Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2022 r. nr [...] Burmistrz [...], na postawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 615, dalej powoływana jako "ustawa o świadczeniach rodzinnych" lub w skrócie "uśr"), odmówił przyznania skarżącemu S. Ż. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną w stopniu znacznym (tj. trwale niezdolną do samodzielnej egzystencji) matą J. Ż., wskazując że skarżący wbrew złożonemu oświadczeniu w rzeczywistości nie zaprzestał prowadzenia gospodarstwa rolnego, a także że sama rezygnacja z prowadzenia gospodarstwa rolnego nie była w sprawie konieczna ponieważ matka skarżącego jest częściowo samodzielna i nie wymaga całodobowej opieki, a skarżący w ramach sprawowanej nad nią opieki wykonuje jedynie czynności dnia codziennego. Ponadto organ podniósł, że niepełnosprawność osoby wymagającej opieki nie powstała w okresie, o którym mowa w art. 17 ust. 1b uśr.
W następstwie rozpatrzenia odwołania skarżącego od powyższej decyzji, w którym skarżący zakwestionował zasadność odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia w oparciu o wskazane przez organ I instancji podstawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) we [...] decyzją z dnia [...] października 2022 r. nr [...] orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia SKO stwierdziło, że skarżącemu nie przysługuje wnioskowane świadczenie pielęgnacyjne z uwagi na niespełnienie w sprawie przesłanki z art. 17 ust. 1 pkt 4 uśr. SKO wskazało, że skarżący jest rolnikiem i, że w złożonym wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego oświadczył, iż od dnia [...] czerwca 2022 r. zaprzestał prowadzenia gospodarstwa rolnego albo wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym. Podniosło, że z wniosku skarżącego wynika, iż podlega on ubezpieczeniu społecznemu rolników z tytułu bycia rolnikiem. Wyjaśniło, że w trakcie przeprowadzonego wywiadu środowiskowego skarżący oświadczył, iż w związku ze sprawowaną przez niego aktualnie opieką nad matką, gospodarstwem rolnym zajmuje się żona wraz z synem - którym to osobom wydzierżawił gospodarstwo rolne. Zaznaczyło, że z przełożonego zaświadczenia UM w L. z dnia [...] lipca 2022 r. wynika, że skarżący figuruje w ewidencji podatkowej UM jako właściciel gospodarstwa rolnego o powierzchni 19,5997 ha, że w piśmie UM w L. z dnia [...] lipca 2022 r. poinformowano, iż UM nie posiada dokumentów potwierdzających okoliczności wydzierżawienia gruntów rolnych przez skarżącego oraz, że w dniu [...] sierpnia 2022 r. wpłynęła do organu informacja z UM w L., iż skarżący w dniu [...] lipca 2022 r. zawarł umowę dzierżawy na okres 10 lat i, że obszar gruntów rolnych dzierżawionych stanowi 6,9390 ha.
W tych okolicznościach, jak stwierdziło SKO, nie można uznać, iż nastąpiło zaprzestanie pracy w gospodarstwie rolnym, które wiązałoby się z koniecznością sprawowania opieki nad matką. Mimo, że skarżący złożył oświadczenie o zaprzestaniu pracy w gospodarstwie, to zgromadzony materiał dowodowy tej okoliczności nie potwierdza, biorąc pod uwagę chociażby to, iż po wskazanej dacie zaprzestania pracy w gospodarstwie rolnym skarżący powiększył powierzchnię gospodarstwa rolnego poprzez dzierżawę gruntów. Wątpliwa też pozostaje, jak zaznaczyło SKO, wskazana w wywiadzie środowiskowym okoliczność pracy w gospodarstwie rolnym syna skarżącego, któremu zostało rzekomo wydzierżawione gospodarstwo rolne, wobec jego zamieszkiwania w B.. Poza tym skarżący nadal podlega ubezpieczeniu społecznemu rolników. Zdaniem SKO, skoro skarżący, mimo złożonego oświadczenia o zaprzestaniu pracy w gospodarstwie rolnym, podjął czynności niejako kierownicze i dokonał dzierżawy gruntów rolnych zwiększając areał gospodarstwa rolnego, to uznać należy, iż w sprawie nie doszło do faktycznej rezygnacji z pracy w gospodarstwie rolnym na rzecz sprawowanej opieki nad niepełnosprawną matką.
