Uzasadnienie
Informacją z dnia [...] października 2019 r. Wójt Gminy ustalił dla A. S. (zwanej dalej skarżącą) wysokość opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej za III kwartał 2019 r. w kwocie [...]zł.
Pismem z dnia [...] października 2019 r. skarżąca złożyła reklamację od ww. informacji, w której nie zgodziła się z nałożoną opłatą i podtrzymała treść swojego oświadczenia z [...] lipca 2018 r. W treści reklamacji poinformowała, iż przedmiotowa nieruchomość znajduje się na obszarze podłączonym do systemu kanalizacji, o której mowa w ustawie z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne. Skarżąca argumentowała swoje stanowisko tym, iż nieruchomość objęta opłatą znajduje się w obszarze objętym kanalizacją deszczową, ponieważ wody opadowe odbierane są również m.in. z powierzchni terenu działek o nr: [...]
Według skarżącej definicję "systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej", należy rozumieć jako zespół urządzeń służących do odprowadzania z danego obszaru wód opadowych i roztopowych, a jak wynika z dokumentów przedłożonych przez Spółkę, działka oznaczona nr [...] podłączona jest do systemu odprowadzającego z danego obszaru wody opadowe i roztopowe – ujęta w system opracowany w operacie wodnoprawnym ważnym do dnia [...] września 2023 r.
Decyzją z dnia [...] października 2019 r., nr [...], Wójt Gminy określił dla skarżącej opłatę za usługi wodne za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej na skutek wykonywania na nieruchomości o powierzchni powyżej 3500 m˛ robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem, mających wpływ na zmniejszenie tej retencji przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej.
Organ wyjaśnił, że powierzchnia nieruchomości skarżącej wynosi 4178 m˛ i jest zabudowana z wyłączeniem więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej. Ponadto znajduje się na obszarze nie ujętym w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej.
Ponadto wskazał, że ustawa - Prawo wodne, jak również inne przepisy prawa, nie zawierają definicji systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej i z uwagi na fakt, iż w przepisach Prawa wodnego, jak również innych obowiązujących przepisach prawa brak jest definicji "systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej", organ oparł się na orzecznictwie, w tym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 8 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 736/18, w którym Sąd wskazał, iż nie wyłącza z obowiązku uiszczania opłaty za ograniczenie retencji, zebranie poprzez istniejący na danej nieruchomości system wód opadowych i roztopowych i ich odprowadzenie do gruntu poprzez rów melioracyjny.
W powołanym wyroku Sąd podkreślił, iż w przepisie art. 269 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo wodne nie chodzi o zebranie wód z opadów atmosferycznych do jakiegokolwiek systemu kanalizacji, ale odprowadzenie ich do takiego systemu, który przewidziany jest na danym obszarze do odbioru wód opadowych i roztopowych, a więc odpowiednio w otwarte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych.
Zdaniem organu obszar, na którym znajduje się nieruchomość skarżącej stanowiąca działkę [...], obręb S., nie jest podłączony do systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Wybudowany przez spółkę wewnątrzzakładowy system odprowadzania opadów atmosferycznych nie jest systemem kanalizacji otwartej ani zamkniętej, gdyż nie jest to sieć składająca się z przewodów wodociągowych lub kanalizacyjnych wraz z uzbrojeniem i urządzeniami. Zgodnie ze wskazanym przez stronę pozwoleniem wodnoprawnym z dnia [...] września 2013 r., [...], odbiornikiem wód opadowych i roztopowych jest rów melioracyjny (ziemia), a nie system kanalizacji deszczowej, której Gmina I. nie posiada na swoim terenie.
Organ podał, że faktem jest, iż wody opadowe i roztopowe z przytoczonych przez skarżącą działek odprowadzane są do rowu melioracyjnego, jednak rów melioracyjny, zgodnie z art. 16 pkt 65 lit. a) ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne, jest urządzeniem wodnym, przez który rozumie się urządzenia lub budowle służące do kształtowania zasobów wodnych lub korzystania z tych zasobów, w tym: urządzenia lub budowle piętrzące, przeciwpowodziowe i regulacyjne, a także kanały i rowy, a zatem nie jest tożsamy z systemem kanalizacji otwartej.
