Uzasadnienie
Dyrektor Dyrekcji Lasów Państwowych w T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] 2005 r. nr [...], którą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U 2000 r. Nr 98, poz. 1 071 ze zm.) utrzymano w mocy po ponownym rozpatrzeniu sprawy również decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] 2005 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta C. z dnia [...] 2004r nr [...] ustalającej warunki zabudowy zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie kablowego przyłącza energetycznego niskiego napięcia do dwóch działek nr [...] położonych w C. przy ul. [...] w C. Zdaniem skarżącego teren, na którym ma być zlokalizowana planowana inwestycja nie posiada zgody na zmianę przeznaczenia sposobu użytkowania lasów i gruntów leśnych na cele nieleśne.
Burmistrz Miasta C. w decyzji z dnia [...] 2004r nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla planowanej inwestycji, w pkt 2.1.b stwierdził, że przed wydaniem pozwolenia na budowę z uwagi na prowadzenie kabla po terenie działki zalesionej inwestor winien uzyskać decyzję od Dyrektora Dyrekcji Lasów Państwowych w T. o czasowym wyłączeniu gruntów leśnych z produkcji leśnej zgodnie z art. 11 ust 1 ustawy z dnia z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U.z 2004, Nr 121, poz.1266 ze zm.).
W pkt 2.6 tiret 2 organ stwierdził, że teren nie posiada zgody na zmianę przeznaczenia sposobu użytkowania lasów i gruntów leśnych na cele nieleśne.
Powyższe zdaniem skarżącego stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy na podstawie art. 156 § 1pkt 2 i 4 Kpa w związku z art.61ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne wymaga zgody organu wymienionego w art. 7 ust. 2 ustawy co oznacza, że nie ma prawnych możliwości wydania decyzji o czasowym wyłączeniu gruntów leśnych z produkcji jak stanowi pkt 2 lit. b decyzji. Zaskarżona decyzja była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały. Zatem decyzja narusza art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 156 § 1 pkt 5 kpa. Zdaniem skarżącego należy uznać, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza C. jest uzasadniony, bowiem nie ma żadnych podstaw prawnych, by w obrocie prawnym funkcjonowała decyzja nie wykonalna, przy czym niewykonalność ma charakter trwały.
W zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. stwierdziło, że brak jest podstaw do uznania za uzasadnione zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, gdyż ułożenie kabla energetycznego na terenie dwóch działek ozn. nr [...] o przeznaczeniu na działalność leśną nie powoduje zmiany przeznaczenia sposobu użytkowania działek na inne cele niż leśne, ani też zmiany ich przeznaczenia na inne cele niż leśne. Skoro decyzja o warunkach zabudowy nie powoduje zmiany przeznaczenia ani użytkowania działek leśnych na cele nie leśne, brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta C. z dnia [...] 2004r. Zdaniem organu realizacja planowanej inwestycji,,nie spowoduje zmiany sposobu użytkowania terenu". Organ powołał się na pogląd utrwalony w orzecznictwie, że: "Warunek uzależniający skutki prawne decyzji od zdarzenia przyszłego i niepewnego może być dodany do treści decyzji, jeżeli ma podstawy w przepisach prawa" (wyrok NSA OZ w Katowicach z 10 maja 1995r., S.A./Ka 486/94- ONSA 1996 nr 2, poz. 89).
Zdaniem organu, bez uzyskania zgody decyzja automatycznie staje się bezprzedmiotowa.
W skardze do Sądu Dyrektor Dyrekcji Lasów Państwowych w T. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo i zasądzenie kosztów postępowania. Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 3.02. 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych wyłączenie z produkcji gruntów leśnych przeznaczonych na cele nieleśne może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalającej na takie wyłączenie. Przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne wymaga zgody organu wymienionego w art.7 ust.2 tej ustawy. Oznacza to, że nie ma prawnych możliwości wydania decyzji o czasowym wyłączeniu gruntów leśnych z produkcji. Stąd warunek określony w pkt.2 lit.b zaskarżonej decyzji jest niewykonalny i niewykonalność ma charakter trwały.