Poza tym SKO podkreśliło, że z ustaleń wywiadu środowiskowego wynika, iż matka skarżącego nie jest osobą wymagającą całodobowej opieki (nie jest osobą leżącą, pampersowaną), a w opiece nad nią pomaga także żona wnioskodawcy. Reasumując SKO stwierdziło, że nie kwestionuje, iż osoba legitymująca się znacznym stopniem niepełnosprawności wymaga opieki, jednakże w istniejącym stanie faktycznym zakres sprawowanej opieki przez wnioskodawcę oraz brak faktycznej rezygnacji z zatrudnienia - zaprzestania pracy w gospodarstwie rolnym stanowi, iż skarżący nie spełnia przesłanki do przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego, o której mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 uśr. Wskazało przy tym, iż osoba wymagająca opieki posiada także inne osoby zobowiązane do alimentacji, tj. pozostałe dzieci, które mają także obowiązek zapewnienia opieki matce, przy czym w sytuacji braku możliwości zapewnienia bezpośredniej opieki mogą one ten obowiązek spełnić poprzez zapewnienie środków na sprawowanie tej opieki przez osoby trzecie.
Jednocześnie SKO za zasadny uznało zarzut skarżącego dotyczący odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia w oparciu o podstawę z art. 17 ust. 1b uśr, powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia [...] października 2014 r. sygn. akt K 38/13.
Na powyższą decyzję S. Ż. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, domagając się jej uchylenia i uchylenia decyzji organu I instancji oraz zobowiązania organów do przyjęcia oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania w wyrażonych w orzeczeniu tut. Sądu. Skarżący zarzucił:
- 1. naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez:
- a) dokonanie błędnej wykładni art. 17 ust. 1 pkt 4 uśr, przez zaniechanie wykładni systemowej i celowościowej powołanego przepisu i w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie przez organ, że brak jest związku pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącego, a sprawowaniem przez niego opieki nad matką, podczas gdy w przedmiotowej sprawie taki związek przyczynowo-skutkowy istnieje,
- b) niezastosowanie normy art. 17b ust. 1 pkt 2 uśr, przez nieoparte na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym twierdzenie organu, iż skarżący nie zaprzestał pracy w gospodarstwie rolnym i w konsekwencji wydanie decyzji odmawiającej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego pomimo spełnienia przez skarżącego przesłanki opisanej ww. przepisem,
- c) dokonanie błędnej wykładni art. 17 ust. 1 uśr, przez przyjęcie, że fakt posiadania przez osobę wymagającą opieki kilku osób zobowiązanych w równym stopniu do alimentacji na jej rzecz uniemożliwia przyznanie świadczenie pielęgnacyjnego jednemu z nich, pomimo spełnienia przez niego wszystkich ustawowych przesłanek;
- 2. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 7 w zw. z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego ("kpa"), przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. faktycznego zakresu opieki skarżącego nad matką, co skutkowało brakiem przyznania skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego; i brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, pozwalającego na wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem słusznego interesu strony.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że sprawowana przez niego opieka nad matką uprawnia go do wnioskowanego świadczenia. W tym zakresie wskazał, że ustalenie organu, iż matka wnioskodawcy nie jest osobą wymagającą całodobowej opieki zostało poczynione w oderwaniu od stanu faktycznego sprawy, że z okoliczności sprawy wynika, że opieka nad matką skarżącemu zajmuje znaczną część dnia, że nie wzięto pod uwagę że przesłanka dotycząca wymogu sprawowania opieki jest spełniona, jeżeli opiekun pozostaje w ciągłej dyspozycji swego podopiecznego, a więc gdy oprócz sprawowania opieki, wykazuje on gotowość niesienia pomocy zarówno w dzień, jak i w nocy, co w niniejszej sprawie zachodzi, że istotne jest aby sprawowana opieka była opieką stałą lub długoterminową, a nie tylko opieką rozumianą jako wykonywanie czynności opiekuńczych bez przerwy przez 24 godziny na dobę, że nie można opieki ograniczyć jedynie do czynności pielęgnacyjnych sensu stricte, i że w związku z tym skoro sprawuje on ww. opieką na matką, i nikt inny w tej opiece mu nie pomaga, a zakres opieki jest stały, długotrwały, to tym samym przesądza to o zasadności przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.