Ponadto wskazano, że w myśl art. 16 pkt 47 ustawy - Prawo wodne, rowem jest sztuczne koryto prowadzące wodę w sposób ciągły lub okresowy, o szerokości dna mniejszej, niż 1,5 m przy ujściu, a jak wynika z decyzji z dnia [...] września 2013 r., [...] Starosty [...], skarżąca posiada pozwolenie wodnoprawne na wprowadzanie do rowu R-M13 wód opadowych i roztopowych z terenu nieruchomości działki nr [...] położonej w miejscowości S., gm. I.. Skarżąca odprowadza wody opadowe i roztopowe z terenu nieruchomości za pośrednictwem wewnątrzzakładowej kanalizacji deszczowej do rowu R-M13.
Organ powołał art. 197 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego, zgodnie z którym urządzeniami melioracji wodnych są rowy wraz z budowlami związanymi z nimi funkcjonalnie, a w myśl art. 389 pkt 1 Prawa wodnego, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na usługi wodne - wprowadzanie wód opadowych do urządzenia wodnego, natomiast na odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do systemu kanalizacji nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego, a zatem rów nie może być tożsamy z systemem kanalizacji otwartej lub zamkniętej, którego wykonanie lub przebudowa, nie wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego.
Ponadto organ wskazał, iż zgodnie z powołanym orzecznictwem, nie wyłącza z obowiązku uiszczenia opłaty za ograniczenie retencji, zebranie wód poprzez istniejący na danej nieruchomości wewnętrzny system zbierania wód opadowych i roztopowych i ich odprowadzanie do gruntu poprzez rów melioracyjny.
W skardze do Sądu skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Wójta Gminy w całości i umorzenie postępowania administracyjnego; ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zarzucając:
- 1. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a. i 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., poprzez przyjęcie, że położona w S. na nieruchomości - działka nr [...] jest obszarem nieujętym w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej o którym mowa w art. 269 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że wody opadowe i roztopowe z przedmiotowej nieruchomości oraz z sąsiednich nieruchomości na danym obszarze są odprowadzane rurociągiem melioracyjnym, który jest następnie podłączony do rowu retencyjno-melioracyjnego, co kwalifikuje ją jako nieruchomość objętą systemem kanalizacji otwartej lub zamkniętej,
- 2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 269 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne poprzez jego błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowym przyjęciu, że za "system kanalizacji otwartej lub zamkniętej" - o którym mowa w ww. przepisie - nie można uznać systemu kanalizacji, który wody opadowe i roztopowe odprowadza z danego obszaru rurociągiem melioracyjnym i następnie wprowadza je do rowu melioracyjnego, podczas gdy "system kanalizacji otwartej lub zamkniętej", którym posługuje się - Prawo wodne należy rozumieć jako zespół urządzeń służących do odprowadzania z danego obszaru wód opadowych i roztopowych, którymi mogą być zarówno urządzenia kanalizacji deszczowej, jak i ogólnospławnej, co oznacza, że rów melioracyjny - podobnie jak rurociąg melioracyjny, którym wody opadowe i roztopowe są odprowadzane do rowu R-M z działek zlokalizowanych na danym obszarze - stanowi część systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej, o którym stanowi art. 269 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo wodne;
- 3. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 269 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne poprzez jego błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowym przyjęciu, że pojęcie "system kanalizacji otwartej lub zamkniętej" należy utożsamiać z "systemem kanalizacji zbiorczej" zdefiniowanym w art. 16 pkt 59 ww. ustawy, podczas gdy nie są to pojęcia tożsame i pojęcie "system kanalizacji otwartej lub zamkniętej" należy definiować tak jak jest ono definiowane w języku potocznym.
W uzasadnieniu podniesionych zarzutów skarżąca, odnosząc się do przywołanego przez organ administracji – orzecznictwa sądowoadministracyjnego, podniosła, że w rozpoznawanych sprawach przeszkodą do uznania, że nieruchomość spełnia przesłanki do odstąpienia od naliczenia opłaty wodnej był fakt, że system kanalizacyjny znajdował się jedynie na pojedynczej nieruchomości, a nie na większym obszarze. Fakt odprowadzania wody z tej nieruchomości do gruntu poprzez rów melioracyjny nie miał żadnego znaczenia, natomiast w przypadku nieruchomości skarżącej, stan faktyczny jest zupełnie inny, gdyż nieruchomość ta położona jest na obszarze, na którym istnieje system kanalizacyjny odprowadzający wody opadowe i roztopowe z dużo większego obszaru, aniżeli pojedyncza nieruchomość, bowiem jak wynika z załączonego przez skarżącą do reklamacji, wyciągu z operatu wodnoprawnego (nie kwestionowanego przez organ), z systemu kanalizacji odprowadzającego wody opadowe i roztopowe z danego terenu korzysta nie tylko skarżąca w zakresie swoich nieruchomości, ale także inne podmioty których działki sąsiadują z jej nieruchomością, m.in. działki wymienione w reklamacji.
