Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę W. A. i J. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2010r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy, z uwagi na niezachowanie przez skarżących terminu do wniesienia skargi.
Odpis postanowienia doręczono skarżącym w dniu 14 grudnia 2010r.
W dniu 13 stycznia 2011r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] przekazał Sądowi nadany w dniu 8 stycznia 2011r. wniosek skarżących o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, do którego załączony został egzemplarz skargi. We wniosku skarżący podnieśli, iż błędnie zrozumieli pouczenie zawarte w treści zakwestionowanej decyzji. Skarżący wskazali ponadto, iż dopiero w dniu 7 stycznia 2011r. dowiedzieli się o możliwości wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę wniesioną z przekroczeniem wskazanego terminu Sąd odrzuca na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., co miało miejsce w niniejszej sprawie.
Jak natomiast wynika z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy. Wymogi, jakie winien spełniać wniosek o przywrócenie terminu określa art. 87 § 1, 2 oraz 4 p.p.s.a., który wymaga od strony wystąpienia ze stosownym wnioskiem w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodobnienia okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a także jednoczesnego dokonania niedokonanej w terminie czynności.
Jak wynika z wniosku będącego przedmiotem rozpoznania, skarżący podnieśli, że o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu dowiedzieli się w dniu 7 stycznia 2010r., nie podali jednak źródła swej wiedzy, zarzucili za to, iż nie zostali o możliwości złożenia stosownego wniosku pouczeni przez Sąd. Wskazać w związku z tym trzeba, iż Sąd nie ma obowiązku pouczania skarżących o wszystkich przysługujących im uprawnieniach, a jedynie o tych, obowiązek pouczenia o których wynika z ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Biorąc pod uwagę zatem warunki formalne wniosku o przywrócenie terminu, zauważyć należy, że skoro skarżący w istocie dowiedzieli się o możliwości złożenia wniosku w dniu 7 stycznia 2010r., składając wniosek w dniu 8 stycznia 2010r. zachowali siedmiodniowy termin do złożenia wniosku, a wnosząc jednocześnie skargę do złożenia której skarżący domagają się przywrócenia terminu – zachowali drugi z wymogów ustawowych. W tej sytuacji pozostaje zatem ocena braku winy w uchybieniu terminu, co skarżący powinni uprawdopodobnić.
W przedmiotowej sprawie skarżący wnieśli skargę bezpośrednio do sądu administracyjnego, z pominięciem pośrednictwa organu, decyzję którego zaskarżyli, wbrew pouczeniu zawartemu w treści zakwestionowanej decyzji. Standardowe pouczenie o trybie i terminie wniesienia skargi zawiera każdy prawidłowo wydany akt organu administracji publicznej, przy czym wskazać należy iż konstrukcja tego pouczenia jest jasna, czytelna i nie pozostawia adresatowi wątpliwości interpretacyjnych. Trudno jest zatem przyjąć jako argument uprawdopodabniający brak winy skarżących mylne zrozumienie przez nich klarownego pouczenia zawartego w treści decyzji. Zastosowanie się do pouczenia zawartego w piśmie organu administracyjnego wykracza poza nadzwyczajną znajomość przepisów prawa materialnego, jak i procedury stosowanej w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym. Skarżący odebrali skargę i zapoznali się z jej treścią, powinni zatem uczynić to dokładnie, dochowując należytej staranności.
Z wniosku skarżących wynika, iż autorką skargi jest skarżąca, która cierpiała tego dnia na ból głowy, który w późniejszym czasie miał rozwinąć się w silne przeziębienie. Zwrócić uwagę należy jednak, iż małżonek skarżącej nie był w tym czasie dotknięty żadną dolegliwością i to on mógł wziąć na siebie ciężar sporządzenia i nadania skargi. Skarga podpisana jest przez oboje skarżących, co oznacza, iż w równej mierze ponoszą oni odpowiedzialność, zarówno za zawartą w niej treść, jak i wniesienie skargi, tym bardziej gdy skarżący są małżeństwem i prowadzą wspólne gospodarstwo domowe. W takiej sytuacji trudno mówić o dochowaniu wszelkiej staranności i usiłowaniu przezwyciężenia przeszkód w dbałości o własny interes prawny. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 października 2002r., sygn. akt V SA 793/02 – o braku winy można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Z przedstawionej w wniosku będącym przedmiotem rozpoznania argumentacji nie wynika natomiast, iż skarżący wystarczająco uprawdopodobnili brak winy w uchybieniu terminu.
W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.