Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2020 r. nr [...] - wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy w następstwie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 20 lipca 2020 r. o sygn. akt II SA/Bd 381/20, uchylającego decyzję Wójta Gminy z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] - Wójt Gminy, działając na podstawie m.in. art. 269 ust. 1 pkt 1, art. 270 ust. 7 i art. 272 ust. 8 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 310 ze zm., dalej powoływanej też jako "Prawo wodne" oraz "p.w."), określił skarżącej A. G. S.. z o.o. (powoływanej również jako "spółka") opłatę za IV kwartał 2019 r. w kwocie [...]zł za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej na skutek wykonywania na nieruchomości o powierzchni powyżej 3500 m˛ robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem, mających wpływ na zmniejszenie tej retencji przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych w systemie kanalizacji otwartej lub zamkniętej, na działce nr [...], [...].
Wskazał jednocześnie, że wysokość opłaty ustalona została dla powierzchni nieruchomości wynoszącej [...] m˛, z czego powierzchnia nieruchomości wyłączonej z powierzchni biologicznie czynnej wynosi [...] m˛ (tj. 74,6 % powierzchni nieruchomości) oraz, że na nieruchomości nie ma urządzeń do retencjonowania wody z terenów uszczelnionych, co skutkowało ustaleniem stawki opłaty na poziomie 0,50 zł za 1 m˛.
Rozstrzygnięcie to wydane zostało w następującym stanie faktycznym.
Informacją z dnia [...] stycznia 2020 r., Wójt Gminy ustalił skarżącej ww. opłatę za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej w wysokości [...] zł i zobowiązał spółkę do jej uiszczenia.
We wniesionej od powyższej informacji reklamacji skarżąca, nie zgadzając się z nałożoną opłatą, wskazała w szczególności, że należąca do niej nieruchomość znajduje się na obszarze podłączonym do systemu kanalizacji w rozumieniu Prawa wodnego. Podkreśliła przy tym że wobec braku definicji ustawowej "system kanalizacji otwartej lub zamkniętej" należy rozumieć jako zespół urządzeń służących do odprowadzenia z danego obszaru wód opadowych i roztopowych, a należąca do niej nieruchomość podłączona jest do systemu odprowadzającego z danego obszaru wody opadowe lub roztopowe, ponieważ ujęta jest w system opracowany w operacie wodnoprawnym ważnym do dnia [...] września 2023 r. Skarżąca podkreśliła również, że uczestniczy w utrzymaniu drożności rowu melioracyjnego, ponosząc opłaty na rzecz Gminnej Spółki Wodnej, że z ww. systemu kanalizacji korzystają także inne znajdujące się na danym obszarze w bezpośrednim sąsiedztwie działki, oraz że teren zlewni rowu R-M, obejmuje znacznie większy obszar, w tym sąsiednie miejscowości.
Wydana w następstwie rozpatrzenia powyższej reklamacji decyzja Wójta Gminy z dnia [...] lutego 2020 r., określająca skarżącej opłatę za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej, uchylona została wyrokiem WSA w Bydgoszczy z dnia 20 lipca 2020 r. sygn. akt II SA/Bd 381/20. W uzasadnieniu wyroku Sąd, stwierdzając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, będące częściowo konsekwencją błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, wskazał, że ponownie rozpatrując sprawę organ winien uzupełnić postępowanie dowodowe, m.in. poprzez: przeprowadzenie dowodu z ewentualnej umowy zawartej pomiędzy skarżącą, a spółką drenarską na okoliczność podłączenia skarżącej do systemu urządzeń tej spółki; ustalenie i ocenę jakim systemem urządzeń wodnych dysponuje przywołana przez skarżącą spółka drenarska i czy jest to w istocie system pełniący na danym obszarze funkcje systemu kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, czy i w jaki konkretnie sposób teren przedmiotowej nieruchomości jest podłączony do tak rozumianego systemu zorganizowanej kanalizacji deszczowej; czy urządzenia do odprowadzania wody z działki, na które powołuje się spółka, są elementem zorganizowanej kanalizacji deszczowej, obsługującej okoliczny obszar zapewniając odprowadzanie wód opadowych i roztopowych w szczególności do wód powierzchniowych; a także wskazanie przez organ dokładnej metodologii dokonywania ustaleń pozwalających na zweryfikowanie twierdzenia co do spełnienia warunku wyłączenia więcej niż 70% powierzchni przedmiotowej nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej.