Skarżący zakwestionował również stanowisko organu o niezaprzestaniu prowadzenia przez stronę gospodarstwa rolnego. Podkreślił, że ww. przesłanka przyznania rolnikowi świadczenia pielęgnacyjnego nie opiera się na domniemaniu prowadzenia gospodarstwa rolnego wynikającym z odprowadzania składek do KRUS, lecz wynika z rzeczywistego stanu rzeczy – faktu zaprzestania działalność rolniczej. Ciężar dowodu wykazania tego faktu ciąży na rolniku, a przewidzianym przez ustawodawcę środkiem dowodowym temu służącym jest oświadczenie rolnika o zaprzestaniu prowadzenia gospodarstwa rolnego, którego to następstwem złożenia jest utrata statusu osoby objętej ubezpieczeniem społecznym rolników.
Zatem niepodleganie ubezpieczeniu społecznemu rolników nie stanowi dowodu potwierdzającego zaprzestanie prowadzania gospodarstwa rolnego, lecz jest jedynie jego następstwem. Skarżący zaznaczył, że w oświadczeniu złożonym pod rygorem odpowiedzialności karnej wskazał, iż zaprzestał prowadzenia gospodarstwa rolnego, że fakt skutecznego złożenia przez skarżącego takiego oświadczenia nie jest kwestionowany przez organ i, że żaden z przeprowadzonych w toku postępowania dowodów nie zaprzecza jego treści, a wręcz przeciwnie ustalenia faktyczne organu - poczynione choćby w drodze wywiadu środowiskowego - w pełni potwierdzają fakt pełnego zaangażowania skarżącego w opiekę nad osobą niepełnosprawną i wynikającą z tego konieczność całkowitego wyłączenia się z prac gospodarskich. Skoro więc złożone przez skarżącego oświadczenie jest podstawą wyłączenia go przez KRUS z ubezpieczenia społecznego rolników i jest wystarczające do uznania, że skarżący zaprzestał prowadzenia gospodarstwa rolnego, to tym samym, zdaniem skarżącego, w sprawie nie zaistniała – wbrew twierdzeniom organu - negatywna przesłanka przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w postaci braku zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolnego. Ponadto w uzasadnieniu skargi skarżący powołał się także na naruszenie w sprawie przepisów postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności należy podkreślić, że SKO prawidłowo stwierdziło, iż dla świadczenia pielęgnacyjnego otrzymywanego przez opiekunów osób dorosłych nie ma znaczenia data powstania niepełnosprawności. Przywołany w decyzji organu I instancji art. 17 ust. 1b uśr nie mógł być stosowany w związku z uznaniem go za niekonstytucyjny przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 21 października 2014 r., sygn. K 38/13. Stosując właściwą wykładnię art. 17 ust. 1b uśr należy przyjąć, że w stosunku do opiekunów osób, których niepełnosprawność powstała później, oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, należy dokonywać z pominięciem tego kryterium.
W konsekwencji niedopuszczalne jest oparcie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na tej części przepisu art. 17 ust. 1b uśr, która została uznana za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.
Istota sporu w kontrolowanej sprawie sprowadza się natomiast do rozstrzygnięcia kwestii, czy orzekające w sprawie organy miały podstawy do przyjęcia, że skarżący nie zaprzestał prowadzenia gospodarstwa rolnego w celu sprawowania opieki nad matką, skoro złożył on oświadczenie, o jakim mowa w art. 17b ust. 2 uśr. Sporna w sprawie była też kwestia czy sprawowana przez skarżącego opieka uniemożliwia prowadzenie gospodarstwa rolnego.
Wobec tego wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 17 ust. 1 uśr, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje matce albo ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka, osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej lub innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.
Stosownie do art. 17b ust. 1 uśr, w przypadku, gdy o świadczenia, o których mowa w art. 16a i art. 17 ubiegają się rolnicy, małżonkowie rolników bądź domownicy, świadczenia te przysługują odpowiednio:
- 1) rolnikom w przypadku zaprzestania prowadzenia przez nich gospodarstwa rolnego;
- 2) małżonkom rolników lub domownikom w przypadku zaprzestania prowadzenia przez nich gospodarstwa rolnego albo wykonywania przez nich pracy w gospodarstwie rolnym.
Jak stanowi zaś art. 17b ust. 2 uśr, zaprzestanie prowadzenia gospodarstwa rolnego lub zaprzestanie wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym, o których mowa w ust. 1, potwierdza się stosownym oświadczeniem złożonym pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia". Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.
