Uzasadnienie
P. F. (Skarżący) pismem z [...] czerwca 2020 r. (wraz z załącznikiem datowanym na 18 czerwca) wniósł o wyrażenie zgody na zajęcie pasa drogowego ul. [...]/Piotrowskiego (nr nośnika B 0001), [...]/Pl. K.. (nr nośnika B 0052), Plac [...] (nr nośnika B 0069) w celu ustawienia jednej reklamy (słupa) o powierzchni 2 m2 i dwóch reklam (słupów) o powierzchni 5,5 m2 w terminie od 1 do [...] lipca 2012r.
Do wniosku dołączono plan sytuacyjny w skali 1:500 z zaznaczonymi miejscami posadowienia reklam (słupów).
Prezydent M. B. (zwany dalej "Prezydentem") decyzją z [...] sierpnia 2020 r. nr [...], na podstawie art. 39 ust. 1 i 3 w związku z art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 i ust. 3,6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2068, zwanej w skrócie "u.d.p.") zezwolił Skarżącemu na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w pasie drogowym ulic słupów reklamowych:
- 1. J./P. B 0001 dz. 214 obr. 487, ("słup") umieszczony w pasie drogowym kategorii ulicy powiatowej o powierzchni wynoszącej 9,50 m2 na okres od dnia [...] lipca 2020 r. do dnia [...] lipca 2020 r.
- 2. ul. [...]/Pl. [...] B 0052, dz. 54/2 obr. 148, ("słup z szybą") umieszczony w pasie drogowym kategorii ulicy powiatowej o powierzchni wynoszącej 6,03 m2 na okres od dnia [...] lipca 2020 r. do dnia [...] lipca 2020 r.
- 3. Plac [...] B 0069, dz. 6 obr. 109, ("słup z szybą") umieszczony w pasie drogowym kategorii ulicy gminnej o powierzchni wynoszącej 6,03 m2 na okres od dnia [...] lipca 2020 r. do dnia [...] lipca 2020 r.
Jednocześnie w pkt II decyzji Prezydent ustalił opłatę za umieszczenie w pasie drogowym słupów reklamowych w wysokości [...] zł zł wyliczoną w następujący sposób:
- 1. J./P. B 0001 ("słup"), będąca drogą powiatową wynosi 9,50 m2 (powierzchnia) x [...] zł (stawka opłat) x 31 dni (dni zajęcia) = [...] zł,
- 2. ul. [...]/Pl. [...] B 0052, ("słup z szybą") będąca drogą gminną wynosi 6,03 m2 (powierzchnia) x [...] zł (stawka opłat) x 31 dni (dni zajęcia) = [...] zł,
- 3. Plac [...] B 0069, ("słup z szybą") będąca drogą gminną wynosi 6,03 m2 (powierzchnia) x [...] zł (stawka opłat) x 31 dni (dni zajęcia) = [...] zł.
Postanowieniem z [...] września 2020 r. Prezydent sprostował swoją decyzję w ten sposób, że zamiast wskazania w pkt II decyzji, że słup przy ul. [...]/Pl. [...] B 0052 znajduje się przy drodze gminnej – wskazał, że znajduje się przy drodze powiatowej.
W odwołaniu Skarżący zarzucił naruszenie:
- - art. 8 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (w skrócie "k.p.a.") polegające na zmianie przez organ sposobu obliczania powierzchni słupów reklamowych, a w konsekwencji nałożenie zawyżonej opłaty za umieszczenie w pasie drogowym reklam w analogicznym stanie prawnym i faktycznym jak w kilkudziesięciu wcześniejszych postępowaniach zakończonych pozytywnymi decyzjami określającymi powierzchnię reklam zgodnie z wnioskiem skarżącego tj. odstąpieniu bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, w którym stosowana była oferta z [...] czerwca 2013 r. nie zaś przepisy wskazane w uchwale nr [...] Rady M. B. z dnia [...] listopada 2011 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie 1 m2 pasa drogowego dróg publicznych na terenie B. (Dz. Urz. Woj. Kuj. – Pom. Nr [...], poz. 2885).