W udzielonej odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona, gdyż zarówno zaskarżona decyzja ostateczna, jak i utrzymana przez nią w mocy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] 2005 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji, zostały wydane z naruszeniem prawa.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej dokonywaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Katalog spraw przewidzianych do kontroli sądowej zawarty został w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm)- dalej P.p.s.a.
Sąd rozstrzyga na podstawie akt sprawy.
Punktem wyjścia dla takiej konstatacji jest ocena decyzji Burmistrza Miasta C. ustalającej warunki zabudowy zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie kablowego przyłącza energetycznego niskiego napięcia do dwóch działek nr [..] położonych w C. przy ul. [...] w C. z dnia [...] 2004r [...].
W art.61ust. 1 pkt 4 ustawy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym została zawarta norma, z której wynika, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku, gdy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust.
1. Jest to przepis bezwzględnie obowiązujący. Pomimo to Burmistrz Miasta C. w decyzji o warunkach zabudowy, w pkt 2.1.b stwierdził, że przed wydaniem pozwolenia na budowę z uwagi na prowadzenie kabla po terenie działki zalesionej inwestor winien uzyskać decyzję od Dyrektora Dyrekcji Lasów Państwowych w T. o czasowym wyłączeniu gruntów leśnych z produkcji leśnej zgodnie z art. 11 ust 1 ustawy z dnia z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U.z 2004, Nr 121, poz.1266 ze zm.).
W pkt 2.6 tiret 2 organ stwierdził, że teren nie posiada zgody na zmianę przeznaczenia sposobu użytkowania lasów i gruntów leśnych na cele nieleśne.
W art.61ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym została zawarta norma, z której wynika, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku, gdy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust.
1. Jest to przepis bezwzględnie obowiązujący. Zgodnie z art. 11 ust 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wyłączenie gruntów leśnych, przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne - może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalających na takie wyłączenie. Wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1 i 2, następuje przed uzyskaniem pozwolenia na budowę (art. 11 ust.6 cyt. wyżej ustawy).
Podkreślić należy jednak to, że wydanie decyzji zezwalającej na wyłączenie może nastąpić tylko i wyłącznie w przypadku, gdy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów.
Wydanie decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy teren planowanej inwestycji nie posiadał zgody, o której jest mowa w art. 61ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi w ocenie Sądu rażące naruszenie prawa, a tym samym jest przesłanką do stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy na podstawie art. 156 § 1pkt 2 Kpa.
Czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia.
Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie dominuje pogląd, iż rażące naruszenie prawa nastąpi wtedy, gdy istnieje przepis prawny dający podstawę do wydania decyzji administracyjnej, a rozstrzygnięcie zawarte w decyzji, dotyczące praw lub obowiązków stron postępowania, zostało ukształtowane sprzecznie z przesłankami wprost określonymi w tym przepisie prawnym (J. Borkowski, glosa do wyroku NSA z dnia 19 listopada 1992 r., S.A./Kr 914/92, Prz.Sąd. 1994, nr 7-8, s. 163); por. też wyrok NSA z dnia 11 maja 1994 r., III SA 1705/93, Wspólnota 1994, nr 42, s. 16: "Z rażącym naruszeniem prawa nie można utożsamiać każdego naruszenia prawa. Naruszenie prawa ma cechę rażącego, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawa nie dające się pogodzić z wymaganiami praworządności, którą należy chronić nawet kosztem obalenia ostatecznej decyzji. Nie chodzi więc o spór o wykładnię prawa, lecz o działanie wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawie.
Innymi słowy, o rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one ze sobą w jawnej sprzeczności"
Dlatego nie można obojętnie przejść obok normy prawa bezwzględnie obowiązującego wynikającego z artykuł 61 ust. 1. Przepis ten określa warunki uzależniające wydanie pozytywnej decyzji w sprawie warunków zabudowy dla przedsięwzięć niebędących inwestycją celu publicznego.
W rozpoznawanej sprawie proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one ze sobą w jawnej sprzeczności.
W świetle powyższego Sąd stwierdził naruszenie prawa materialnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy i działając na podstawie art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit a, art. 200 oraz 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami orzekł jak w sentencji wyroku.