Woda z powyższego obszaru odprowadzana jest rurociągiem melioracyjnym do rowu R-M. Poza w/w działkami teren zlewni rowu R-M obejmuje znacznie większy obszar, m.in. sąsiednie miejscowości Jaronty, Trzaski, Miechowice, Komaszyce, Marulewy. Funkcjonujący na danym obszarze system kanalizacji - częściowo zamknięty (jak w przypadku rurociągu melioracyjnego), a częściowo otwarty (jak w przypadku rowu melioracyjnego) - został właśnie przewidziany do odbioru wód opadowych i roztopowych z tych terenów. Za utrzymanie drożności ww. systemu kanalizacji odpowiada Gminna Spółka Wodna, na rzecz której skarżąca wnosi opłaty z uwagi na fakt korzystania z tego systemu kanalizacji.
Skarżąca podniosła również, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż organ utożsamia pojęcie "system kanalizacji otwartej lub zamkniętej" z art. 269 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo wodne, z pojęciem "system kanalizacji zbiorczej" zdefiniowanym w art. 16 pkt 59 ww. ustawy. W ocenie skarżącej taka interpretacja nie jest prawidłowa, ponieważ kwestia ta została już wyraźnie rozstrzygnięta przez WSA w Bydgoszczy w uzasadnieniu wyroków: z dnia 10.09.2019 r. w sprawie II SA/Bd 521/19, 10.09.2019 r. w sprawie II SA/Bd 522/19, z dnia 16.09.2019r. w sprawie II SA/Bd 523/19 i z dnia 02.10.2019r. w sprawie II SA/Bd 520/19 - gdzie wyraźnie wskazano, że pojęcia te nie są tożsame. Wyroki te dotyczyły analogicznej kwestii, tj. opłaty za I kwartał.
W opinii skarżącej nie jest przekonująca argumentacja organu, że "rów", do którego rurociągiem melioracyjnym są odprowadzane wody z działek znajdujących się na tamtym obszarze, nie może być uznany za część systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej, jednak w ocenie skarżącej przedstawiona tam argumentacja nie jest w żaden sposób przekonująca, ponieważ przytoczone przez organ definicje ustawowe jedynie potwierdzają fakt, że rów jest częścią ww. systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Organ wskazał, że "rów melioracyjny zgodnie z art. 16 pkt 65 ustawy - Prawo wodne jest urządzeniem wodnym, a zatem nie jest tożsamy z systemem kanalizacji otwartej" i rzeczywiście nie są to pojęcia tożsame, co jednak nie wyklucza, że pojęcie system kanalizacji otwartej jest pojęciem szerszym od rowu i rów może stanowić jeden z elementów takiego systemu. Przyjęcie, że urządzenia wodne zdefiniowane w art. 16 pkt 65 ustawy, takie jak np. kanały i rowy, nie mogą stanowić systemu kanalizacji otwartej rodzi w przekonaniu skarżącej pytanie, co zatem będzie spełniać tę definicję z art. 269 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego? Fakt, że rów, czy kanał jest urządzeniem wodnym, zgodnie z definicją zawartą w prawie wodnym, nie wyklucza tego, że może być również częścią systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej.
Skarżąca podniosła, że w wyrokach WSA w Szczecinie, na które powołuje się organ w uzasadnieniu decyzji (w sprawach o sygnaturach II SA Sz 736/18, II SA/Sz 735/18 i II SA/Sz 483/19) znalazły się stwierdzenia wskazujące, że w ustawie brak jest definicji,,systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej", dlatego pojęcie to należy rozumieć jako zespól urządzeń służących do odprowadzania z danego obszaru wód opadowych i roztopowych i Sąd nie wykluczył, aby częścią takiego systemu były urządzenia wodne (w tym rów) - mowa jest o wszystkich urządzeniach.
Skarżąca zwróciła również uwagę, że w poprzednio obowiązującym stanie prawnym odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do rowu uznawane było za ich odprowadzanie do ziemi (zgodnie z art. 31 ust. 5 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne), natomiast na gruncie obecnie obowiązującej ustawy, rów jest traktowany jako urządzenie wodne, które zdaniem skarżącej może być np. częścią systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej i tak jest właśnie w przypadku skarżącej, natomiast organ w swojej argumentacji jest niekonsekwentny, ponieważ w części uzasadnienia decyzji "rów melioracyjny" utożsamia z ziemią, a w innej części definiuje go jako urządzenie wodne.