- - art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 15 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na zaniechaniu wyjaśnienia w uzasadnieniu przyczyn odstąpienia od dotychczasowej praktyki ustalania powierzchni reklam oraz opłat za umieszczenie w pasie drogowym słupów reklamowych zgodnie z ofertą z [...] czerwca 2013 r. podczas gdy organ I instancji w przypadku odstąpienia od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym zobowiązany był wszechstronnie wyjaśnić wszystkie okoliczności zmiany sposobu rozstrzygania, zaś konsekwencją braku uzasadnienia w tym zakresie jest pozbawienie Skarżącego możliwości odniesienia się do przyczyn odstąpienia w odwołaniu;
- - art. 39 ust. 1, 3 u.d.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na wskazaniu tego przepisu jako podstawy prawnej decyzji, podczas gdy właściwą podstawą prawną decyzji w sprawie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego celem umieszczenia w nim słupów reklamowych jest art. 40 ust. 1,2 pkt 3 i ust. 3 i 6 u.d.p. zaś art. 39 ust. 1 i 3 u.d.p. jest podstawą prawną decyzji lokalizacyjnych,
- - błąd w ustaleniach faktycznych polegający na wskazaniu, że słup reklamowy usytuowany przy skrzyżowaniu ulic [...]. [...] B 0052 umieszczony jest w granicach drogi powiatowej, podczas gdy słup ten usytuowany znajduje się w granicach drogi gminnej, zaś kwalifikowanie jej jako drogi powiatowej skutkowało podwyższeniem opłaty za umieszczenie słupów w pasie drogowym.
W rezultacie rozpatrzenia odwołania Skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwanej dalej "SKO"), na podstawie art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 3, ust. 3, ust. 6, ust. 11 i ust. 13 w związku z art. 39 ust. 1 i ust. 3 u.d.p., decyzją z [...] października 2020 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta.
SKO stwierdziło, że kwestią sporną jest przede wszystkim wielkość powierzchni reklamy, jaką należało przyjąć do ustalenia opłaty należnej za zajmowanie pasa drogowego w celu umieszczenia w nim reklamy.
SKO podniosło, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że od kilkunastu lat Skarżący na terenie B. miał zlokalizowane w pasach drogowych kilkadziesiąt słupów reklamowych i regularnie występował do Prezydenta o wydanie zezwoleń za ich lokalizowanie i zajęcie pasa drogowego w trybie art. 39 i art. 40 u.d.p.. Organ pierwszej instancji wydając stosowne zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w nim reklamy, dla ustalenia należnej opłaty za zajęcie pasa drogowego do października 2018 r. przyjmował powierzchnię reklamy 2 m2.
Podkreślając, że każdy wniosek wszczyna odrębne postępowanie administracyjne, SKO odnosząc się do dopuszczalności zastosowania art. 8 § 2 k.p.a. wskazało, że argumentacja Skarżącego prowadziłaby do wniosku, że w sytuacji, gdy organ przez lata działał z naruszeniem prawa wydając korzystne decyzje dla odwołującego, przyjmując zaniżoną powierzchnię reklamy, a w konsekwencji ustalając zaniżone opłaty i uszczuplając w ten sposób budżet M. B., już nigdy w przyszłości nie byłby uprawniony do wery?kacji swojego stanowiska. Zasada zakazująca odstępowania od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym wyrażona w art. 8 § 2 k.p.a. nie dotyczy sytuacji, gdyby skutkiem jej zastosowania było sankcjonowanie działań, które są sprzeczne z prawem.
SKO zwróciło uwagę, że w rozpatrywanej sprawie nie mamy do czynienia z taką zmianą sposobu dokonywania przez organ pomiarów powierzchni reklamy, która obejmowałaby wszystkie podmioty umieszczające reklamy w pasach drogowych, lecz z odstąpieniem (zaprzestaniem) wydawania korzystnych decyzji w stosunku do konkretnego podmiotu, który przez lata uiszczał opłaty w zaniżonej wysokości, co stawiało go w uprzywilejowanej pozycji w stosunku do pozostałych podmiotów. Utrzymywanie takiego stanu rzeczy, z powoływaniem się na zasadę wyrażoną w art. 8 § 2 k.p.a. jest niedopuszczalne. W tym względzie SKO powołało się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 13 listopada 2019 r. sygn. II SA/Bd 719/19.
Odnośnie zarzutu naruszenia art. 107 § 3 w związku z art. 15 k.p.a. SKO podniosło, że organ pierwszej instancji wskazał w uzasadnieniu, że odstąpienie od dotychczasowej praktyki ustalania powierzchni reklamowej słupów i należnej opłaty za zajęcie pasa drogowego było związane z wykonaniem [...] września 2018 r. w obecności Skarżącego pomiaru powierzchni reklamowych słupów, który wykazał istotne różnice pomiędzy wnioskowaną przez Skarżącego powierzchnią miejsc reklamowych na słupach a faktyczną ich powierzchnią wynikającą z pomiaru. Pomiaru dokonano w ramach porządkowania pasów drogowych.
