Uzasadnienie
W dniu 9 września 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynął wniosek (formularz PPF) W. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego celem wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia tut. Sądu. Wniosek uzasadniła trudną sytuacją finansową oraz zdrowotną. Skarżąca podała, że utrzymuje się ze świadczenia emerytalnego w wysokości [...] zł miesięcznie. Prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Posiada mieszkanie o powierzchni [...] m2. Oświadczyła, że nie posiada oszczędności oraz przedmiotów wartościowych. Wnioskodawczyni wskazała, że całość dochodu przeznacza na bieżące utrzymanie w tym zakup leków.
Zarządzeniem z dnia 17 września 2014 r. zobowiązano skarżącą do przedłożenia w terminie 10 dni od dnia doręczenia wezwania dokumentów obrazujących jej sytuację majątkową i finansową. Wezwanie zostało doręczone w dniu 20 października 2014 r.
Pismem z dnia 30 października 2014 r. (nadanym w dniu 5 listopada 2014 r.) skarżąca wniosła o przedłużenie terminu uzupełnienia braków wniosku o przyznanie prawa pomocy o kolejne 14 dni podnosząc, że z uwagi na swój podeszły wiek i stan zdrowia do wykonywania wszelkich czynności potrzebuje opiekuna.
Postanowieniem z dnia 21 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 122/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że wniosek o przedłużenie terminu wbrew treści art. 84 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi został złożony po upływie terminu na dokonanie czynności, co uniemożliwiało jego uwzględnienie. W związku z powyższym zaistniały przesłanki do rozpoznania złożonego przez skarżącą w dniu 5 listopada 2014 r. wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zważył, co następuje
Należy zaznaczyć, iż prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa (art. 244 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.).
Przepis art. 245 p.p.s.a. przewiduje możliwość przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika w sytuacji, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Z kolei prawo pomocy w zakresie częściowym (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.) polega na zwolnieniu tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tyko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Następuje w sytuacji, jeżeli osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny.
W przedmiotowej sprawie podkreślenia wymaga, że zarządzeniem z dnia 17 września 2014 r. zobowiązano skarżącą do przedłożenia w terminie 10 dni od dnia doręczenia wezwania dokumentów obrazujących jej sytuację majątkową i finansową. Zarówno w zakreślonym terminie jak i do dnia wydania niniejszego postanowienia skarżąca nie przedłożyła jakichkolwiek dokumentów.
Należy uznać, że skarżąca nie wykonała zobowiązania, zatem nie było możliwości dokonania całościowej oceny materiału. Tym bardziej, że postanowieniem z dnia 21 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 122/14 tut. Sąd odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wynika, iż ciężar dowodu spoczywa na stronie, która ubiega się o przyznanie prawa pomocy, a to znaczy że przepis ten nakłada na wnioskującego obowiązek przedstawienia argumentacji i dowodów potwierdzających istnienie przesłanek wskazanych w powołanym przepisie. Nadto to wnioskujący ma przekonać sąd, że znajduje się w sytuacji opisanej w przedmiotowym przepisie, która uniemożliwia poniesienie mu jakichkolwiek kosztów postępowania lub poniesienie pełnych kosztów postępowania (np. postanowienia NSA: z dnia 30 lipca 2009 r., I FZ 171/09, LEX nr 552205, oraz z dnia 9 lipca 2009 r., I OZ 713/09, LEX nr 552394). Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie podkreślał w orzecznictwie, że z punktu widzenia art. 246 § 1 p.p.s.a. wykazanie okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy należy do obowiązku ubiegającego się o przyznanie tego prawa (np. postanowienie NSA z dnia 24 marca 2009 r., II FZ 101/09, LEX nr 550317).
W orzecznictwie prezentowane jest jednoznaczne stanowisko, że brak współpracy ze strony podmiotu ubiegającego się o przyznanie prawa pomocy skutkuje uznaniem, że nie wykazał on zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., koniecznych dla przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie (np. postanowienie NSA z dnia 24 marca 2009 r., II FZ 91/09, LEX nr 550327).
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji