Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. (SKO) zaskarżoną decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] o skierowaniu J. Z. - skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w związku z przekroczeniem 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego.
Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia Prezydent wskazał art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137), dalej powoływanej w skrócie jako "prawo o r.d." W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że do jej wydania doszło w związku ze złożeniem przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. w dniu [...] wniosku o sprawdzenie kwalifikacji skarżącego do kierowania pojazdami mechanicznymi z powodu uzyskania 26 punktów za wielokrotne naruszenie przepisów i zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego. Ponadto organ wyjaśnił, że nie przystąpienie do egzaminu lub uzyskanie z niego negatywnego wyniku będzie skutkowało cofnięciem uprawnień do kierowania pojazdami, oraz że warunkiem przystąpienia do tego egzaminu jest uzyskanie profilu kandydata na kierowcę generowanego przez organ na wniosek skarżącego.
W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący podniósł, że informacja o konieczności uzyskania profilu kandydata na kierowcę, zawarta w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania przez Prezydenta "jest pozbawiona podania odpowiedniej podstawy prawnej tej czynności i wymogu" oraz, że informacja ta jest zawarta także w uzasadnieniu skierowania. Skarżący wskazał, że zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 31.07.2012 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 1005) informacja o wygenerowaniu ww. profilu powinna zostać przekazana osobie, której profil ten dotyczy, a w skierowaniu nie ma na ten temat żadnej informacji i nie otrzymał jej w żaden inny sposób do dnia dzisiejszego. W tej sytuacji, jak stwierdził skarżący nie wie czy profil został wygenerowany i w konsekwencji nie może przystąpić do egzaminu sprawdzającego, na który otrzymał skierowanie.
W piśmie z dnia [...] skierowanym do SKO skarżący dodatkowo podkreślił, że w rozporządzeniu z dnia 31.07.2012 r. mowa jest wyłącznie o profilu kandydata na kierowcę, a on nie jest kandydatem, ani nie ubiega się o wydanie dokumentu stwierdzającego uprawnienie do kierowania pojazdami, o czym mowa w § 2 ppkt 7 ww. rozporządzenia. Przytoczył także treść § 6 pkt 4 ppkt 14 ww. rozporządzenia dotyczącego wniosku o wydanie profilu i stwierdził, że nie ma on zastosowania w przypadku kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji. Skarżący wskazał także, iż zgodnie z § 5 pkt 1 ppkt 1 i pkt 2 rozporządzenia profil generuje się na wniosek, a wniosek składa się wtedy, gdy chce się coś samemu otrzymać, tymczasem skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji nie jest ani jego inicjatywą, ani chęcią, ani jego interesem prawnym, więc nie może być ani jego propozycją, ani prośbą, ani jakimkolwiek wnioskiem.
Skarżący stwierdził, że zmuszanie go do złożenia jakiegokolwiek wniosku, w sprawie gdzie nie jest jej inicjatorem, jest wprost sprzeczne z Konstytucją RP i ogranicza jego wolność osobistą. Skarżący podniósł także, że na żadnym etapie postępowania Prezydent nie wezwał go do uzupełnienia braków dokumentacji w trybie wynikającym z § 6 pkt 1 ppkt 3 ww. rozporządzenia.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uzasadniając swoją decyzję o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji wyjaśniło, że w przypadku stwierdzenia przez komendanta Policji, że zgodnie z danymi wynikającymi z ewidencji kierowców, na podstawie wpisów ostatecznych kierowca przekroczył 24 punkty, organ ten jest zobowiązany wystąpić z wnioskiem do starosty (prezydenta) o skierowanie kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Z kolei starosta (prezydent) zobowiązany jest, w myśl art. 114 ust 1 pkt 1 lit. b prawa o r.d., wydać decyzję o skierowaniu po ustaleniu, że istotnie spełnione są warunki ustawowe. SKO podkreśliło, że skarżący nie kwestionuje zgodności z prawem skierowania go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji.
Natomiast informacja, iż warunkiem przystąpienia do egzaminu sprawdzającego kwalifikacje kierowcy jest uzyskanie profilu kandydata na kierowcę generowanego przez organ na wniosek zainteresowanego, zawarta w uzasadnieniu decyzji organu I instancji wychodzi poza ramy uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, dlatego zdaniem Kolegium, nie ma wpływu na prawidłowość wydanej przez ten organ decyzji. Nie może też być przyczyną podważenia decyzji. SKO wyjaśniło także, iż zgodnie z § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach (Dz.U. z 2012 r., poz. 995 z późn. zm.), przed przystąpieniem do egzaminu państwowego osoba egzaminowana informuje ośrodek egzaminowania o numerze identyfikującym profil kandydata na kierowcę umieszczonym w systemie teleinformatycznym.
Natomiast § 6 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 31 lipca 2012 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2012 r., poz. 1005 z późn. zm.) jednoznacznie wskazuje, że w celu generowania profilu, należy zarejestrować wniosek w systemie teleinformatycznym. Wskazany przez skarżącego w odwołaniu § 7 ust. 1 cytowanego wyżej rozporządzenia określa, że informację o wygenerowaniu profilu kandydata na kierowcę przekazuje się osobie, której profil ten dotyczy, uwzględniając sposób, w jaki został przekazany wniosek o wydanie prawa jazdy. SKO wskazało, że skoro taki wniosek nie został złożony, zatem nie została uruchomiona procedura generowania profilu.