W następstwie wydania powyższego wyroku, Wójt Gminy, po ponownym rozpatrzeniu sprawy wydał powołaną na wstępie decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, w pierwszej kolejności, że - jak ustalono podczas kontroli przeprowadzonej dnia [...] czerwca 2020 r. - wody opadowe i roztopowe z przedmiotowej nieruchomości skarżącej odprowadzane są za pośrednictwem kratek i rur kanalizacyjnych, w końcowym odcinku wody te są podczyszczane w osadniku oraz w separatorze węglowodorów ropopochodnych, po czym za pośrednictwem studzienki melioracyjnej [...] wpięte są do rurociągu melioracyjnego w zlewni rowu R-M, którego eksploatacją i konserwacją zajmuje się Gminna Spółka Wodna w I.. Organ zaznaczył jednocześnie, że przepisów Prawa wodnego nie stosuje się do korzystania z wody zgromadzonej za pomocą urządzeń oraz instalacji technicznych niebędących urządzeniami wodnymi.
Wobec tego w ocenie organu urządzenia instalacji kanalizacji deszczowej nie mogą być uznane za urządzenia do retencjonowania, ani tym bardziej do urządzeń wodnych. Zadaniem kanalizacji jest bowiem jak najszybsze odprowadzenie wód lub ścieków poza obszar nieruchomości aby uchronić ją przed zalaniem czy podtopieniem. Wyjaśnił następnie, że z uwagi na fakt, iż w przepisach Prawa wodnego, jak również innych obowiązujących przepisach prawa, brak jest definicji "systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej", opierał się na orzecznictwie, w tym wyrokach WSA w Szczecinie z 8 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 736/18, z dnia 8 października 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 735/18 oraz z dnia 10 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 483/19, których fragmenty uzasadnień zacytował.
W ocenie organu obszar, na którym znajduje się nieruchomość skarżącej spółki nie jest podłączony do systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Wybudowany przez skarżącą wewnątrzzakładowy system odprowadzania opadów atmosferycznych nie jest systemem kanalizacji otwartej ani zamkniętej, gdyż nie jest to sieć składająca się z przewodów wodociągowych lub kanalizacyjnych wraz z uzbrojeniem i urządzeniami. System ten, jak wskazał, nie współfunkcjonuje z żadnym innym systemem kanalizacji na przedmiotowym obszarze, a wody opadowe i roztopowe odprowadzane są z poszczególnych nieruchomości bezpośrednio do rowu. Odbiornikiem wód opadowych i roztopowych jest zatem rów melioracyjny (ziemia), a nie system kanalizacji deszczowej, której Gmina I. nie posiada na swoim terenie. Jednak, jak wskazał, rów melioracyjny, zgodnie z art. 16 pkt 65 lit. a p.w. jest urządzeniem wodnym, przez który rozumie się urządzenia lub budowle służące do kształtowania zasobów wodnych lub korzystania z tych zasobów, w tym: urządzenia lub budowle piętrzące, przeciwpowodziowe i regulacyjne, a także kanały i rowy, a zatem nie jest tożsamy z systemem kanalizacji otwartej.
Organ zauważył, że skarżąca posiada pozwolenie wodnoprawne na wprowadzanie do rowu wód opadowych i roztopowych z terenu nieruchomości i odprowadza wody opadowe i roztopowe z terenu nieruchomości za pośrednictwem wewnątrzzakładowej kanalizacji deszczowej do rowu melioracyjnego R-M13. Przywoławszy treść art. 16 pkt 47, art. 197 ust. 1 pkt 1, art. 389 pkt 1 p.w. organ stwierdził, że na odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do systemu kanalizacji nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego, a zatem rów nie może być tożsamy z systemem kanalizacji otwartej lub zamkniętej, którego wykonanie ani przebudowa nie wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Wskazał, że zgodnie ze wskazanym przez stronę pozwoleniem wodnoprawnym, odbiornikiem wód opadowych i roztopowych jest ziemia (rów melioracyjny), a nie system kanalizacji deszczowej, której gmina nie posiada na swoim terenie.
