Uzasadnienie
Decyzją Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z [...] 2004 r. nr [...] przyznano B. G. uprawnienie do świadczenia pieniężnego na podstawie ustawy z 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i ZSRR (Dz. U. Nr 87, poz. 395 ze zm.), odmawiając przyznania świadczenia za początkowy i końcowy okres podany we wniosku.
Decyzję doręczono 11 czerwca 2004 r. (v. zwrotne potwierdzenie odbioru - k.
- 18) z pouczeniem o możliwości złożenia w terminie 14 dni wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W dniu 27 sierpnia 2004 r. zainteresowana wystąpiła w wnioskiem o stwierdzenie nieważności powołanej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 7 kpa.
Organ potraktował wniosek jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Uznając, że wnioskodawczyni uchybiła terminowi do złożenia wniosku, w dniu 28 października 2004 r. wydał stosowne postanowienie na podstawie art. 134 kpa.
Postanowienie doręczono 8 listopada 2004 r. (v. dowód doręczenia - k.
- 25) z pouczeniem o możliwości wystąpienia ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Skarżąca wniosła skargę, kwestionując decyzję z 27 maja 2004 r..
Odnośnie do postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżąca podniosła, że miała kłopoty zdrowotne. Jednocześnie wskazywała, że opóźnienie dotyczy złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z 27 maja 2004 r.
Zarządzeniem z 7 marca 2005 r. zwrócono się do skarżącej o sprecyzowanie, co jest przedmiotem skargi, czy decyzja z 27 maja 2004 r., czy postanowienie z 28 października 2004 r.
W wyniku wykonania zarządzenia, skarżąca oświadczyła, że złożyła skargę o stwierdzenie nieważności decyzji z 27 maja 2004 r., zgodnie z dyspozycją art. 156 § 1 pkt 2 i 7 kpa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z uwagi na treść skargi Sąd uznał, że "skarga o stwierdzenie nieważności decyzji z 27 maja 2004 r." stanowi w istocie skargę na decyzję z 27 maja 2004 r. z powołaniem się na zarzuty, w oparciu o przyczyny określone w art. 156 kpa. Skarżąca bowiem wyraźnie odnosi się w swojej skardze do decyzji z 27 maja 2004 r.
Nie ma też podstaw do uznania, że celem pisma nazwanego skargą, wniesionego w terminie jest wystąpienie z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji w trybie art. 157 kpa. Właściwym do rozpoznania takiego żądania jest organ administracyjny, a nie sąd, którego rola ogranicza się do kontroli prawidłowości decyzji organów administracji publicznej w zakresie określonym w art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) - zwanej dalej u.p.s.a.
Odnosząc się do skargi na decyzję z 27 maja 2004 r. należy stwierdzić, że zgodnie z art. 52 § 1 u.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżania, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie taki jak: zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziane w ustawie. Z przepisów tych wynika jednoznacznie, że warunkiem prawidłowego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu administracyjnym albo wystąpienie z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W przypadku decyzji wydanych przez Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych zachodzi druga sytuacja, tj. konieczność wystąpienia z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 127 § 3 w zw. z art. 129 kpa).
Kontroli sądowej podlega więc orzeczenie wydane po wyczerpaniu podanego trybu. W rozpoznawanej sprawie organ wydał orzeczenie formalne, nie rozpoznając sprawy merytorycznie z powodu uchybienia terminu do wystąpienia z wnioskiem.
Skoro skarżąca nie kwestionowała wydanego postanowienia, decyzja z 27 maja 2004 r. uzyskała walor decyzji ostatecznej i tym samym wniesioną skargę należy uznać za niedopuszczalną.
Z tych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 u.p.s.a Sąd orzekł jak w sentencji.