W skardze na powyższe rozstrzygnięcie skarżący zarzucił SKO, że uzasadniając swoje stanowisko odniosło się wyłącznie do treści jego odwołania, całkowicie pomijając najistotniejsze dla sprawy wyjaśnienia i argumenty przedstawione w piśmie z dnia [...]. Świadczy to, zdaniem skarżącego o tym, że całość jego stanowiska i argumentów albo w ogóle nie została przedstawiona składowi orzekającemu, w przeciwieństwie do całości stanowiska i argumentów drugiej strony sprawy, albo też w nieuzasadniony sposób została całkowicie zlekceważona przez skład orzekający, także w przeciwieństwie do drugiej strony. To rażąco niesprawiedliwe postępowanie SKO jest, w ocenie skarżącego, wystarczającym powodem do zaskarżenia decyzji.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269; ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż w ramach dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać rozstrzygnięcie zapadłe w danym postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z obowiązującymi w dacie jego wydania przepisami prawa materialnego, oraz z przepisami prawa procesowego, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności.
W takiej sytuacji sąd administracyjny wydaje orzeczenie o charakterze kasacyjnym, nie posiadając kompetencji do rozstrzygnięcia bezpośrednio o prawach i obowiązkach stron postępowania, innymi słowy sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku. Ponadto wskazać należy, że zgodnie z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), dalej powoływanej w skrócie jako "ppsa", sąd orzeka na podstawie akt sprawy, oraz stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w ramach tak zakreślonej kognicji, Sąd doszedł do przekonania, że nie narusza ona prawa. Przy czym podkreślić należy, że przedmiotem oceny sądu w tym postępowaniu jest wyłącznie legalność decyzji o skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji.
Podstawą materialno-prawną rozpoznania sprawy będącej przedmiotem zaskarżonej decyzji jest art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o r. d. (cyt. powyżej). Przepisy art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b wyżej wymienionej ustawy oraz § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r., poz. 488) stanowią, że kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji w zakresie wszystkich posiadanych kategorii podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego.
Z przedłożonych sądowi akt administracyjnych sprawy bezspornie wynika, iż Komendant Wojewódzki Policji w B. w dniu [...] skierował do Prezydenta Miasta B. wniosek z dnia [...] o sprawdzenie kwalifikacji skarżącego do kierowania pojazdem w ramach posiadania przez niego uprawnień, wskazując na 4 przypadki naruszenia przez niego przepisów ruchu drogowego w okresie od [...] do [...], za które uzyskał 26 punktów karnych, co oznacza przekroczenie dozwolonego limitu punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Wniosek ten odpowiada wymogom określonym w załączniku nr 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (cyt. powyżej). Jako taki stanowi więc podstawę do wydania decyzji - skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy prawo o r. d. Wskazać należy, że decyzja wydawana na tej podstawie ma charakter rozstrzygnięcia związanego, co oznacza, że organ kierujący nie ma uprawnienia do rozważania celowości skierowania na sprawdzenie kwalifikacji ze względu na okoliczność otrzymania punktów karnych.
Organ w tym przypadku miał też obowiązek, a nie tylko prawo, skierować skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie posiadanego prawa jazdy. Stwierdzić wobec tego należy, że zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Podkreślić należy także, że skarżący na żadnym etapie postępowania nie kwestionował prawidłowości skierowania go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, potwierdzając, że otrzymał 26 punkty karne. W skardze skarżący podnosi jedynie kwestie nieodniesienia się przez SKO do treści jego pisma z dnia [...], co uznaje za wystarczający powód do zaskarżenia decyzji SKO.
Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że SKO wbrew twierdzeniom skarżącego, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jednoznacznie stwierdziło, że na prawidłowość decyzji organu I instancji nie ma wpływu to, że w jej uzasadnieniu zawarto informację o konieczności uzyskania profilu kandydata na kierowcę generowanego przez organ na wniosek zainteresowanego i że nie może to być przyczyną podważenia decyzji organu I instancji, z którym to poglądem, w świetle przytoczonych powyżej przepisów prawa, w ocenie sądu należy się zgodzić. Wobec tego wszelkie rozważania na temat prawidłowości rozwiązań prawnych przyjętych w rozporządzeniu MTBiGM z dnia 31 lipca 2012 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2012 r., poz. 1005) i ich zastosowania, w przypadku kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji należy uznać za zbędne dla rozstrzygnięcia kwestii zasadności skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Ich brak nie uzasadnia zatem uchylenia zaskarżonej decyzji SKO, jak chciałby tego skarżący, ponieważ nie dotyczą one istoty sprawy będącej przedmiotem tej decyzji.
Mając na uwadze powyższe, uznając że zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących przepisów prawa w sposób skutkujący jej uchyleniem, ani stwierdzeniem nieważności, orzeczono o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.