Takie uzasadnienie zmiany dotychczasowej praktyki, zdaniem SKO jest wyczerpujące.
SKO podniosło, że za przyjęciem niejako "z góry" powierzchni reklamowej słupa jako 2 m2 nie mogą również przemawiać wcześniejsze ustalenia Skarżącego z Prezydentem i złożona oferta przy okazji zawierania umowy na wymianę słupów. Kwestia wielkości powierzchni reklamowej jest kategorią obiektywną, którą organ ma obowiązek ustalić z urzędu w toku postępowania o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego.
W ocenie SKO nie można także podzielić stanowiska odwołującego, że biorąc pod uwagę widoczność przekrojową oraz zajętość treści, dotychczasowy sposób obliczania z uwzględnieniem 2 m2 powierzchni reklamy był właściwy. Cytowany przez Stronę wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 października 2008 r., sygn.. akt II GSK 392/08 potwierdza prawidłowość pomiarów dokonanych przez organ pierwszej instancji. NSA wskazał, że "Za powierzchnię reklamy należy uznać całą powierzchnię, którą faktycznie zajmuje informacja wizualna (werbalna, graficzna), umieszczona na jakiejkolwiek konstrukcji usytuowanej w pasie drogowym, a jednocześnie w polu widzenia użytkowników drogi. Jeżeli treści reklamowe, nawet tożsame, umieszczone zostały po obu lub po wielu stronach takiej konstrukcji, o wysokości opłaty, o której mowa w przepisie art. 40 ust. 6 u.d.p., powinna decydować łączna powierzchnia, którą informacja ta w sumie zajmuje." Zdaniem SKO wynika z tego, że dla ustalenia powierzchni reklamowej słupa na gruncie niniejszej sprawy należy wziąć pod uwagę całkowite pole powierzchni walca, gdyż na tym polu znajdują się treści reklamowe. Nie ma znaczenia, iż w danej chwili nie są one wszystkie widoczne dla jednego użytkownika.
SKO ustaliło, że Skarżący dysponuje dwoma rodzajami słupów reklamowych, tzw. "słupem z szybą" oraz "słupem". Słupy te różnią się między sobą wielkością powierzchni reklamowej.
Powierzchnia reklamy na słupie reklamowym z tzw.,,z szybą", zgodnie z dokonanymi pomiarami wynosi 6,03 m2. Powierzchnia drugiego typu słupów reklamowych wynosi 9,5 m2. W przedmiotowej sprawie zezwolenie dotyczy słupów reklamowych, które w lipcu 2020 r., podobnie jak w poprzednich miesiącach, były zlokalizowane w pasach drogowych, z czego 2 słupy reklamowy to "słupy z szybą", a jeden "słup" to słup typowy.
Odnośnie umiejscowienia słupa reklamowego B 0052 Kolegium podzieliło ustalenia organu I instancji, że znajduje się on w granicach drogi powiatowej. W tym względzie wskazał na dokumentację fotograficzną wykonaną [...] października 2018 r., jeszcze przed prowadzonymi w tym miejscu robotami drogowymi oraz mapę ewidencyjną, na podstawie której Miejska Pracownia Geodezyjna w oparciu o geodezyjną inwentaryzację powykonawczą naniosła słup reklamowy, murek widoczny na zdjęciu i granicę rodzaju nawierzchni chodnika. Kolegium wskazało ponadto, że [...] lipca 2020 r. ponownie dokonano weryfikacji umieszczenia słupa reklamowego, przy czym wobec braku punktów odniesienia (jak w roku 2018), odniesiono się do stałego elementu jakim jest studnia teletechniczna. Studnia ta również została naniesiona na mapę geodezyjną. Uwzględniając odległości pomiędzy ww. przedmiotami możliwe jest ustalenie granicy kategorii drogi, w której umieszczono słup reklamowy B 0052 – jest to pas drogi powiatowej wskazany w uchwale Nr [...] Rady M. B. w sprawie pozbawienia niektórych ulic kategorii drogi powiatowej lub gminnej oraz zaliczenia niektórych ulic do kategorii dróg powiatowych lub gminnych.
SKO wskazało ponadto, że dla przedmiotowych słupów w dniu [...] sierpnia 2020 r. została wydana decyzja RI 170/2020 zezwalająca Skarżącemu na zlokalizowanie słupów reklamowych objętych niniejszym postępowaniem.
P. F. zaskarżył ww. decyzję SKO do sądu administracyjnego w całości, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie do ponownego rozpatrzenia.
