Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] 2005r. Nr [...] odmówiono skarżącemu Ł. Z., przyznania zasiłku pielęgnacyjnego. W jej uzasadnieniu wskazano, iż zgodnie z treścią art. 16 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255 z późn. zm.) zasiłek pielęgnacyjny przysługuje osobie w wieku powyżej szesnastego roku życia legitymującej się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, którego jak wynika z akt sprawy, wnioskodawca nie posiada.
Od powyższej decyzji wniesione zostało odwołanie podpisane przez B. Z., matkę skarżącego.
Postanowieniem z dnia [...] 2005r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. stwierdziło niedopuszczalność odwołania.
Organ stwierdził, iż zgodnie z art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego organ odwoławczy w ramach postępowania wstępnego podejmuje czynności mające na celu ustalenie czy wniesione odwołanie jest dopuszczalne. W niniejszej sprawie zachodziła niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych, ponieważ odwołanie wniosła osoba nieuprawniona. Powołując się na regulację zawartą w art. 127 § l Kodeksu postępowania administracyjnego organ odwoławczy podkreślił, iż podmiotem uprawnionym do wniesienia odwołania jest strona, a więc zgodnie z art. 28 każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.
Tym samym o przymiocie strony w postępowaniu administracyjnym decyduje jej interes prawny, który w uproszczeniu powinien być rozumiany jako wynikające z przepisów prawo do ubiegania się o przyznanie uprawnienia. Interes ten powinien być oceniany na podstawie przepisów prawa materialnego, którymi w przedmiotowej sprawie są przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255, ze zm.) Powołując się na powyższe regulacje organ odwoławczy uznał, że przymiot strony przysługuje wyłącznie osobie ubiegającej się o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego, którą w przedmiotowej sprawie w myśl art. 23 ust. l powołanej ustawy jest pełnoletnia osoba niepełnosprawna, czyli Ł. Z., natomiast z akt sprawy nie wynika, by B. Z. była upoważniona do działania w jego imieniu jako przedstawiciel lub pełnomocnik strony.
Na powyższe rozstrzygnięcie skarżący złożył skargę do Sądu.
Podniósł, iż zarówno on jak i jego rodzice, nie znali obowiązujących przepisów prawa w zakresie terminów do wniesienia odwołania, natomiast organ rozstrzygający sprawę nie udzielił skarżącemu stosownej informacji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wniosło o jej oddalenie, podtrzymało swoją dotychczasową argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Ponadto, organ wyjaśnił, iż wydane orzeczenie I instancji zawierało stosowne pouczenie o możliwości i trybie wniesienia odwołania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W szczególności należy podkreślić, że skarga jest zasadna, ale z innych przyczyn niż te, które zostały wskazane przez stronę skarżącą.
Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest zawarta w art. 7 kpa zasada nakazująca organom administracji publicznej podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do należytego załatwienia sprawy mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organy powinny też działać w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość prawną obywateli czego wyrazem jest czuwanie nad prawidłowością prowadzonego postępowania.
Jak wynika z treści odwołania zostało ono podpisane przez matkę skarżącego. Nie ustalono jednak, czy działała ona w imieniu własnym czy syna.
Stosownie do art. 32 kpa strona może działać przez pełnomocnika, chyba, że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Przepis ten nie ogranicza w swej treści zakresu pełnomocnictwa. Pełnomocnik może być ustanowiony do udziału w jednej lub w kilku czynnościach, a może też mieć umocowanie do udziału w całym postępowaniu.
Wniesienie odwołania przez matkę skarżącego, który był wnioskodawcą i zainteresowanym w sprawie uzasadniało wątpliwości co do charakteru w jakim odwołująca się występuje. Organ winien był je wyjaśnić, a nie ograniczać się jedynie do stwierdzenia, iż z akt administracyjnych nie wynika, że B. Z. została upoważniona do działania w imieniu syna jako jego pełnomocnik, zwłaszcza, że skarżący cierpiał na schorzenia, które mogą utrudniać jego prawidłowe funkcjonowanie i podejmowanie właściwych czynności w postępowaniu.
Należy podkreślić, iż brak pełnomocnictwa jest brakiem formalnym, podlegającym uzupełnieniu w trybie art. 64 § 2 kpa. Przepis ten dotyczy wezwania do usunięcia braków możliwych do usunięcia w postępowaniu administracyjnym. Do takich braków należy niewątpliwie brak pełnomocnictwa. W przypadku gdy wnosząca odwołanie jednoznacznie stwierdziłaby, że występuje w imieniu własnym, zasadne byłoby wydanie postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania.
Zaniechanie wezwania wnoszącej odwołanie do stanowczego oświadczenia się czy występuje w imieniu własnym czy syna, stanowi naruszenie art. 7, 8, 9, i 64 § 2 kpa, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Z tego względu Sąd uznając, że wydanie zaskarżonego postanowienia nastąpiło z naruszeniem przepisów proceduralnych w stopniu który miał wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm./ orzekł jak w sentencji.