Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] września 2022 r. G. M. i G. M. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na opisane postanowienie Starosty w przedmiocie wyrażenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
Granice właściwości rzeczowej wojewódzkich sądów administracyjnych określone zostały w przepisach art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, zwana dalej: "p.p.s.a."), jak również wynikają ze szczególnych przepisów zawartych w innych aktach prawnych.
W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie skarżący uczynili postanowienie odmawiające udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. Zadaniem Sądu było zatem dokonanie oceny czy ww. postanowienie można zakwalifikować do kategorii postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego określone w przytoczonym wyżej art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.
Podstawę prawną wydania zaskarżonego postanowienia stanowił przepis art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm., zwana dalej: "p.b."), zgodnie z którym w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. Odstępstwo nie może powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, a w stosunku do obiektów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - ograniczenia dostępności dla osób niepełnosprawnych oraz nie powinno powodować pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska, po spełnieniu określonych warunków zamiennych. Zgodnie z art. 9 ust. 2 p.b., właściwy organ, po uzyskaniu upoważnienia ministra, który ustanowił przepisy techniczno-budowlane, w drodze postanowienia, udziela bądź odmawia zgody na odstępstwo.
Ustawa Prawo budowlane nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na powyższe rozstrzygnięcie w sprawie udzielenia upoważnienia bądź odmowy udzielenia upoważnienia na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, jak również nie kończy ono postępowania w przedmiotowej sprawie i nie rozstrzyga jej co do istoty. Oznacza to, że zaskarżone postanowienie nie podlega odrębnemu zaskarżeniu i w przypadku uznania przez zainteresowanych za nieprawidłowe - może być zaskarżone tylko wraz z decyzją w sprawie pozwolenia na budowę.
Zgodnie z art. 141 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 375 ze zm., zwana dalej: "k.p.a.") na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Natomiast zgodnie z art. 142 k.p.a. postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji.
W sytuacji, gdy ustawodawca przesądza o braku możliwości kwestionowania orzeczenia w drodze odrębnego środka zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, nie zachodzi też możliwość złożenia skargi do sądu administracyjnego.
Wobec powyższego stwierdzić należy, iż wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu.
Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.