Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2007 r., nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta T. z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...], o podjęciu z urzędu zawieszonego postępowania w sprawie wniosku Ewy T. – G. o wymeldowanie Jerzego G. z miejsca pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. Św. A. B. [...] w T. Organ II instancji stwierdził w uzasadnieniu postanowienia, iż podjęcie z urzędu postępowania w powyższej sprawie nastąpiło w związku z ustaniem przyczyny, dla której zostało zawieszone. Przyczynę zaś zawieszenia postępowania stanowiło wszczęcie przed Sądem Rejonowym w T. postępowania z powództwa Jerzego G. o przywrócenie posiadania lokalu (sygn. akt [...]), natomiast w dniu [...] października 2007 r. wpłynęło z tego Sądu zawiadomienie o oddaleniu powództwa prawomocnym wyrokiem z dnia [...] września 2007 r. Wojewoda [...] wskazał ponadto, iż podjęcie zawieszonego postępowania, następuje obligatoryjnie, w wyniku spełnienia ustawowych przesłanek wynikających z K.p.a. i nie zależy od uznania organu administracji. Organ podkreślił, iż rozstrzygnięcie organu I instancji nie ma charakteru merytorycznego, a dotyczy jedynie kwestii procesowej wynikłej na danym etapie postępowania.
W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na postanowienie Wojewody skardze, Jerzy G. zarzucił organowi niedopełnienie obowiązku podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy. Skarżący podniósł, iż nie zapewniono mu możliwości zapoznania się z zeznaniami świadków i ustosunkowania się do nich oraz, iż zbyt późno przeprowadzono wizję lokalną w spornym lokalu i nie umożliwiono mu w niej uczestnictwa. Skarżący wskazał również, jako powody, dla których nie zamieszkuje w mieszkaniu nr [...] przy ul. Św. A. B. [...] w T. chorobę psychiczną żony oraz stosowaną przez nią wobec niego przemoc i groźby.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powtarzając w większości argumentację zawartą w uzasadnieniu swego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Jak stanowi art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Sąd nie bada zatem sprawy opierając się na kryteriach słuszności i sprawiedliwości społecznej, lecz ocenia, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji nie naruszyły prawa materialnego i proceduralnego, obowiązującego w chwili wydania zaskarżonego aktu, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Nadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270) Sąd, nie będąc przy ocenie legalności rozstrzygnięcia co do zasady związany granicami skargi, to jest mając uprawnienie do reagowania na niedostrzeżone przez skarżącego wadliwości kontrolowanego aktu, jest jednak związany granicami sprawy. Rozpoznając skargę nie może więc wykraczać poza przedmiot konkretnego aktu, będącego przedmiotem zaskarżenia.
W niniejszym przypadku kwestionowane jest w skardze incydentalne postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania. Badanie legalności tego postanowienia sprowadza się do oceny, czy ustąpiły przyczyny, dla których postępowanie zostało zawieszone.
Jak wynika z akt sprawy postępowanie prowadzone z wniosku Ewy T. – G., o wymeldowanie Jerzego G., zostało postanowieniem Prezydenta Miasta T. z dnia [...] września 2006 r. zawieszone z powodu wniesienia przez Jerzego G. do Sądu Rejonowego w T. powództwa o przywrócenie posiadania mieszkania, z którego miałoby nastąpić wymeldowanie. Do momentu rozpoznania powyższej sprawy przez sąd cywilny, organ administracyjny nie mógł merytorycznie zakończyć postępowania, ponieważ rozstrzygnięcie sądu miało istotny wpływ na ocenę okoliczności sprawy.
W związku z powzięciem przez Prezydenta Miasta T. informacji o zapadnięciu prawomocnego wyroku kończącego wskazane postępowanie wpadkowe, zobligowany był on z mocy art. 97 § 2 K.p.a. do podjęcia zawieszonego postępowania, z powodu ustania przesłanki zawieszenia i do jego kontynuowania.
Zaskarżone postanowienie nie ma żadnego wpływu na merytoryczne załatwienie sprawy, będącej przedmiotem prowadzonego postępowania administracyjnego – nie przesądza, czy dojdzie do wymeldowania skarżącego z lokalu przy ul. Św. A. B. nr [...] w T., czy też nie, a rozstrzygnie o tym decyzja kończąca postępowanie w przedmiotowej sprawie. Podjęcie zawieszonego postępowania daje możliwość dokonywania dalszych czynności zmierzających do rozpoznania sprawy co do jej istoty, ponieważ organ musiał ich zaniechać z chwilą wydania postępowania zawieszającego
Argumenty podnoszone przez skarżącego zarówno w zażaleniu na powyższe postanowienie, jak i w skardze skierowanej do Sądu, nie dotyczą podjęcia zawieszonego postępowania, a skupiają się na kwestiach związanych z samym postępowaniem o wymeldowanie go z lokalu nr [...] przy ul. Św. A. B. [...], a zatem wykraczają poza przedmiot zaskarżenia. Mogłyby być one poddane ocenie przez Sąd przy badaniu przezeń legalności decyzji o wymeldowaniu. W niniejszym przypadku, jak zaznaczono, kontrola Sądu ograniczona została do oceny zgodności z prawem postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania.
Wskazać także należy, że prawomocne wyroki sądu powszechnego są wiążące i nie mogą być skutecznie zakwestionowane w postępowaniu administracyjnym czy sądowo – administracyjnym.
Zapowiedź, i to dopiero w skardze, podjęcia przez skarżącego działań w kierunku wzruszenia wyroku Sadu Rejonowego w T. z dnia [...] września 2007 r. nie ma żadnego znaczenia dla treści orzeczenia Sądu w niniejszej sprawie.
Uznając, że zaskarżone postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta T. z dnia [...] listopada 2007 r. odpowiada prawu, a w konsekwencji skarga nie zasługuje na uwzględnienie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270) orzeczono, jak w sentencji.