Uzasadnienie
Pismem z dnia 1 sierpnia 2006 r. Anna C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na czynności Powiatowego Urzędu Pracy w G. z zakresu administracji publicznej dotyczące jej uprawnień wynikających z przepisów prawa.
Na podstawie zarządzenia z dnia 28 listopada 2006 r. skarżąca została wezwana do sprecyzowania skargi poprzez wskazanie czynności Powiatowego Urzędu Pracy w G. tj. określenia jej daty, podmiotu, który ją podjął oraz jej przedmiotu.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżąca w piśmie z dnia 14 grudnia 2006 r. oświadczyła, iż przedmiotem skargi jest m.in. "przewlekłe i biurokratyczne załatwienie mojej sprawy, np. późne poinformowanie mnie o żądaniu przez PUP zwrotu przyznanej kwoty."
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych.
Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.- zwanej dalej "p.p.s.a.").
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., na który powołała się skarżąca, sąd administracyjny jest właściwy w sprawach skarg na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W związku z powyższym należy ustalić czy zaskarżona czynność organu jest czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, która podlegałaby kontroli sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem akt lub czynność o którym mowa w cytowanym przepisie powinien ustalać, stwierdzać, potwierdzać uprawnienia lub obowiązki określone przepisami prawa administracyjnego. Ponadto musi istnieć ścisły związek między ustaleniem, stwierdzeniem lub potwierdzeniem a możliwością realizacji uprawnienia wynikającego z przepisu prawa.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi przede wszystkim kryterium przedmiotowe skargi wymienione w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., gdyż kwestia informowania strony o jej obowiązkach lub prawach wynikających z umowy cywilnoprawnej jaką w tym przypadku jest umowa z dnia [...] 2005 r., Nr [...] w sprawie przyznania bezrobotnemu jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej nie jest czynnością o charakterze publicznoprawnym a tylko taka czynność podlega kontroli sądów. Strona umowy cywilnoprawnej sama decyduje kiedy skorzysta z przysługujących jej praw w tej sytuacji zwrotu przyznanej kwoty.
Na marginesie zauważyć należy, iż zgodnie z regulacją ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.) oraz § 7 ust 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 31 sierpnia 2004 r. w sprawie warunków i trybu refundacji ze środków Funduszu Pracy kosztów wyposażenia i doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego, przyznawania bezrobotnemu środków na podjęcie działalności gospodarczej i refundowania kosztów pomocy prawnej, konsultacji i doradztwa oraz wymiaru dopuszczalnej pomocy (Dz. U. Nr 196, poz. 2018) przyznanie bezrobotnemu środków na podjęcie działalności gospodarczej jest dokonywane na podstawie umowy zawartej na piśmie pod rygorem nieważności.
Do niniejszych umów znajdują zastosowanie przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.), wskazanego wyżej rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 31 sierpnia 2004 r. oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis (Dz. Urz. WE L 10 z 13.01.2001 r.) co znajduje odzwierciedlenie w § 14 umowy z dnia [...] 2005 r., Nr [...] a nie znajdują zastosowania przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071; z późn. zm. - zwana dalej kpa) dotyczące terminów załatwienia spraw, których naruszenia podnosi skarżąca.
Należy podkreślić ponownie, iż fakt żądania zwrotu kwoty wynikającej z umowy cywilnoprawnej jest uprawnieniem strony, który może zrealizować w każdym czasie. Ponadto zgodnie z art. 46 ust 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy dochodzenie roszczeń z tytułu zawartej umowy, w tym zwrotu przyznanych pieniędzy, następuje na podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego a nie na podstawie przepisów prawa administracyjnego.
Stosownie do treści art. 227 kpa przedmiotem wskazanej w tym artykule skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw.
W doktrynie i orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, iż postępowanie w sprawie skarg i wniosków nie kończy się decyzją administracyjną - nie ma charakteru jurysdykcyjnego. W związku z powyższym nie jest zatem w takiej sprawie dopuszczalne wniesienie skargi do sądu administracyjnego.
W tych okolicznościach należy stwierdzić, że art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. wyznacza zakres sądowej kontroli nad działaniami administracji i nie daje podstaw do przyjęcia, że żądanie skarżącej objęte jest jednym z przypadków wskazanych w art. 3 § 2 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę, jako niedopuszczalną odrzucił.