W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy A. S. zarzuciła naruszenie przepisów:
- 1) postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 i 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm. dalej powoływanej jako "k.p.a.") poprzez przyjęcie, że działka nr [...] jest obszarem nieujętym w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że wody opadowe i roztopowe z przedmiotowej oraz z sąsiednich nieruchomości na danym obszarze są odprowadzane rurociągiem melioracyjnym, który jest następnie podłączony do rowu retencyjno-melioracyjnego, co kwalifikuje ją jako nieruchomość objętą systemem kanalizacji otwartej lub zamkniętej,
- 2) prawa materialnego, tj. art. 269 ust. 1 pkt 1 p.w. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowym przyjęciu, że za "system kanalizacji otwartej lub zamkniętej", o którym mowa w ww. przepisie, nie można uznać systemu kanalizacji, w przypadku którego wody opadowe i roztopowe odprowadzane są rurociągiem melioracyjnym, i następnie wprowadza się je do rowu melioracyjnego, podczas gdy jako "system kanalizacji otwartej lub zamkniętej", którym posługuje się Prawo wodne, należy rozumieć zespół urządzeń służących do odprowadzania z danego obszaru wód opadowych i roztopowych, którymi mogą być zarówno urządzenia kanalizacji deszczowej jak i ogólnospławnej, co oznacza, że rów melioracyjny, podobnie jak rurociąg melioracyjny, którym wody opadowe i roztopowe są odprowadzane do rowu R-M z działek zlokalizowanych na danym obszarze, stanowi część systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej, o którym stanowi art. 269 ust. 1 pkt 1 p.w.,
Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania administracyjnego, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu skargi podniosła argumentację na rzecz postawionych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać należy, że zaskarżona decyzja Wójta Gminy z dnia [...] października 2020 r. nr [...], została wydana w następstwie wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 20 lipca 2020 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 381/20 (dostępny na stronie https://cbois.nsa.gov.pl/cbois/query), którym to uchylono uprzednio wydaną w tej sprawie decyzję Wójta Gminy z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...]. W uzasadnieniu ww. wyroku WSA w Bydgoszczy wskazał, że rozpoznając sprawę ponownie organ winien uwzględnić ocenę prawną oraz wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w treści uzasadnienia, a w szczególności uzupełnić postępowanie dowodowe w sposób pozwalający na jednoznaczne ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego w sprawie, zgodnie ze sformułowanymi przez Sąd zaleceniami, przede wszystkim w zakresie połączenia nieruchomości skarżącej z urządzeniami spółki drenarskiej, celu i sposobu funkcjonowania tychże urządzeń oraz tego czy tworzą one system służący odprowadzaniu wód opadowych i roztopowych z terenu nieruchomości do wód, a także w zakresie ustalenia sposobu i charakteru zabudowy nieruchomości mającej wpływ na zmniejszenie retencji z uwzględnieniem wskazania dokładnej metodologii dokonywania ustaleń, pozwalających na zweryfikowanie twierdzenia, co do spełnienia warunku wyłączenia więcej niż 70% powierzchni przedmiotowej nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej
Jak stanowi zaś art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W świetle powołanego przepisu organ administracji jest zatem obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej i wskazań zawartych w zapadłym wcześniej wyroku bez względu na własne poglądy prawne, jak i poglądy wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach.
Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się wyrokowi w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie oraz sądzie, może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku.
Kontrola legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji, wydanej w ramach związania wynikającego z art. 153 p.p.s.a., sprowadza się, zatem w głównej mierze do oceny, czy organ podporządkował się ocenie prawnej i wskazaniom wyrażonym w wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia [...] lipca 2020 r. o sygn. akt II SA/Bd 381/20, gdyż jest to główne kryterium poprawności nowowydanej decyzji.