W skardze zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
- a. art. 8 § 1 i 2 k.p.a. polegające na uznaniu przez organ odwoławczy za prawidłową zmianę przez organ I instancji sposobu obliczania powierzchni słupów reklamowych, a w konsekwencji nałożenie zawyżonej opłaty za umieszczenie w pasie drogowym reklam w analogicznym stanie prawnym i faktycznym jak w kilkudziesięciu wcześniejszych postępowaniach zakończonych pozytywnymi decyzjami określającymi powierzchnię reklam zgodnie z wnioskiem skarżącego tj. aprobatę przez organ odwoławczy odstąpienia bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, w którym stosowana była oferta z [...] czerwca 2013 r. stanowiąca załącznik do umowy dzierżawy z dnia [...] grudnia 2013 r. nie zaś przepisy wskazane w uchwale nr [...] Rady M. B. z dnia [...] listopada 2011 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie 1 m2 pasa drogowego w B.,
- b. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez:
- i. nierozpatrzenie całego materiału dowodowego zebranego w sprawie oraz nieuwzględnienie wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności niewzięcie pod uwagę, iż zgodnie z ofertą z dnia [...] czerwca 2013 r. będącą integralną częścią umowy z dnia [...] grudnia 2013 r. zasady opłaty za zajęcie pasa drogowego określone w ofercie miały obowiązywać również po upływie okresu, na który zawarta została umowa dzierżawy;
ii. nieuwzględnieniu przez SKO, że organ I instancji przez lata, w tym również po zakończeniu umowy dzierżawy respektował sposób ustalania opłaty za zajęcie pasa drogowego określony w tej umowie i przyjmował 2 m2 jako powierzchnię jednostkowego słupa w kolejnych decyzjach wydanych na wniosek Skarżącego, iii. niewyjaśnienie stanu faktycznego w sposób wyczerpujący i przyjęcie, za organem I instancji, iż w niniejszej sprawie powierzchnię reklamy należy obliczać zgodnie z art. 40 ust. 6 u.d.p., nie zaś w sposób ustalony na podstawie odrębnych negocjacji, w wyniku których została zawarta umowa pomiędzy organem a stroną,
c. art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 15 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na uchyleniu decyzji ZR 192/2020 w uzasadnieniu której organ I instancji zaniechał wyjaśnienia przyczyn odstąpienia od dotychczasowej praktyki ustalania powierzchni reklam oraz opłat za umieszczenie w pasie drogowym słupów reklamowych zgodnie z ofertą z [...] czerwca 2013 r. podczas gdy organ I instancji w przypadku odstąpienia od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym zobowiązany był wszechstronnie wyjaśnić wszystkie okoliczności zmiany sposobu rozstrzygania, w konsekwencji czego organ odwoławczy orzekając merytorycznie doprowadził do sytuacji, w której organ I instancji nie wyjaśnił przyczyn odstąpienia od własnej utrwalonej praktyki, zaś Skarżący pozbawiony został możliwości zakwestionowania przyczyn odstąpienia w odwołaniu, czym organ odwoławczy naruszył zasadę dwuinstancyjności w postępowaniu administracyjnym.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna aczkolwiek z innych powodów niż wskazuje Skarżący.
Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; zwanej w skrócie "p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd z urzędu. tj. nawet w przypadku braku wskazania przez stronę skarżącą, bierze pod uwagę zaistniałe na etapie postępowania administracyjnego naruszenia prawa.
Ponadto należy podkreślić, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Przeprowadzenie postępowania dowodowego przed sądem jest możliwe tylko jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie (art. 106 § 3 p.p.s.a.). Nie jest zatem rolą sądu administracyjnego wyręczanie organów w należytym zgromadzeniu materiału dowodowego w sprawie.
W przedmiotowej sprawie należało przede wszystkim mieć na uwadze konsekwencje, jakie ze sobą niesie okoliczność związania decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego tj. dotyczącej umieszczania w pasie drogowym reklamy (art. 40 ust. 1 u.d.p.) z decyzją zezwalającą na zlokalizowanie (umieszczenie) reklamy w pasie drogowym (art. 39 ust. 3 u.d.p.).
