Uzasadnienie
W dniu [...] 1999 r., Rada Miejska [...] podjęła uchwałę nr [...] w sprawie przyjęcia Statutu Gminy Miasta [...]. Załącznik do powyższego aktu stanowił Statut Gminy Miasta [...].
W skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższą uchwałę Wojewoda [...], wniósł o stwierdzenie nieważności zapisów § 3 ust. 1 pkt 5 i art. 5 ust. 2 Regulaminu Komisji Rewizyjnej, stanowiącego załącznik nr 3 do Statutu Gminy Miasta [...] (zwanego dalej: "Statutem") będącego załącznikiem do uchwały, jako niezgodnych z przepisem art. 229 pkt 3 K.p.a. Podniósł, że w Statucie wskazuje się, że rozpatrywanie skarg obywateli na Prezydenta i kierowników gminnych jednostek organizacyjnych należy do Komisji Rewizyjnej. W świetle zaś treści art. 229 pkt 3 i art. 237 k.p.a. to rada gminy jest organem właściwym, do rozpatrywania skarg. Komisję zaś są organami wewnętrznymi i pomocniczymi rady, których zadaniem jest wstępna merytoryczna ocena spraw, jakie mają stanowić przedmiot obrad lub kontrola wykonywania uchwał.
Skarżący podniósł, że pozycja ustrojowa komisji rewizyjnej nie uzasadnia zastępowania rady gminy w wykonywaniu kompetencji powierzonych jej ustawą. Zwrócił także uwagę, że skład osobowy Komisji Rady stanowi tylko część składu Rady Miasta.
W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Rady Miasta [...] podniósł, iż uchwałą nr [...] powołana została doraźna Komisja Rady Miasta [...] do opracowania propozycji zmian Statuty uwzględniających zarzuty podniesione w skardze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż kwestionowana uchwała została podjęta z naruszeniem prawa.
Zarzuty organ nadzoru w niniejszej sprawie dotyczą zgodności przepisów § 3 ust. 1 pkt 5 i § 5 ust. 2 Regulaminu Komisji Rewizyjnej (zwanego dalej "Regulaminem"), stanowiącego załącznik do Statutu Gminy Miasta [...], którego dotyczy uchwała Rady Miasta [...] z dnia [...]1999 r. z przepisem art. 229 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. tj. z 2000, Nr 98, poz. 1071).
Wskazać należy, że podstawą prawną do wydania przepisów określających zasady i tryb działania komisji rewizyjnej, jest przepis art. 18 a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001, Nr 142, poz. 1591). Przepis powyższy przewiduje pomocniczą rolę komisji rewizyjnej w zakresie sprawowanej przez radę gminy kontroli działalności wójta (burmistrza lub prezydenta), gminnych jednostek organizacyjnych oraz jednostek pomocniczych gminy. Komisja może bowiem wykonywać jedynie zlecone przez radę działania z zakresu kontroli (ust. 4). Przepis ten nie daje natomiast radzie gminy uprawnień do przekazania komisji swoich kompetencji kontrolnych, a tym samym do przyznania jej uprawnień władczych.
Również przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące skarg na działalność organów, w tym przepis art. 229 k.p.a., z którego wynika właściwość rady gminy do rozpoznawania skarg dotyczących zadań lub działalności wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) i kierowników gminnych jednostek organizacyjnych, nie przewidują możliwości przekazania przez radę gminy innym organom kompetencji w zakresie rozpoznawania tych spraw.
Tymczasem w kwestionowanych w niniejszej sprawie przepisach Regulaminu, Rada Miasta [...] przekazała Komisji Rewizyjnej uprawnienia do rozpatrywania skarg, o których mowa w art. 229 pkt 3 k.p.a. W przepisie § 3 ust. 1 pkt 5 Regulaminu, wskazano bowiem, że komisja rewizyjna jest właściwa do badanie skarg na funkcjonowanie Prezydenta, kierowników gminnych jednostek organizacyjnych, jednostek pomocniczych oraz gminnych osób prawnych. Natomiast w § 5 ust. 2 Regulaminu mowa o tym, że Komisja bada na posiedzeniach plenarnych skargi na działalność Prezydenta, kierowników gminnych jednostek organizacyjnych, jednostek pomocniczych oraz gminnych osób prawnych.
Z konstytucyjnej zasady praworządności, sformułowanej w przepisie art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, wynika bezwzględny obowiązek przestrzegania przepisów regulujących kompetencje, czego następstwem jest dopuszczalność przekazania kompetencji tylko, jeżeli tak stanowi przepis prawa.
W świetle powyższego niedopuszczalne jest zatem przekazanie kompetencji gdy przepis prawa taką możliwość prawną wyłącza, jak i gdy wyznacza zakres przekazania.
W związku z powyższym stwierdzić należy, że przepisy § 3 ust. 1 pkt 5 i § 5 ust. 2 Regulaminu stanowiącego załącznik do uchwały Rady Miasta [...] zostały wydane z przekroczeniem delegacji ustawowej.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 147 § 1 oraz art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.