Uzasadnienie
Decyzją Nr [...] Dyrektora Zakładu Karnego we W. z dnia [...] 2005 roku odmówiono Cezaremu Ś. przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego.
W uzasadnieniu organ stwierdził, że pomoc finansową przyznaje się jednorazowo funkcjonariuszowi, który spełnia warunki do przydzielenia mu lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej Stosownie do postanowień art. 91 ust l pkt.4 ustawy o Służbie Więziennej lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się funkcjonariuszowi w razie zbycia przez niego lub jego małżonka własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego, lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość lub domu, położonych w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej.
Z informacji podanych we wniosku, a także z treści załączonych do tegoż wniosku dokumentów wynika, że funkcjonariusz posiadał spółdzielczy własnościowy lokal mieszkalny we W. przy ul. [...], na uzyskanie, którego otrzymał pomoc finansową z budżetu więziennictwa w 1994r. w wysokości 4.200,00 zł. W dniu 12.09.2005 wnioskodawca zbył lokal. W tym stanie rzeczy, z uwagi na fakt, że funkcjonariusz nie spełnia warunków do przydzielenia mu lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej oraz, że pomoc finansową przyznaje się jednorazowo, organ postanowił odmówić przyznania pomocy finansowej na uzyskanie kolejnego lokalu mieszkalnego.
W odwołaniu zainteresowany stwierdził, że przed dniem 12.09.2005 r. posiadał spółdzielczy lokal mieszkalny typu własnościowego o powierzchni mieszkalnej mniejszej niż przysługująca, a zatem nie była spełniona przesłanka wymieniona w art. 91 ust. l pkt.l ustawy o Służbie Więziennej wyłączająca prawo do przydziału lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej. Skarżący odniósł się do treści art. 91 ust. l pkt. 4 ustawy, który stanowi, że nie przydziela się lokalu mieszkalnego funkcjonariuszowi, który zbył własnościowe prawo do lokalu. Językowe znaczenie terminu "własnościowe prawo do lokalu" jednoznacznie wskazuje, iż chodzi o prawo własności do lokalu bez żadnych "ograniczeń". Tymczasem w przypadku posiadania spółdzielczego własnościowego lokalu mieszkalnego można mówić jedynie o posiadaniu ograniczonego prawa rzeczowego.
W tym stanie rzeczy, nie można traktować odwołującego się jako osobę, której nie przysługuje prawo do pomocy finansowej. Zasadniczo jednak odwołujący ubiega się o przyznanie uzupełniającej pomocy finansowej.
W świetle regulacji prawnej zawartej w § 8 ust. 2 rozporządzenia z 24 czerwca 2003r. w sprawie pomocy finansowej przysługującej funkcjonariuszom Służby Więziennej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, funkcjonariusz, któremu przysługuje prawo do pomocy uzupełniającej, może ubiegać się o dalszą pomoc na podstawie przepisów zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 września 1997 roku w sprawie określenia wysokości, szczegółowych zasad przyznawania i wypłaty oraz zwrotu pomocy finansowej przysługującej funkcjonariuszom Służby Więziennej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Zgodnie z § 9 ust. l tegoż zarządzenia osobie uprawnionej, która już po skorzystaniu z pomocy finansowej zamienia na większy spółdzielczy lokal mieszkalny z powodu nabycia uprawnień do dodatkowej powierzchni mieszkalnej przysługuje uzupełniająca pomoc finansowa.
Odwołujący korzystał z pomocy finansowej, a decyzję wydano na podstawie przepisów zarządzenia z 1994 roku.
Nie ubiega się więc ponownie o pomoc finansową, a jedynie o uzupełniającą pomoc finansową. Pomoc finansową w 1994 roku odwołujący otrzymał przy uwzględnieniu trzech norm mieszkaniowych. Obecny wniosek dotyczy przyznania uzupełniającej pomocy na dwie normy mieszkalne, które nie były uwzględnione w poprzedniej pozytywnej decyzji, a mianowicie z tytułu posiadania drugiego dziecka oraz dodatkowej normy z tytułu zajmowania stanowiska, na którym przewidziany jest stopień majora.
W 2005 roku w celu poprawy swojej sytuacji mieszkaniowej, w związku uzyskaniem dodatkowych norm mieszkalnych (nie uwzględnionych w decyzji o przyznaniu pomocy) odwołujący postanowił zamienić posiadany spółdzielczy lokal mieszkalny na większy.
