Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Decyzją z [...] czerwca 2010 r. Miejsko Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w [...] odmówił skarżącemu przyznania zasiłku pielęgnacyjnego. Przyczynę odmowy stanowiła okoliczność, że skarżący jest uprawniony do dodatku pielęgnacyjnego w innej instytucji, tj. w Kasie Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego.
Skarżący działający przez opiekuna prawnego, złożył odwołanie od powyższej decyzji, podnosząc, że jest osobą niepełnosprawną od dzieciństwa, nie otrzymuje dodatku pielęgnacyjnego albowiem jest mieszkańcem DPS i ponosi pełną odpłatność za pobyt w tej placówce.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] decyzją z [...] sierpnia 2010 r. utrzymało w mocy zaskarżona decyzję. W ocenie organu odwoławczego okoliczność, że dodatek pielęgnacyjny nie jest wypłacany stronie nie jest istotna w sprawie, skoro skarżący jest uprawniony do tego świadczenia. Z uwagi więc na zasadę niekonkurencyjności obu świadczeń odwołanie uznano za niezasadne.
W skardze złożonej do Sądu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko wyrażone w odwołaniu.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] decyzją z [...] września 2010 r., na podstawie art. 54 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. Nr 153, poz. 1270), uwzględnił skargę w całości i uchylił swą decyzję z [...] sierpnia 2010 r., o utrzymaniu w mocy decyzji Kierownika M-GOPS w [...] z [...]06.2010 r. o odmowie przyznania skarżącemu zasiłku pielęgnacyjnego i przyznało mu, począwszy od kwietnia 2010 r., zasiłek pielęgnacyjny w wysokości [...] zł. miesięcznie.
W uzasadnieniu decyzji, organ wyjaśnił, że sprawa zasadności domagania się świadczenia jest dyskusyjna, lecz z uwagi na orzecznictwo sądów administracyjnych uznał, że istnieją podstawy do przyznania świadczenia.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w/w ustawy.
Skarżący cofnął skargę i wniósł o umorzenie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] zważył, co następuje:
Zgodnie z dyspozycją art. 161 § 1 pkt 3 w/w ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływaną jako: ppsa), cytowana dalej jako p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie to stało się bezprzedmiotowe.
W myśl art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. § 2 cytowanego przepisu stanowi zaś, że organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Przy czym organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy (§ 3).
Jak wynika z akt niniejszej sprawy skarżący złożyła do Sądu - za pośrednictwem organu, skargę na decyzję z [...] czerwca 2010 r. Organ po otrzymaniu tej skargi decyzją z [...] września 2010 r. - w oparciu o art. 54 § 3 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzająca z [...] grudnia 2009 r.
Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd uznał, że organ miał możliwość, na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. dokonać tak zwanej "samokontroli". W sytuacji gdy uznał on zarzuty skargi za uzasadnione w całości, mógł w oparciu o przepis art. 54 § 3 p.p.s.a. uchylić swoje wcześniejszą decyzję, decyzje poprzedzającą i przyznać dochodzone świadczenie.
Zatem jeżeli przedmiot sądowej kontroli – zaskarżona decyzja z 5 sierpnia 2010 r. została uchylona, to postępowanie sądowe w sprawie ze skargi na tą decyzję stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wyeliminowanie bowiem tego rozstrzygnięcia przez organ administracji sprawiło, że Sąd został pozbawiony przedmiotu kontroli.
W tych warunkach cofnięcie skargi należało uznać za dopuszczalne w świetle przesłanek przepisu art. 60 ppsa wobec czego postępowanie należało umorzyć zgodnie z treścią art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., albowiem nie spowoduje ono utrzymanie w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności.
Z powyższych względów oraz na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w postanowieniu.