Z przytoczonego przepisu wynika, że dowodem zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolnego jest w świetle art. 17b ust. 2 uśr stosowne oświadczenie złożone przez rolnika pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Taka forma dowodzenia podstawowej przesłanki przyznania świadczenia rolnikowi została wprowadzona z uwagi na specyficzny charakter pracy rolnika. Z oczywistych względów nie ma w tym przypadku innych dokumentów wskazujących na rezygnację z aktywności zawodowej, tak jak w przypadku osób rezygnujących zatrudnienia na podstawie stosunku pracy. Ułatwienie dowodowe nie oznacza jednak, że oświadczenie rolnika nie podlega weryfikacji przez organ orzekający w sprawie świadczenia pielęgnacyjnego. Takie założenie byłoby sprzeczne z podstawowym obowiązkiem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnie z rzeczywistością (zasada prawdy obiektywnej). Nie przeczy temu również fakt, że oświadczenie jest składane pod rygorem odpowiedzialności karnej (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 30 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Lu 99/22; wyrok WSA w Lublinie z dnia 5 sierpnia 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 614/21; wyrok WSA w Krakowie z dnia 7 lutego 2022, sygn. akt III SA/Kr 1600/21 - dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query).
Rację ma skarżący, że ciężar dowodu wykazania faktu zaprzestania prowadzenia działalności rolniczej ciąży na rolniku, że ustawodawca ściśle określił, jaki rodzaj dowodu będzie służyć temu celowi, tj. że takim środkiem dowodowym jest oświadczenie składane w trybie art. 17b ust. 2 uśr, a także że następstwem złożenia oświadczenia o zaprzestaniu prowadzenia gospodarstwa jest utrata statutu osoby objętej ubezpieczeniem społecznym rolników. Niemniej skarżący pomija istotną w sprawie okoliczność, że wskazany środek dowodowy podlega ocenie jako dowód w sprawie, i że w następstwie przeprowadzonej oceny, organy mogą odmówić wiarygodności temu dowodowi w sytuacji ustalenia, że złożone przez rolnika oświadczanie jest niezgodne ze stanem rzeczywistym.
W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu, zaistniały podstawy do uznania, że oświadczenie skarżącego o zaprzestaniu prowadzenia gospodarstwa rolnego nie znajduje potwierdzenia w rzeczywistym stanie rzeczy. Należy zaznaczyć, że zaprzestanie prowadzenia gospodarstwa rolnego jest stanem faktycznym, w którym to rolnik faktycznie nie wykonuje pracy w swoim gospodarstwie, jak również nie zarządza nim. "Prowadzenie" oznacza bowiem sprawowanie nad czymś nadzoru, zarządzanie, kierowanie czymś, zajmowanie się czymś, trudnienie się czymś, realizowanie jakiegoś celu.
Tym samym prowadzenie gospodarstwa rolnego oznacza nakierowaną na osiągnięcie dochodu z gospodarstwa działalność rolnika, polegającą zarówno na wykonywaniu pracy lub innych zwykłych faktycznych czynności wiążących się z prowadzeniem gospodarstwa, jak i na zarządzaniu gospodarstwem. W stanie faktycznym sprawy mamy niewątpliwie co najmniej do czynienia z tą ostatnią formą aktywności związanej z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Skarżący bowiem, jak wynika z udzielonej pismem z dnia [...] sierpnia 2022 r. przez UM w L. informacji, w dniu [...] lipca 2022 r. zawarł umowę dzierżawy z I. P. na okres 10 lat, a obszar dzierżawionych gruntów rolnych obejmuje powierzchnię 6,9390 ha fizycznych. Wymaga podkreślenia, że skarżący zawarł tę umowę niemalże po upływie miesiąca od wskazanej w oświadczeniu skarżącego dacie zaprzestania pracy w gospodarstwie rolnym ([...] lipca 2022 r.). Oznacza to więc, że po dniu [...] lipca 2022 r., skarżący faktycznie zarządzał gospodarstwem rolnym, zawierając ww. umowę dzierżawy i powiększając powierzchnię gospodarstwa rolnego.
W tym kontekście należy mieć na uwadze okoliczność, że UM w L. pismem z dnia [...] lipca 2022 r. poinformował, że skarżący figuruje w ewidencji podatkowej UM jako właściciel gospodarstwa rolnego o powierzchni 19,5997 ha, że UM w L. nie posiada dokumentów potwierdzających wydzierżawienie przez skarżącego gruntów rolnych żonie i synowi (pismo UM w L. z dnia [...] lipca 2022 r.), na którą to okoliczność wskazał skarżący w trakcie wywiadu środowiskowego z dnia [...] lipca 2022 r., a także że syn skarżącego, któremu miało zostać wydzierżawione gospodarstwo rolne i który wraz z matką ma zajmować się gospodarstwem, w skład którego wchodzi aż ok 20 ha gruntów rolnych (i to przed zawarciem umowy dzierżawy) i zwierzęta opasowe - mieszka w B., co niewątpliwie rodzi wątpliwości co do realnej możliwości prowadzenia przedmiotowego gospodarstwa rolnego. Wykazany w sprawie fakt zawarcia przez skarżącego umowy dzierżawy po wskazanej w oświadczeniu skarżącego dacie zaprzestania pracy w gospodarstwie rolnym, analizowany w powiązaniu ze wskazanymi wyżej okolicznościami sprawy, stanowi o prawidłowości stanowiska orzekających sprawie organów o niewiarygodności i niezgodności ze stanem rzeczywistym oświadczenia skarżącego o zaprzestaniu prowadzenia przez niego gospodarstwa rolnego.
