Uzasadnienie
Pismem z dnia 10 października 2011r. W. T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na uchwałę Rady Miejskiej w N. z dnia [...] września 2011 r., Nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa w sprawie zgłoszenia kandydata na ławnika. W dniu 7 grudnia 2011r. skarżąca złożyła do Sadu wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.").
Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4 pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).
Takim przepisem szczególnym jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. nr 142, poz. 1591 ze zm.), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego..
Z treści tego przepisu wynika, że zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega jedynie uchwała w sprawie z zakresu administracji publicznej, naruszająca interes prawny lub uprawnienie skarżącego, zaś dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego warunkuje spełnienie wymogów formalnych do wniesienia skargi w postaci bezskutecznego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą. Z przepisu tego wynika zatem wyraźnie, że prawo skargi do sądu administracyjnego przysługuje tylko na tę pierwotną uchwałę, wydaną w sprawie z zakresu administracji publicznej i naruszającą interes prawny lub uprawnienie skarżącego. Tym samym zatem uchwała organów gminy podjęta w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przez zaskarżaną do sądu uchwałę nie podlega odrębnemu zaskarżeniu.
W świetle powyższego stwierdzić należy, że nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego na uchwałę stanowiącą odpowiedź Rady Gminy na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Skarga taka nie mieści się bowiem w katalogu spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych, określonym w art. 3 p.p.s.a., ani też uchwała ta nie podlega zaskarżeniu w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.
Z tych względów uznając, iż skarga jest niedopuszczalna, Sąd na zasadzie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.
Z uwagi na odrzucenie skargi z powodu jej niedopuszczalności Sąd, na podstawie art. 247 ww. ustawy, odstąpił od rozpatrywania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z treścią wskazanego powyżej przepisu, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, iż o oczywistej bezzasadności skargi świadczy niemożność jej rozpoznania pod względem formalnym.