Zdaniem odwołującego, na podstawie § 8 ust. l rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z dnia 24.06.2003 r. w sprawie pomocy finansowej przysługującej funkcjonariuszom Służby Więziennej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, w związku z § 9 ust. l zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30.09.1997 r. w sprawie określenia wysokości, szczegółowych zasad przyznawania i wypłaty oraz zwrotu pomocy finansowej przysługującej funkcjonariuszom Służby Więziennej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, przysługuje mu prawo do uzupełniającej pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego.
Decyzją Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w B. z dnia [...] 2005 roku nr [...] w mocy decyzję Dyrektora Zakładu Karnego we W. z dnia [...] 2005 roku, nr [...], odmawiającą przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego Cezaremu Ś. Organ ustalił, że Dyrektor Zakładu Karnego we W., wydając w dniu [...] 2005 roku decyzję odmawiającą przyznania pomocy finansowej w celu uzyskania lokalu mieszkalnego, nie naruszył przepisów ustawy z dnia 26.04.1996 roku o Służbie Więziennej (tekst jednolity Dz.U. z 2002 roku Nr 207, poz. 1761- z późniejszymi zmianami) oraz wydanego, na jej podstawie, przepisu wykonawczego tj. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24.06.2003 roku w sprawie pomocy finansowej przysługującej funkcjonariuszom Służby Więziennej na uzyskanie lokalu mieszkalnego (Dz.U. nr 132, poz.1235). Uwzględnił przy tym niezbędne okoliczności sprawy oraz ich stan faktyczny i prawny.
Zgodnie z przepisem § 2 pkt l powołanego wyżej rozporządzenia – pomoc finansową przyznaje się jednorazowo funkcjonariuszowi, który spełnia warunki do przydzielenia mu lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, a lokalu takiego nie otrzymał.
Tymczasem, jak ustalono, skarżący zbył w dniu [...] 2005 roku spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego, położonego we W. przy ul. [...] i oznaczonego numerem [...]. Świadczy o tym akt notarialny z dnia [...] 2005 roku - repertorium [...].
Jest to okoliczność, która zgodnie z treścią art. 91 ust.l pkt 4 tej ustawy – wyklucza możliwość przydzielenia lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej i tym samym, na podstawie § 2 ust. l powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24.06.2003 roku - przyznania pomocy finansowej w celu uzyskania lokalu mieszkalnego.
Organ odwoławczy uwzględnił ponadto fakt, iż w grudniu 1994 roku Cezary Ś. otrzymał pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego w kwocie 42 miliony ówczesnych złotych, co stanowiło 23,2 % wartości przysługującego lokalu mieszkalnego. Podstawę przyznania tych środków finansowych stanowiło zarządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 16.09.1994 roku w sprawie określenia zasad przyznawania i wysokości pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz.Urz. MS Nr 4, poz. 24). Wydana w tej mierze decyzja administracyjna stała się decyzją ostateczną.
Przyjąć zatem należy, iż uprawnienie funkcjonariusza do otrzymania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, w stosunku do
Cezarego Ś. - zostało spełnione. Przesądza o tym także przepis § 17 przepisu normującego przyznawanie pomocy finansowej tj. zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30.09.1997 roku w sprawie określenia wysokości, szczegółowych zasad przyznawania i wypłaty oraz zwrotu pomocy finansowej przysługującej funkcjonariuszom Służby Więziennej na uzyskanie lokalu mieszkalnego (Dz.Urz.MS nr 4, poz.50).
Obecnie obowiązujący przepis normujący tę problematykę tj. rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 24.06.2003 roku w sprawie pomocy finansowej przysługującej funkcjonariuszom Służby Więziennej na uzyskanie lokalu mieszkalnego (Dz.U. Nr 132, poz. 1235) - nie przewiduje możliwości dalszego kontynuowania spraw, w których wydane zostały decyzje na podstawie powołanego zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16.09.1994 roku. Wobec powyższego, jak uznał organ, należało decyzję organu pierwszej instancji utrzymać w mocy.
W skardze skarżący stwierdził, że uzyskaną w 1994r. pomoc przeznaczył na uzupełnienie wkładu budowlanego w spółdzielni mieszkaniowej i otrzymał lokal. Jest to jednak spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, czyli ograniczone prawo rzeczowe. Skarżący nie był więc dysponentem lokalu na prawach własności.
Zarządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 września 1997r. w sprawie określenia wysokości szczegółowych zasad przyznawania i wypłaty oraz pomocy finansowej przysługującej funkcjonariuszom Służby Więziennej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, które uchyliło przepisy z 1994r. w § 17 ust. 1 potwierdzało, że decyzje o przyznaniu pomocy finansowej wydane na podstawie zarządzenia z 1994r. są także ostatecznymi decyzjami o przyznaniu prawa pomocy finansowej w rozumieniu z 1997r. Zatem także pod rządami przepisu z 1997r. skarżący uznawany był za osobę, która już skorzystała z pomocy finansowej, jednakże w § 9 przepisu z 1997r. osobie uprawnionej, która po skorzystaniu z pomocy finansowej zamienia na większy spółdzielczy lokal mieszkalny z powodu nabycia uprawnień do dodatkowej powierzchni mieszkalnej albo buduje, rozbudowuje, nadbudowuje, adaptuje lub nabywa w tych przypadkach lokal mieszkalny, przysługuje uzupełniająca pomoc finansowa.
Pod rządami zarządzenia z 1997r., już po otrzymaniu pomocy finansowej, skarżący nabył uprawnienie do dodatkowej powierzchni mieszkalnej w ilości dwóch norm, z tytułu powiększenia rodziny (narodzenie drugiego dziecka) oraz zajmowania stanowiska, na którym przysługuje stopień majora. Gdyby w czasie obowiązywania zarządzenia z 1997r, nabywał większy lokal mieszkalny posiadałby prawo do uzupełniającej pomocy finansowej, bowiem te dwie dodatkowe normy, przekładające się wprost na dodatkową powierzchnię mieszkalną, nie były uwzględnione przy ustalaniu pomocy finansowej, którą otrzymał pod rządami zarządzenia z 1994r. Z powodu braku wystarczającej ilości środków finansowych większy lokal mieszkalny skarżący nabył dopiero pod rządami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 czerwca 2003r. w sprawie pomocy finansowej przysługującej funkcjonariuszom Służby więziennej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, które uchyliło zarządzenie z 1997r.
Przepis z 2003r. w § 8 ust. 1 i 2 odnosi się do spraw wszczętych i zakończonych decyzją ostateczną (prawomocną) pod rządami zarządzenia z 1997r. Rozporządzenie to (z 2003r.) w § 8 ust. 2 w sposób nie budzący wątpliwości potwierdza, że funkcjonariusz, któremu na podstawie zarządzenia z 1997r. przysługuje prawo do pomocy uzupełniającej, może ubiegać się o dalszą pomoc na podstawie zarządzenia z 1997r. Oznacza to, że nabywający większy lokal mieszkalny z powodu nabycia uprawnień do dodatkowej powierzchni mieszkalnej w czasie obowiązywania aktualnych przepisów (rozporządzenia z 2003r.) skarżący także posiada prawo do uzupełniającej pomocy finansowej.
Przed rozpoczęciem starań o pozyskanie większego mieszkania skarżący zajmował spółdzielczy lokal mieszkalny, którego powierzchnia użytkowa była mniejsza niż należna. Wyłączenie pozbawiające prawa do pomocy finansowej, o którym mowa w § 3 zarządzenia z 1997r. nie miało zastosowania. Spełniony był także warunek konieczny uprawniający do skorzystania z trybu opisanego w § 9 ust. 1 przepisu z 1997r. bowiem skarżący nabywał lokal mieszkalny większy od uprzednio zajmowanego z powodu nabycia uprawnień do dodatkowej powierzchni mieszkalnej, przy jednoczesnym posiadaniu "nieskonsumowanych" dodatkowych norm powierzchni.
Zdaniem skarżącego jego wniosek powinien być przyjęty na zasadach obowiązujących pod rządami zarządzenia z 1997r. i rozpatrzony w myśl regulacji prawnych tam zawartych. W momencie składania wniosku o przyznanie uzupełniającej pomocy Zakład Karny we W. przedłożył do wypełnienia druk formularza wniosku dostosowany do wymogów przepisu z 2003r., a powinien udostępnić formularz obowiązujący pod rządami zarządzenia z 1997r. Bez winy skarżącego wniosek był obarczony błędem, gdyż wynikało z niego, że skarżący ubiega się ponownie o pomoc finansową, mimo, iż jest uznawany za osobę, która w myśl przepisów ustawy o Służbie Więziennej uważana jest za osobę, która skorzystała z pomocy finansowej. Faktycznie zaś ubiegał się o uzupełniającą pomoc.
Zakład Karny we W. przyjmując błędne założenie, wywodzące się wprost z formy niewłaściwego formularza wniosku, po przeprowadzeniu postępowania odmówił przyznania pomocy finansowej. W wyniku błędnego odczytania rozpoznano wniosek na niewłaściwych podstawach prawnych, co z kolei skutkowało wydaniem decyzji z obrazą stanu prawnego. Czym innym jest ubieganie się o "pomoc finansową" a czym innym ubieganie się o "uzupełniającą pomoc finansową".
Zdaniem skarżącego obie decyzje wydane zostały z obrazą § 8 ust. 2 rozporządzenia z 24 czerwca 2003r. oraz § 9 ust. 1 zarządzenia z 30 sierpnia 1997r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na mocy art. 85 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 ze zm.) funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której stale pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej. Wyjątek stanowią przypadki określone w art. 91.Przepis ten stanowi, że lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się funkcjonariuszowi:
- 1) zajmującemu, w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, lokal mieszkalny na podstawie decyzji administracyjnej, umowy najmu lub spółdzielczego prawa do lokalu, odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej, lub dom;
- 2) który jest właścicielem lub współwłaścicielem, w części odpowiadającej co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub domu, położonych w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej;
- 3) którego małżonek spełnia warunki określone w pkt 1 lub 2;
- 4) w razie zbycia przez niego lub jego małżonka własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego, lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość lub domu, położonych w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej.
Wymienione tu przypadki określają niezależne podstawy pozbawienia funkcjonariusza prawa do lokalu na podstawie decyzji. Oznacza to, że w sytuacji zaistnienia którejkolwiek z okoliczności zawartych w cytowanym przepisie, nie ma podstaw do przydziału lokalu na warunkach określonych w ustawie.
W rozpoznawanej sprawie skarżący zbył własnościowe prawo do lokalu spółdzielczego, wyczerpując tym samym przesłanki określone w punkcie 4 art. 91.
Wniosek skarżącego dotyczy jednak przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego.
Ustawa stwarza możliwość ubiegania się o taką formę pomocy. Określonym w art. 90 ustawy przywilejem, przysługującym funkcjonariuszom w służbie stałej jest prawo do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, domu jednorodzinnego albo lokalu mieszkalnego lub domu w ramach spółdzielni budownictwa mieszkaniowego.
Na mocy delegacji ustawowej Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, zostali upoważnieni do określenia, w drodze rozporządzenia, wysokości, szczegółowych zasad przyznawania i wypłaty oraz zwrotu pomocy finansowej, uwzględniając przypadki, w których pomoc ta jest przyznawana lub podlega zwrotowi. W rozporządzeniu z dnia 24 czerwca 2003 r (Dz. U. z 2003 Nr 132, poz.1235)w sprawie pomocy finansowej przysługującej funkcjonariuszom Służby Więziennej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, w § 2 stwierdzono, że pomoc finansową przyznaje się jednorazowo funkcjonariuszowi, który spełnia warunki do przydzielenia mu lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, a lokalu takiego nie otrzymał. Wcześniejsze uwagi na temat okoliczności uzasadniających przyznanie prawa do lokalu pozwalają na stwierdzenie, że organ prawidłowo ustalił, iż skarżący wyzbywając się posiadanego prawa do lokalu, a więc tracąc prawo do lokalu, utracił też uprawnienie do ubiegania się o przyznanie pomocy w formie finansowej.
Zasadniczo należy więc podkreślić, że zaistniały okoliczności zawarte w art.91 ust.1 pkt 4. W przepisie tym nie określa się czy zbyty lokal spełniał normy powierzchniowe do których był uprawniony funkcjonariusz. Gdyby wolą ustawodawcy było uprzywilejowanie funkcjonariuszy,którzy zbyli lokale o powierzchni mniejszej niż przysługująca im, to z pewnością taka regulacja zostałaby zawarta w ustawie. Ustawa nie różnicuje jednak uprawnień w tym zakresie w przypadku zbycia lokalu. Należy zatem przyjąć, że w każdym przypadku zbycia lokalu o jakim mowa w art. 91 ust.1 pkt 4 funkcjonariuszowi nie przydziela się lokalu, tym samym nie może on korzystać z pomocy finansowej na uzyskanie lokalu. Nie stanowi żadnej przeszkody do zastosowania tego przepisu fakt, że zbycie dotyczyło spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu. Istotna jest zbywalność posiadanego prawa, a taki charakter ma spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu. Ustawa nie stanowi, by przedmiotem zbycia mogła być tylko tzw. "pełna własność". Ustawodawca w art. 91 ust.1 pkt 4 operuje pojęciem "własnościowego prawa" a nie własności.
W tych okolicznościach istnieją podstawy do stwierdzenia, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa.