Pomimo, że skarżący złożył oświadczenie o zaprzestaniu pracy w gospodarstwie, to zgromadzony materiał dowodowy tej okoliczności nie potwierdza, a skarżący po wskazanej dacie zaprzestania pracy w gospodarstwie rolnym powiększył powierzchnię gospodarstwa rolnego poprzez zawarcie umowy dzierżawę gruntów rolnych, co potwierdza dalsze zarządzanie przez skarżącego gospodarstwem rolnym.
Jednocześnie należy zauważyć, że sprawowana przez skarżącego opieka nad matką, nie uniemożliwiała mu zajmowania się gospodarstwem rolnym, skoro w tym czasie zawarł on umowę dzierżawy i powiększył gospodarstwo rolne. Tymczasem tylko całkowita rezygnacja z prowadzenia gospodarstwa rolnego, pozbawiająca możliwości zarobkowania, z uwagi na konieczność opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny uprawnia rolnika do świadczenia pielęgnacyjnego. Odnośnie kwestii wykonywanej przez skarżącego opieki, należy także wskazać na niekonsekwentne, a przez to niewiarygodne oświadczenia skarżącego odnośnie zakresu sprawowanej opieki nad matką.
Skarżący bowiem wskazał w skardze, że nikt inny w tej opiece mu nie pomaga, tymczasem z wywiadu środowiskowego wynika, że w czasie przeprowadzania wywiadu środowiskowego nie było w domu matki skarżącego, gdyż pojechała z nią do lekarza żona skarżącego. Wynika z tego więc, że czynności opiekuńcze wykonuje względem matki skarżącego, wbrew twierdzeniom skargi, także żona skarżącego, skoro zawozi ona matkę skarżącego do lekarza. Ponadto z ustaleń wywiadu środowiskowego wynika, że matka skarżącego nie jest osobą pampesowaną. Na wykonywanie czynności w tym zakresie nie wskazał też skarżący, wymieniając w trakcie wywiadu czynności wykonywane w ramach sprawowanej opieki. Tymczasem w piśmie wnioskodawcy z dnia [...] lipca 2022 r., podpisanym przez pełnomocnika skarżącego, wskazano na zmianę pampersów, jako czynność wykonywaną przez skarżącego w ramach sprawowanej opieki.
Należy też zauważyć, że skarżący w trakcie przeprowadzania z nim wywiadu środowiskowego nie był nawet w stanie wskazać, jak wynika z ustaleń wywiadu, ile czasu spędza w ramach sprawowanej nad matką opieki. Skoro więc skarżący, pomimo sprawowanej opieki, ma możliwość zarządzania gospodarstwem rolnym, a z ustaleń wywiadu środowiskowego wynika, że w opiekę nad matką skarżącego angażuje się również żona skarżącego, to podzielić należy również stanowisko organów o braku bezpośredniego związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia – zaprzestaniem prowadzenia gospodarstwa rolnego, a koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną.
Z podniesionych wyżej względów, należy stwierdzić, że w sprawie prawidłowo odmówiono skarżącemu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na niespełnienie przesłanki - zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolnego oraz przesłanki dotyczącej samej konieczności zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolnego celem sprawowania opieki. Dokumenty zgromadzone w aktach sprawy nie potwierdzają, że z dniem wskazanym w oświadczeniu skarżącego, tj. z dniem [...] czerwca 2022 r. nastąpiło zaprzestanie prowadzenia gospodarstwa rolnego przez skarżącego wobec konieczności zapewnienia opieki niepełnosprawnej matce.
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie zachodzą przesłanki uzasadniające jej uchylenie, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy. Nie doszło zatem do naruszenia przywołanych w skardze przepisów uśr oraz kpa.
W tym stanie rzeczy, ponieważ zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a jednocześnie podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259) oddalił wniesioną w sprawie skargę.