Tytułem wstępu wskazać należy, że podstawę materialnoprawną kontrolowanej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne. I tak, zgodnie z art. 34 pkt 4 Prawa wodnego szczególnym korzystaniem z wód jest wykonywanie na nieruchomości o powierzchni powyżej 3500 m2 robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem, mających wpływ na zmniejszenie naturalnej retencji terenowej przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Wskazane szczególne korzystanie z wód objęte zostało obowiązkiem uiszczenia opłaty, co wynika z art. 269 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego. Przepis ten stanowi, że opłatę za usługi wodne uiszcza się także za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej na skutek wykonywania na nieruchomości o powierzchni powyżej 3500 m2 robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem, mających wpływ na zmniejszenie naturalnej retencji terenowej przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej.
Z treści przytoczonego przepisu wynika, że przesłankami skutkującymi obowiązkiem poniesienia opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej, w związku ze wskazaną formą szczególnego korzystanie z wód, są:
- - odpowiednia powierzchnia nieruchomości (powyżej 3500 m2)
- - wykonanie określonych robót lub obiektów budowlanych na terenie nieruchomości
- - wyłącznie w następstwie wykonanych robót lub obiektów oznaczonej powierzchni nieruchomości (powyżej 70 %) z powierzchni biologicznie czynnej,
- - nieujęcie obszaru w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej.
Odnosząc ww. uwarunkowania do stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy, należy stwierdzić, że w ocenie Wójta w sprawie zachodzą przesłanki do obciążenia spółki przedmiotową opłatą, wynikające z art. 269 ust.1 pkt 1 ustawy, albowiem:
- - powierzchnia nieruchomości spółki – działki nr [...] w miejscowości S. przekracza 3500 m˛ (okoliczność w sprawie niesporna);
- - nieruchomość znajduje się na obszarze nieujętym w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej, a wody opadowe wprowadzane są jedynie przez wewnątrzzakładową kanalizację do rowu melioracyjnego, który znajduje się poza terenem nieruchomości,
- - na skutek wykonywania na nieruchomości robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem, mających wpływ na zmniejszenie tej retencji przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej doszło do zmniejszenia naturalnej retencji terenowej.
Natomiast Spółka nie zgadza się z tą oceną podnosząc, że przedmiotowa nieruchomość znajduje się na większym obszarze ujętym w system kanalizacji zarówno otwartej, jak i zamkniętej, z którego to terenu wody opadowe i roztopowe są odprowadzane za pomocą rurociągu melioracyjnego R-M13 do rowu retencyjno-melioracyjnego R-M.
Mając zatem na uwadze obowiązujące przepisy prawa, treść zaskarżonej decyzji oraz wiążące w sprawie wytyczne, wynikające z wyroku WSA z 20 lipca 2020 r. o sygn. akt II SA/Bd 381/20, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, zważył, iż w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym, podobnie jak w uprzednio prowadzonym w tej sprawie postępowaniu administracyjnym, przede wszystkim nie doszło do wyczerpującego wyjaśnienia, czy przedmiotowa nieruchomość spełnia jedną z przesłanek z art. 269 ust.1 pkt 1 p.w., warunkujących dopuszczalność objęcia jej opłatą za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej, w postaci nieujęcia obszaru, na którym znajduje się nieruchomość, w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Kwestia ta była przedmiotem rozważań Sądu w powołanym wyżej wyroku, a Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w całości je podziela i przyjmuje jako swoje.
Powyższe uchybienie, z uwagi na stwierdzony brak zastosowania przez organ oceny prawnej i wskazań zawartych w zapadłym wcześniej wyroku, wiąże się ponadto z naruszeniem art. 153 p.p.s.a. Analizując akta przedmiotowej sprawy, jak i treść zaskarżonej decyzji, Sąd zważył bowiem, że organ ponownie rozpoznając sprawę, oparł się niemal na tym samym materiale dowodowym, który wyrokiem wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 381/20, uznany został za niekompletny i wymagający uzupełnienia we wskazanym przez Sąd zakresie. Powyższe znajduje potwierdzenie w aktach sprawy - z których to nie wynika aby Wójt podjął jakiekolwiek działania w celu wyjaśnienia niejasnych w sprawie kwestii zgodnie z zaleceniami wyroku - oraz w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji – które jest niemal identyczne z uzasadnieniem uchylonej decyzji z dnia [...] lutego 2020 r. Wójt nie przedsięwziął żadnych czynności w celu zweryfikowania okoliczności, umożliwiających ocenę tego, w jaki sposób teren nieruchomości skarżącej jest połączony z urządzeniami spółki drenarskiej, jakie są to urządzenia, jaki jest cel i sposób funkcjonowania tych urządzeń, oraz czy tworzą one system służący odprowadzaniu wód opadowych i roztopowych z terenu nieruchomości do wód – co zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez Sąd było niezbędne do oceny tego czy w rozpatrywanym stanie faktycznym nieruchomość skarżącej podpada pod reżim art. 269 ust. 1 pkt 1 p.w.