Nie przekonuje skarżącej również argumentacja organu, że na wprowadzanie wód do systemu kanalizacji nie wymaga się pozwolenia wodnoprawnego, a jedynie na wprowadzanie ich do urządzenia wodnego. Zgodnie z art. 35 ust. 3 pkt 7 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne: usługi wodne (na które wymagane jest pozwolenie wodnoprawne) obejmują odprowadzanie do wód lub do urządzeń wodnych - wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast. Brzmienie powyższego przepisu świadczy jednoznacznie o tym, że wody wpadające do urządzeń wodnych (np. rowu) mogą być traktowane jako ujęte w otwarte lub zamknięte system kanalizacji.
Zdaniem skarżącej pojęcie "system kanalizacji otwartej i zamkniętej" należy interpretować zgodnie z potocznym znaczeniem, za czym opowiedział się również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w uzasadnieniach wyroków z 10 września 2019 r. w sprawie II SA/Bd 521/19 i II SA/Bd 522/19 oraz z dnia 16.09.2019 r. w sprawie II SA/Bd 523/19 i z dnia 2.10.2019 r. w sprawie II SA/Bd 520/19.
W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2018 r., poz. 2268), którą to ustawą wprowadzono m.in. regulacje związane z korzystaniem z wód i z usługami wodnymi. Korzystanie z usług wodnych powiązane zostało z obowiązkiem uiszczania opłat i stanowi jeden z instrumentów ekonomicznych służących gospodarowaniu wodami.
Stosownie do postanowień art. 269 ust. 1 pkt 1 omawianej ustawy, opłatę za usługi wodne uiszcza się za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej na skutek wykonywania na nieruchomości o powierzchni powyżej 3500 m˛ robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem, mających wpływ na zmniejszenie tej retencji przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej.
Wysokość opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej na skutek wykonywania na nieruchomości o powierzchni powyżej 3500 m˛ robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem mających wpływ na zmniejszenie tej retencji przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wyrażonej w m˛ wielkości utraconej powierzchni biologicznie czynnej oraz czasu wyrażonego w latach (art. 273 ust. 6 ustawy - Prawo wodne). Jednostkowe stawki opłat za usługi wodne w odniesieniu do ww. rodzaju opłaty określono w § 9 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2502). W przepisie tym określono w sposób odrębny jednostkową stawkę opłaty dla nieruchomości bez urządzeń do retencjonowania wody z powierzchni uszczelnionych trwale związanych z gruntem (§ 9 pkt 1) i z urządzeniami do retencjonowania wody z powierzchni uszczelnionych o pojemności do 10%, od 10 do 30%, powyżej 30% odpływu rocznego z powierzchni uszczelnionych trwale związanych z gruntem (§ 9 pkt 2).
Oceniając zasadność zastosowania wyżej wskazanego przepisu przez organ administracji, zwrócić należy uwagę, że do bezspornych okoliczności sprawy należy, iż na działce nr [...] w miejscowości S., wyłączono 72,6 % terenu z powierzchni biologicznie czynnej, a wody opadowe wprowadzane są poprzez wewnątrzzakładową kanalizację do rurociągu melioracyjnego R-M13 biegnącego do rowu R-M, znajdującego się poza obszarem nieruchomości.
Spór między stronami dotyczył kwestii, czy przedmiotowa nieruchomość znajduje się na obszarze ujętym w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej w rozumieniu przepisu art. 269 ust. 1 pkt 1 omawianej ustawy. Skarżąca bowiem konsekwentnie kwestionuje stanowisko organu, że taki stan rzeczy występuje w sprawie. W tym zakresie skarżąca podniosła konkretny zarzut, iż system odprowadzania wód opadowych i roztopowych z tej nieruchomości współfunkcjonuje z system istniejącym na większym obszarze, bowiem wody opadowe lub roztopowe odprowadzane są z przedmiotowej nieruchomości i nieruchomości sąsiednich za pomocą rurociągu melioracyjnego, które w dalszej kolejności odprowadzane są do rowu melioracyjnego R-M.