Wydawane na podstawie art. 39 ust. 3 u.d.p. zezwolenie na lokalizację (umieszczenie) w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzenia drogą lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam jest rozstrzygnięciem pierwotnym względem zezwolenia na zajęcie pasa drogowego (wydawanego na podstawie art. 40 ust. 1 u.d.p.) – warunkuje możliwość powzięcia rozstrzygnięcia o zajęciu pasa drogowego (por. Maciejko Wojciech, Zaborniak Paweł, Ustawa o drogach publicznych. Komentarz, publ. LexisNexis 2010). Decyzja o zezwoleniu na umieszczenie (lokalizację) w pasie drogowym obiektu niezwiązanego z potrzebami zarządzania drogą lub potrzebami ruchu drogowego, określając m.in. rodzaj inwestycji, sposób, miejsce i warunki jej umieszczenia w pasie drogowym, sankcjonuje samą czynność umieszczenia takiego obiektu w danym miejscu w pasie drogowym i pod danymi warunkami. Decyzja o zajęciu pasa drogowego, o której mowa w art. 40 u.d.p. dotyczy zaś kwestii legalnego trwania umieszczonego obiektu w miejscu określonym decyzją o lokalizacji (umieszczeniu).
Wynika to przede wszystkim z uregulowania zawartego w art. 40 u.d.p. i zasad naliczania opłat za czasowe usytuowanie obiektu w pasie drogowym, a więc ustanowienie warunku legalności stanu rzeczy następuje już po zlokalizowaniu np. reklamy w pasie drogowym. Obie decyzje są wobec siebie komplementarne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2008 r., sygn. akt II GSK 532/08).
Z powyższego wynika, że dopóty, dopóki decyzja o zezwoleniu na lokalizację (umieszczenie) w pasie drogowym reklamy nie wejdzie do obrotu prawnego (nie stanie się decyzją ostateczną) – nie jest możliwe wydanie decyzji zezwalającej na zajęcia pasa drogowego przez tą reklamę. W decyzji o zezwoleniu na lokalizację określa się bowiem sposób, miejsce i warunki umieszczenia reklamy w pasie drogowym. Organ nie może zatem wydać decyzji o zajęciu pasa drogowego, jeżeli nie może zweryfikować czy sposób i miejsce umieszczenia reklamy, wskazane we wniosku o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego – odpowiadają sposobowi i miejscu umieszczenia reklamy a także warunkom umieszczenia reklamy, określonym ostateczną decyzją zezwalającą na lokalizację. Nie jest możliwa taka weryfikacja na podstawie decyzji nieostatecznej.
W przedmiotowej sprawie w aktach administracyjnych sprawy brak wskazanej przez SKO decyzji z [...] sierpnia 2020 r. nr [...], która jakoby zezwoliła Skarżącemu na zlokalizowanie słupów reklamowych objętych niniejszym postępowaniem. Brak także w aktach sprawy dowodów pozwalających na ustalenie czy i kiedy owa decyzja z [...] sierpnia 2020 r. ta stała się ostateczna.
Brak takiej decyzji uniemożliwia ocenę, czy miejsce usytuowania słupów (reklam) objęte zezwoleniem na lokalizację jest tym samym miejscem, które wskazał Skarżący we wniosku o zezwolenie na zajęcia pasa drogowego i w załączonych do niego mapach.
Z powyższego wynika, że Organ nie wywiązał się z ciążącego na nim na mocy art. 7 i 77 § 1 k.p.a. obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego niezbędnego do załatwienia sprawy – co mogło mieć wpływ na wynik sprawy przez stwierdzenie, że brak w obrocie prawnym ostatecznej decyzji zezwalającej na lokalizację przedmiotowych reklam (słupów) w pasie drogowym, w miejscu wskazanym w niniejszej sprawie przez Skarżącego ewentualnie że w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja zezwalająca na lokalizację reklam (wszystkich lub niektórych) w innym miejscu, niż wskazał Skarżący we wniosku inicjującym przedmiotową sprawę.
Konieczność uzupełnienia postępowania w powyższym zakresie, które warunkuje możliwość rozstrzygnięcia wskazanego przez Sąd problemu, wyprzedzającego kwestie podnoszone w skardze – czyni przedwczesnym odniesienie się do zarzutów podnoszonych przez Skarżącego.
Ze względu na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. należało orzec jak w pkt 1 sentencji wyroku.
W ponownym postępowaniu organ winien rozstrzygnąć sprawę po uzupełnieniu materiału dowodowego, stosownie do powyższego stanowiska Sądu. W szczególności organ winien dokonać oceny, czy sposób i miejsce umieszczenia reklamy, wskazane we wniosku o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego – odpowiadają sposobowi i miejscu umieszczenia reklamy a także warunkom umieszczenia reklamy, określonym ostateczną decyzją zezwalającą na lokalizację.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265), biorąc pod uwagę wysokość wniesionego wpisu oraz uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.