Ponadto Wójt nie uzupełnił również materiału dowodowego w sposób umożliwiający ustalenie sposobu i charakteru prawnego zabudowy nieruchomości z odniesieniem się do robót budowlanych lub obiektów trwale związanych z gruntem, mających wpływ na zmniejszenie retencji – do czego również obligowały go wynikające z wyroku zalecenia.
Jedynym stwierdzonym uzupełnieniem materiału dowodowego, na którym to oparł się organ w kontrolowanym postępowaniu jest protokół z przeprowadzenia wizji lokalnej w dniu [...] czerwca 2020 r., który jednak, co należy podkreślić, nie czyni zadość zaleceniom do których zobowiązano organ. Za wystarczające w tym zakresie nie może być bowiem uznane wyłącznie wskazanie, że wody opadowe i roztopowe z nieruchomości skarżącej (tj. na dz. [...]), odprowadzane są za pośrednictwem kratek i rur kanalizacyjnych, w końcowym odcinku wody te są podczyszczane w osadniku oraz w separatorze węglowodorów ropopochodnych, po czym za pośrednictwem studzienki melioracyjnej 151-S wpięte są do rurociągu melioracyjnego w zlewni rowu R-M, którego eksploatacją i konserwacją zajmuje się Gminna Spółka Wodna w I., oraz że całość wód opadowych i roztopowych odprowadzana jest poza obszar przedmiotowych nieruchomości. Powyższe nie stanowi bowiem wystarczającej i kompleksowej analizy funkcjonującego na danym obszarze systemu, uwzględniającej charakter znajdujących się tam urządzeń, sposobu ich funkcjonowania oraz kwestii podłączenia do niego nieruchomości skarżącej i co więcej odnosi się jedynie do urządzeń na terenie nieruchomości skarżącej.
Podkreślić należy jednocześnie, że wspomniana wizja lokalna z dnia [...] czerwca 2020 r. nie stanowiła działania podjętego w reakcji na wydany wyrok, bowiem w dacie jej przeprowadzenia sprawa o sygn. akt II SA/Bd 381/20 nie została jeszcze rozstrzygnięta (wyrok wydano 20 lipca 2020 r.). Wobec tego, Sąd stwierdził, że organ nie wypełnił sformułowanych przez Sąd zaleceń co do dalszego postępowania, nie podjął jakichkolwiek działań w reakcji na wydany dnia 20 lipca 2020 r. wyrok, ponownie oparł swoje ustalenia na niekompletnym materiale dowodowym i na tej podstawie wydał rozstrzygnięcie, które uznać należy za co najmniej przedwczesne.
Ponadto Wójt po raz kolejny przyjął błędną wykładnię mających zastosowanie w sprawie przepisów, na co Sąd w wyroku z dnia 20 lipca 2020 r. również zwrócił uwagę. Przypomnieć należy, że w sprawie niesporne jest, że nieruchomość skarżącej znajduje się na większym obszarze ujętym w pewien system, w ramach którego opady atmosferyczne odprowadzane są do rowu melioracyjnego. Według skarżącej wody opadowe i roztopowe z tego obszaru, obejmującego nieruchomość skarżącej i nieruchomości sąsiednie, odprowadzane są za pomocą urządzeń Gminnej Spółki Wodnej tj. rurociągu melioracyjnego oraz rowu R-M do którego wprowadzane są poprzez rurociąg wody opadowe i roztopowe. Organ nie uznał jednak, że w sprawie mamy do czynienia z systemem kanalizacji otwartej lub zamkniętej, z uwagi na to, iż odbiornikiem wód opadowych i roztopowych jest rów melioracyjny, stanowiący urządzenie wodne. Nie wypowiedział się przy tym jednoznacznie czy na obszarze, obejmującym nie tylko nieruchomość skarżącej, ale i nieruchomości sąsiednie, funkcjonuje system odprowadzający wody opadowe i roztopowe w sposób wskazany przez skarżącą (tj. "rurociągiem melioracyjnym" do rowu R-M), co zdaje się jest konsekwencją stanowiska organu, że żaden system kanalizacji otwartej lub zamkniętej nie może składać się z rowu.