Nie ma podstaw do akceptacji prezentowanej przez skarżącego interpretacji przepisów, polegającej na twierdzeniu, że wprawdzie zbył lokal mieszkalny, ale z uwagi na to, że nie spełniał on norm powierzchniowych, które przysługiwały skarżącemu, to nadal aktualne jest uprawnienie do przyznania pomocy finansowej, na podstawie art.85 w zw. z punktem 1 art.91 a contrario.
Przeszkodą do uzyskania pomocy finansowej jest uprzednie korzystanie z pomocy. Stosownie do § 8 ust. 1 rozporządzenia z 24 czerwca 2003r., pomocy finansowej nie przyznaje się funkcjonariuszowi, który uzyskał pomoc finansową na podstawie zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 września 1997 r. w sprawie określenia wysokości, szczegółowych zasad przyznawania i wypłaty oraz zwrotu pomocy finansowej przysługującej funkcjonariuszom Służby Więziennej na uzyskanie lokalu mieszkalnego (Dz. Urz. Min. Spraw. Nr 4, poz.
50) w wysokości nie mniejszej niż 20 % wartości przysługującego lokalu mieszkalnego. Natomiast funkcjonariusz, któremu na podstawie przepisów, o których mowa w ust. 1, przyznano pomoc finansową w wysokości niższej niż 20 % wartości przysługującego mu lokalu mieszkalnego lub przysługuje mu prawo do pomocy uzupełniającej, może ubiegać się o dalszą pomoc na podstawie tych przepisów (punkt 2 § 8).
Skarżący nie korzystał w ogóle z pomocy w czasie obowiązywania zarządzenia z 30 września 1997, ale lokal posiadał. Korzystał natomiast z pomocy udzielonej wcześniej. Skarżący mógłby skorzystać z pomocy, gdyby spełnił warunki określone w punkcie 2 § 8 tj. przysługiwałoby mu prawo do pomocy uzupełniającej. Inne warunki nie dotyczyły jego, gdyż nie korzystał z takiej pomocy podczas obowiązywania zarządzenia z 1997r., a zarządzenie utraciło moc po wejściu w życie nowego rozporządzenia. Nowe podstawy pomocy regulowało więc nowe rozporządzenie.
Warunkiem przyznania pomocy uzupełniającej według reguł określonych w zarządzeniu z 1997r. była zamiana spółdzielczego lokalu na większy z powodu nabycia uprawnień do dodatkowej powierzchni, budowa, nadbudowa, rozbudowa, adaptacja albo nabycie w tych przypadkach lokalu mieszkalnego (§9 zarządzenia). Dotyczyło to przypadków, gdy osoba skorzystała z pomocy finansowej. Skarżący korzystał z pomocy ale przed wejściem w życie tego zarządzenia tj gdy obowiązywało zarządzenie Ministra Sprawiedliwości z 16 września 1994r. Odnośnie do takich sytuacji, odpowiednie postanowienia zawarto w § 17 ust 1 zarządzenia z 1997r. Stanowił on, że decyzje o pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe wydane na podstawie zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 września 1994 r. w sprawie określenia zasad przyznawania i wysokości pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. Urz. Min. Sprawiedl. Nr 4, poz. 24), są, z zastrzeżeniem ust. 2, ostatecznymi decyzjami o przyznaniu pomocy finansowej w rozumieniu niniejszego zarządzenia.
W ustępie 2 stwierdzono, że osobie uprawnionej, której na podstawie przepisów określonych w ust. 1, udzielono pomocy finansowej w wysokości niższej od przewidzianej w § 4 ust. 2 niniejszego zarządzenia, z przeznaczeniem na uzyskanie lokalu mieszkalnego, może być przyznana dalsza pomoc finansowa do wysokości określonej w tym przepisie.
Skarżący nie twierdził, że wysokość przyznanego wtedy świadczenia była niższa od przewidzianej w § 4 ust 2, tj. 20% wartości przysługującego wówczas lokalu. Według ustaleń organu pomoc ta wyniosła 23,2%. W tych okolicznościach nie można stwierdzić, że skarżący nabył prawo do pomocy uzupełniającej według przepisów zarządzenia z 1997r (nie uzyskał w tym czasie pomocy ani nie nabywał lokalu czy nie wykonywał innych dyspozycji o których mowa w § 9) a także nie spełnił warunków określonych w §17 ust 2 przewidzianych wobec osób korzystających z pomocy pod rządami zarządzenia z 1994r.
W tych okolicznościach należy stwierdzić, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Z tego względu Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153 poz.1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.