Uwzględniając powyższe wskazać należy, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ administracji nie wyjaśnił w sposób wyczerpujący, dlaczego uznał, że przedmiotowa nieruchomość nie jest ujęta w system kanalizacji, mimo że nieruchomość ta położona jest na obszarze, na którym istnieje system kanalizacyjny odprowadzający wody opadowe i roztopowe z dużo większego obszaru, aniżeli pojedyncza nieruchomość. Jak wynika bowiem z załączonego przez skarżącą do reklamacji, wyciągu z operatu wodnoprawnego (nie kwestionowanego przez organ), z systemu kanalizacji odprowadzającego wody opadowe i roztopowe z danego terenu korzysta nie tylko skarżąca w zakresie swoich nieruchomości, ale także inne podmioty, których działki sąsiadują z jej nieruchomością, m.in. działki nr: [...]. Woda z powyższego obszaru odprowadzana jest rurociągiem melioracyjnym do rowu R-M. Poza ww. działkami teren zlewni rowu R-M obejmuje znacznie większy obszar, m.in. sąsiednie miejscowości Jaronty, Trzaski, Miechowice, Komaszyce, Marulewy.
Funkcjonujący na danym obszarze system kanalizacji - częściowo zamknięty (jak w przypadku rurociągu melioracyjnego), a częściowo otwarty (jak w przypadku rowu melioracyjnego) - został przewidziany do odbioru wód opadowych i roztopowych.
Stwierdzając, że obszar na którym znajduje się działka należąca do skarżącej nie jest podłączony do systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej, organ administracji nie poczynił w sprawie ustaleń faktycznych, znajdujących odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a dotyczących tego czy istnieje system kanalizacji otwartej lub zamkniętej obejmującej obszar większy niż działka skarżącej (tj. system odprowadzający wody opadowe i roztopowe "z danego obszaru", a po wtóre nie wyjaśnił w sposób prawidłowy i wyczerpujący, dlaczego uznał, że przedmiotowa nieruchomość nie jest ujęta w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej, pomimo, że z akt sprawy wynika, iż skarżącej udzielono (decyzją Starosty [...] z [...] września 2013 r.) pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie do rowu R-M, rurociągiem melioracyjnym wód opadowych do [...] września 2023 r. Organ administracji nie odniósł się tym samym w sposób należyty do zarzutów skarżącej, w tym w szczególności do zasadniczego zarzutu zawartego w reklamacji dotyczącego okoliczności podłączenia nieruchomości do systemu kanalizacji odprowadzającego z danego obszaru (a nie tylko nieruchomości skarżącej) wody opadowe i roztopowe.
Nie jest wystarczające samo powołanie się przez organ na wyroki sądów, bez odniesienia przytaczanych w tych wyrokach poglądów do realiów konkretnej sprawy. Uzasadnienie kwestionowanej decyzji nie spełnia tym samym wymogów wynikających z art. 107 § 3 k.p.a., zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
Ponadto podkreślenia wymaga, iż organ administracji, pomimo jasnych wskazówek zawartych w wyroku tutejszego Sądu w sprawie (sygn. akt II SA/Bd 860/19), utożsamia pojęcie "system kanalizacji otwartej lub zamkniętej" z art. 269 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo wodne, z pojęciem "system kanalizacji zbiorczej" zdefiniowanym w art. 16 pkt 59 ww. ustawy. Stwierdzając, że wybudowany przez spółkę wewnątrzzakładowy system odprowadzania opadów atmosferycznych nie jest systemem kanalizacji otwartej lub zamkniętej, gdyż nie jest to sieć składająca się z przewodów wodociągowych lub kanalizacyjnych wraz z uzbrojeniem i urządzeniami, de facto posługuje się ustawową definicją "systemu kanalizacji zbiorczej" zawartej w art. 16 pkt 59 ustawy - Prawo wodne, a pojęć tych nie należy utożsamiać, tym bardziej, że jednocześnie organ sam wskazuje, iż brak jest ustawowej definicji "system kanalizacji otwartej lub zamkniętej".
Oznacza to, że pojęcie to należy definiować tak, jak jest ono rozumiane w języku potocznym, gdy wszelkie inne metody wykładni i poszukiwania właściwej definicji zawiodą. Nie ma żadnego uzasadnienia do nadawania jednakowej treści różnym pojęciom użytym przez ustawodawcę.
Brak prawidłowego ustalenia istnienia na przedmiotowej nieruchomości systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej obejmującej wody opadowe i roztopowe z dużo większego obszaru, aniżeli pojedyncza nieruchomość i przedstawienia argumentacji w tym zakresie w uzasadnieniu decyzji stanowi o uchybieniu art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., odnoszących się do sposobu prowadzenia postępowania dowodowego w sprawie, a także art. 107 § 3 k.p.a., określającego warunki jakie winno spełniać uzasadnianie oraz o naruszeniu wyrażonej w art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania obywateli oraz wyrażonej w art. 11 k.p.a. zasady przekonywania.
W związku z powyższym Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325).
Mając na względzie wartość przedmiotu sprawy (379,13 zł) Sąd orzekł o kosztach na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265).