Uzasadnienie
Pełnomocnik M. K. złożył skargę na zarządzenie nr... Prezydenta G. z dnia... 2014 r. w sprawie odwołania jej ze stanowiska Dyrektora Muzeum im.... w G., wnosząc o stwierdzenie jej nieważności, zarzucając: naruszenie przepisu prawa materialnego art. 15 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, będące wynikiem przyjęcia, iż Prezydent jest pracodawcą i zwierzchnikiem służbowym dyrektora instytucji kultury, oraz art. 15 ust. 1 ww. ustawy, w zw. z art. 7 pkt 3 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych poprzez ich błędną wykładnię i nieuwzględnienie charakteru lex specialis i samoistności normy art. 15 ust. 1 ustawy o organizowaniu i-prowadzeniu działalności kulturalnej wobec norm ustawy o pracownikach samorządowych i przepisów k.p. i naruszenie przepisów postępowania – ww. art. 15 ust. 1 zdanie drugie poprzez jego niezastosowanie i odwołanie dyrektora instytucji kultury bez zasięgnięcia stosownych opinii prawem wymaganych, wnosząc o stwierdzenie nieważności zarządzenia.
Alternatywnie z daleko posuniętej ostrożności procesowej – zarzucił naruszenie interesu prawnego skarżącej, poprzez wydanie zarządzenia na skutek błędnie ustalonego stanu faktycznego i nieuzasadnione przyjęcie, iż skarżąca miałaby się dopuszczać wielokrotnego naruszania podstawowych obowiązków na zajmowanym stanowisku.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc że sprawa ze skargi na zarządzenie o odwołaniu dyrektora instytucji kultury nie jest sprawą "z zakresu administracji publicznej", nie podlega zatem kontroli sądu administracyjnego, a właściwym do oceny legalności takiej uchwały jest sąd powszechny, wskazując także że powodem zwolnienia skarżącej było wielokrotne naruszanie obowiązków służbowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) powoływanej dalej jako "Ppsa" uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do przepisów art. 134 § 1 oraz art. 133 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i wydaje rozstrzygnięcie po zamknięciu rozprawy na podstawie akt.
Z akt sprawy natomiast wynika, że Prezydent G. zarządzeniem nr... z dnia... 2014 r. na podstawie art. 30 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), art. 15 ust. 1, ust. 4 i ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2012 r., poz. 406 z późn. zm.) oraz art. 70 § 1 i 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. -Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r., Nr 21, poz. 94 z późn. zm.), po zasięgnięciu opinii Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego odwołał skarżącą M. K. ze stanowiska Dyrektora Muzeum im.... w G. ze skutkiem natychmiastowym, wskazując że powodem odwołania jest wielokrotne naruszanie podstawowych obowiązków na zajmowanym stanowisku, tj. naruszenie art. 33 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 z późn. zm.); art. 7 pkt 3 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 223, poz. 1458 z późn. zm.) oraz art. 100 § 1 i art. 1672 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r., Nr 21, poz. 94 z późn. zm.).
Należało więc rozważyć kwestię dopuszczalności skargi i kompetencje sądu administracyjnego do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.
Zagadnienie to było kwestią sporną w orzecznictwie sądowo- administracyjnym orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego nie wyłączając (np. vide wyrok NSA z 31.01.12 – II OSK 2526/11 i z dnia 17.03.2010 – II OSK 23/10). Zauważyć jednak należy, że ustawą z dnia 31.08.2011 o zmianie ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 207, poz. 1230) znowelizowano z dniem 1 stycznia 2012 r. art. 15 ustawy z 25 października 1991 r., o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, który w ust. 7 stanowi obecnie, że "w sprawach dotyczących powoływania i odwoływania dyrektora instytucji kultury w zakresie niewskazanym w ustawie mają zastosowanie przepisy art. 68-72 Kodeksu pracy."
Zaskarżony akt prawny w postaci zarządzenia niewątpliwie wywołuje skutek w sferze prawa pracy. Wśród skutków tego aktu prawnego nie da się bowiem wyodrębnić skutków innych niż cywilnoprawne. Nadto po myśli art. 262 § 1 ustawy Kodeks pracy sprawy o roszczenia ze stosunku pracy rozpoznają sądy pracy.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę odrzucono jako złożoną w sprawie niepodlegającej właściwości sądów administracyjnych co czyniło także niedopuszczalnym rozpatrzenie zarzutów podnoszonych w skardze.