Uzasadnienie
Z. i J. W. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy decyzje Wojewody [...] z dnia [...] 2004r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 2004r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia Zakładowi Energetycznemu [...] w T. pozwolenia na budowę linii elektroenergetycznej kablowej n.n. do zasilania budynków mieszkalnych na [...] Południowe w T. przy ul. S. W odpowiedzi na skargę organ, którego działania dotyczy skarga wniósł o jej oddalenie wskazując, iż skarżący nie wskazali nowych okoliczności, a przesłanki zaskarżonego rozstrzygnięcia zostały wyczerpująco przedstawione w jego uzasadnieniu. Organ ponownie podniósł, że plan zagospodarowania przestrzennego obowiązuje nadal, wobec czego zarzuty skarżących są nieuzasadnione.
Na zarządzenie Przewodniczącego z dnia 31 grudnia 2004r. wezwano poinformowano skarżących zamieszkałych za granicą o obowiązku ustanowienia pełnomocnika do doręczeń, wraz z pouczeniem o skutkach niedopełnienia tego obowiązku. Powyższą informacje doręczono skarżącym w dniu 14 stycznia 2005r. (zwrotne poświadczenie odbioru k.9).
Pismem z dnia 25 stycznia 2005r. skarżący cofnęli skargę (k.10).
Według przepisu art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270, zm. Dz.U. z 2004r. Nr 162, poz.1692), cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd może uznać tę czynność procesową za niedopuszczalną, jeżeli zmierza ona do obejścia prawa lub spowodowałaby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych nieważnością.
Sąd zważył, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne, zatem wola skarżących jako dysponentów skargi jest dla sądu wiążąca.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie przepisu art.161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało umorzyć postępowanie w sprawie.