W okolicznościach sprawy, istotne znaczenie ma zatem przede wszystkim kwestia charakteru rowu melioracyjnego, to jest czy dopuszczalnym jest uznanie go za element systemu kanalizacji deszczowej. Aby jednak stwierdzić czy w danym wypadku mamy do czynienia z system kanalizacji otwartej lub zamkniętej, o którym mowa w art. 269 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego, w skład którego wchodzi rów, należy dokonać wnikliwej analizy jaką funkcję dla danego obszaru pełni określony rów i czy współfunkcjonuje on z innymi urządzeniami na danym obszarze, a następnie stwierdzić czy system, którego częścią jest dany rów, stanowi dla danego obszaru system kanalizacji deszczowej. Przy czym, okoliczność, że dany rów stanowi rów melioracyjny, jak też, że jest on urządzeniem wodnym, nie wyklucza możliwości uznania go za element systemu kanalizacji deszczowej. Powyższe stanowisko Sąd wyraził w wyroku z dnia 20 lipca 2020 r., przedstawiając obszernie wykładnię pojęć systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej i charakteru rowu melioracyjnego, jako urządzenia mogącego stanowić element tego systemu, co obligowało organ do zastosowania się do tak sformułowanej oceny prawnej przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, czego Wójt w kontrolowanym postępowaniu jednak nie uczynił.
Podsumowując powyższe rozważania, Sąd stwierdził, że wydając zaskarżoną decyzję organ naruszył art. 153 p.p.s.a., dopuścił się błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, tj. art. 269 ust. 1 pkt 1 p.w., a w konsekwencji naruszył również przepisy postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Wskazane uchybienia i naruszenia prawa organu, obligowały Sąd do uwzględnienia wniesionej w sprawie skargi.
Ponownie rozpatrując sprawę organ - przyjmując przedstawioną w wyroku z dnia 20 lipca 2020 r. wiążącą wykładnię systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej oraz charakteru rowu melioracyjnego i mając na uwadze poczynione w niniejszym wyroku uwagi – zobligowany będzie do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, zgodnie z zaleceniami Sądu wyrażonymi w wyrokach wydanych w sprawach o sygn. akt II SA/Bd 382/20 oraz o sygn. akt II SA/Bd 1174/20 (sprawa niniejsza), obejmującego w szczególności analizę systemu, na który powoływała się w sprawie skarżąca, obejmując analizą nie tylko przedmiotową nieruchomość, ale i nieruchomości sąsiednie, zbadanie wzajemnego powiązania wewnętrznych urządzeń znajdujących się na nieruchomości skarżącej z urządzeniami funkcjonującymi na obszarze szerszym niż nieruchomość skarżącej (obejmującym także inne nieruchomości), a także ustalanie funkcji i celu jakie te urządzenia jako całość na danym obszarze pełnią, tj. przede wszystkim wyjaśnienia czy pełnią one funkcję powiązanego systemu, realizującego dla danego obszaru jako całości cel jakim jest odprowadzanie z niego wód opadowych i roztopowych.
Dokonanie analizy systemu, na który powoływała się w sprawie skarżąca, jedynie w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości, a nie szerszego obszaru, nie będzie stanowiło prawidłowego wykonania wskazań Sądu.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O kosztach postępowania orzeczono w pkt 2 wyroku na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 1 wskazanej ustawy.
Jednocześnie należy wskazać, że na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.