdzeniom skargi, że postępowanie egzekucyjne prowadzone jest z urzędu.
Stosownie do przepisów art. 133 § 1 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd wydaje wyrok po zamknięciu sprawy na podstawie akt sprawy.
Z akt postępowania w niniejszej sprawie tymczasem wynika, że ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w A. K. z dnia [...] lutego 2008 r. znak: [...] skarżący zostali zobowiązani do wykonania rozbiórki wiaty dobudowanej do budynku mieszkalnego zlokalizowanego przy ul. J. [...] w C. (polegającej na usunięciu 4 słupów z 2 zespolonych ceowników - usytuowanych w granicy konstrukcji dachu i zadaszenia powierzchni w kształcie trapezu o szer. 6,85 m od ulicy J. i dł. 13,31 m od strony działek [...] i [...] i wysokości 4,70 m).
Skarżący następnie wnieśli odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B., który decyzją z dnia [...] marca 2008 r. znak: [...] utrzymał ją w mocy, a następnie wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, który wyrokiem z dnia 11 lipca 2008 r. sygn. akt II SA/Bd 328/08 skargę oddalił. Wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, wyrokiem z dnia 18 listopada 2009 r. sygn. akt II OSK 1783/08 została oddalona.
Z akt wynika również, że w związku z niewykonaniem obowiązku, na podstawie art. 15 §1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) skarżącym przesłano upomnienie nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. znak: [...] zawierające wezwanie, do dobrowolnego wykonania - w terminie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia - ciążącego na nich obowiązku, z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego.
Z uwagi na bezskuteczność tego upomnienia i dalsze uchylanie się skarżących od wykonania obowiązku właściwy organ egzekucyjny a był nim w myśl obowiązujących przepisów - Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w A. K. był upoważniony a jednocześnie zobowiązany zastosować odpowiedni środek egzekucyjny.
Stosownie do przepisu art. 7 § 1 ww. ustawy z 17 czerwca 1966 r. - organ stosuje środki przewidziane w ustawie a zgodnie z art. 1a pkt 12 tej ustawy środkami egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym są grzywną w celu przymuszenia, wykonanie zastępcze, odebranie rzeczy ruchomej odebranie nieruchomości, opróżnienie lokali i innych pomieszczeń, przymus bezpośredni. Natomiast przy egzekucji - jak w niniejszej sprawie- dotyczącej spełnienie obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego z uwagi na charakter tego postępowania organ egzekucyjny miał możliwość zastosowania tylko jednego z dwóch środków egzekucyjnych: nałożenia grzywny w celu przymuszenia albo wykonania zastępczego.
Organ dokonując wyboru właściwego środka egzekucyjnego w okolicznościach danej sprawy powinien kierować się zasadami postępowania egzekucyjnego określonymi w art. 7 § 2 tej ustawy, tj. stosować środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Z powyższych przepisów wynika obowiązek badania przez organ na etapie postępowania egzekucyjnego, który ze środków egzekucyjnych prowadzi bezpośrednio do wykonania obowiązku a jednocześnie jest najmniej uciążliwy dla zobowiązanego, przy czym organ powinien przedstawić swoje stanowisko w uzasadnieniu podjętej decyzji, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 Kpa odpowiednio je uzasadniając.
W ocenie Sądu uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonego postanowienia spełniają wymagania art. 107 § 3 Kpa. Organ prawidłowo i przekonywująco uzasadnił celowość nałożenia grzywny w celu jedynie przymuszenia i zastosowanie właśnie tego środka egzekucyjnego zamiast drugiego środka egzekucyjnego tj. wykonania zastępczego. Za nietrafny Sąd uznał więc zarzut naruszenia prawa. Oczywiście grzywna w celu przymuszenia jest uciążliwa, tak zresztą jak każdy inny środek egzekucyjny. Zauważyć jednak należy, że postępowanie egzekucyjne wszczyna się z urzędu gdy zobowiązany nie wykonuje nałożonego obowiązku i że nałożenie grzywny wyłącznie ma na celu jedynie przymuszenie do wykonania nałożonego obowiązku, nie jest natomiast karą. Warto także zauważyć dodatkowo, że zgodnie z art. 125 § 1 ww. ustawy z 17 czerwca 1966 r. w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nałożone a nieuiszczone grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Nie doszło więc do naruszenia przepisów wskazanych w podstawie prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia. Nie doszło także do naruszenia jakiegokolwiek innego przepisu obowiązującego prawa.
W tym stanie rzeczy wobec braku przesłanek określonych treścią przywołanych przepisów art. 145 § 1 ust. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zgodnie z art. 151 tej ustawy Sąd skargę jako niezasadną oddalił.