Uzasadnienie
C. D. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]2004 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] 2004 r. nr [...] o nie przyznaniu zasiłku pielęgnacyjnego z tytułu niepełnosprawności.
Skarżący jest mieszkańcem Domu Pomocy Społecznej "P.", instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie.
W dniu 31 stycznia 2004 r. wyżej wymieniony złożył wniosek o ustalenie uprawnień do zasiłku pielęgnacyjnego za miesiąc sierpień 2004 r. i załączył do niego kopię karty urlopowej, orzeczenie o stopniu niepełnosprawności oraz kopię decyzji o przyznaniu zasiłku stałego wyrównawczego.
Organ I instancji powołując się na brzmienie art. 16 ust. 5 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255 z późn. zm.) odmówił przyznania zasiłku pielęgnacyjnego.
Organ II instancji nie uwzględnił zarzutów zawartych w odwołaniu, argumentując swoje stanowisko tym, że skarżący jest mieszkańcem Domu Pomocy Społecznej "P." w B. Instytucja ta finansowana jest z budżetu państwa.
W skardze do Sądu skarżący zarzuca organom błędy interpretacyjne przepisów. Domaga się przyznania zasiłku pielęgnacyjnego za okres od 16.08.2004 r. – 31.08.2004 r. jako rekompensatę za usługi osoby, która udziela pomocy poza placówką państwową osobie niepełnosprawnej.
W udzielonej odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie jako nieuzasadnionej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne, art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie Sąd wyjaśnia skarżącemu, że sąd administracyjny nie posiada uprawnień do przyznawania świadczeń. Sąd zgodnie z prawem bada jedynie legalność zaskarżonej decyzji, a więc jej zgodność z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jej wydania.
Po zbadaniu sprawy ze skargi, Sąd stwierdził, że została ona wydana zgodnie z prawem, na podstawie obowiązujących przepisów tj. art. 16 ust. 5 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255 z późn. zm.).
Przepis ten stanowi, że zasiłek pielęgnacyjny nie przysługuje osobie przebywającej w instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie, jeżeli pobyt osoby i udzielenie przez tę instytucję świadczenia częściowo lub w całości finansowane są z budżetu państwa.
Jest to regulacja w istotny sposób różniąca się od już nie obowiązującego przepisu zawartego w art. 14a ust. 2 ustawy z dnia 1 grudnia 1994 r. o zasiłkach rodzinnych, pielęgnacyjnych i wychowawczych (Dz. U. z 1998 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.).
Przepis ten przyznawał świadczenie, którego domaga się skarżący i stanowił, że zasiłek pielęgnacyjny przysługuje za miesiąc, w którym osoba uprawniona do zasiłku nie przebywała w domu pomocy społecznej, co najmniej przez dwa tygodnie. Skarżący korzystać wówczas mógł z uprawnień przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Przepis ten jednak utracił moc i już nie obowiązuje.
W świetle powyższego skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) podlega oddaleniu.