Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2005 r. Nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 2005 r. Nr [...] o odmowie uwzględnienia wniosku Ewy K. - w sprawie zmiany bądź uchylenia decyzji z dnia [...] 2005 r. [...], orzekającej w stosunku do skarżącej z dniem 8 grudnia 2004 r. utratę prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
W uzasadnieniu wydanej decyzji organ przywołał stan faktyczny sprawy, wskazując, iż Ewa K. została zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy dla Miasta T. w dniu [...] 2004 r. jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku przyznanym od dnia 8 czerwca 2004 r.
W związku z upływem maksymalnego okresu pobierania zasiłku, Prezydent Miasta T., decyzją z dnia [..] 2005 r. Znak [...] orzekł o utracie przez skarżącą prawa do zasiłku z upływem [...] 2004 r.
Strona decyzję powyższą odebrała osobiście, dniu 3 stycznia 05 r., a odwołanie złożyła po upływie 31 dni tj. w dniu 3 lutego 2005 r., uchybiając tym samym 14 dniowemu terminowi ustawowemu, na złożenie środka zaskarżenia.
W tej sytuacji, Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] 2005 r. stwierdził uchybienie terminu i pozostawił merytorycznie sprawę bez rozpoznania.
Następnie skarżąca dokonała dwukrotnej próby wzruszenia decyzji ostatecznej w sprawie utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych, opierając swój wniosek najpierw na art. 156 KPA sugerując, iż w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa przez zastosowanie niewłaściwej interpretacji prawa.
A następnie w oparciu o art. 155 KPA złożyła kolejny wniosek o uchylenie lub zmianę tej decyzji ostatecznej, uzasadniając go swoim słusznym interesem.
Do ostatniego wniosku załączyła opinię nt. stosowania przepisów przejściowych dokonaną przez Ministerstwo Gospodarki i Pracy.
Prezydent Miasta T. decyzją z dnia [...] 2005 r. Nr [...] orzekł o odmowie uwzględnienia powyższego wniosku Ewy K. W uzasadnieniu stwierdził, że w niniejszej sprawie nie może być mowy o zastosowaniu art. 155 KPA jako podstawy uchylenia bądź zmiany decyzji ostatecznej z uwagi na fakt, że wydana decyzja nie jest decyzją uznaniową Przepis ten ma zastosowanie tylko do sytuacji gdy organ, przy rozstrzyganiu dysponuje tzw. luzem decyzyjnym.
Skarżąca tę decyzję zaskarżyła do Wojewody [...], który decyzją z dnia [...] 2005 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o odmowie uwzględnienia wniosku strony o uchylenie bądź zmianę decyzji o utracie prawa do zasiłku.
W uzasadnieniu wydanej decyzji Wojewoda podniósł te sam argumenty, które wskazał organ I instancji. Dodatkowo wskazał, iż zastosowanie art. 155 KPA następuje w wyjątkowych sytuacjach, za zgodą strony, gdy za zmianą lub uchyleniem decyzji ostatecznej, na podstawie której strona nabyła prawo, przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony i nie sprzeciwiają się przepisy szczególne.
Przepis ten wedle oceny organu nie może być uniwersalnym środkiem zmierzającym do ponownego rozpatrzenia sprawy, zakończonej decyzją ostateczną.
W przedmiotowej sprawie, zdaniem organu nie zaszła taka sytuacja pozwalająca na wybór, co do sposobu rozstrzygnięcia. Podstawą prawną wydania decyzji o utracie prawa do zasiłku, w stosunku do skarżącej, był art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.), który stanowi, że okres zasiłkowy w tym przypadku wynosi 6 miesięcy.
Zdaniem organu decydującym momentem w sprawie jest data rejestracji w urzędzie pracy. W związku z tym, że skarżąca zgłosiła się do urzędu w dniu 31 maja 2004 r. zdaniem organu należało zastosować przepis przejściowy art. 139 ust. 1 cyt. wyżej ustawy, który stanowi "zasiłki, dodatki szkoleniowe oraz inne świadczenia z tytułu bezrobocia przyznane bezrobotnym przed dniem wejścia w życie ustawy są wypłacane na zasadach określonych w dotychczasowych przepisach, z wyjątkiem ich waloryzacji i zawieszenia, które są dokonywane na zasadach określonych w niniejszej ustawie".
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Ewa K. zarzuciła wydanej decyzji II instancji, naruszenie prawa polegające na zastosowaniu w dniu wydawania przedmiotowej decyzji, nieobowiązujących przepisów prawa, gdyż zarejestrowano ją pod rządami "starej" ustawy a zasiłek przyznano 8 czerwca 04 r. w dniu, gdy obowiązywała już "nowa" cyt. wyżej ustawa z 20 kwietnia 2004 r.
Nowa ustawa takim osobom jak skarżąca, z uwagi na jej wiek (51) i 20 – letni staż zawodowy (w jej wypadku 29 lat) na podstawie art. art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. b, przyznaje 12 miesięczny okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych.
Skarżąca wniosła o wydłużenie okresu zasiłkowego zgodnie z cyt. wyżej przepisem, powołując się na załączone do skargi pismo Ministerstwa Pracy i Gospodarki nt. stosowania powyższych przepisów.
Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swe dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje
Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Z brzmienia art. 145 § l pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze z zm.) wynika zaś, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd nie jest władny do wydawania rozstrzygnięć merytorycznych w sprawie, co oznacza, że nie może zastępować organu administracji w orzekaniu, co do istoty sprawy.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wydana decyzja nie narusza prawa.
Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia odpowiedzi na pytanie, które z przepisów mają zastosowanie w niniejszej sprawie, czy przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, czy też przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001 ze zm.), która weszła w życie z dniem 1 czerwca 2005 r.
Bezsprzecznie skarżąca Ewa K. została zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy dla Miasta T. w dniu [...] 2004 r. jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku przyznanym od dnia 8 czerwca 2004 r.
W dniu [...] 2005 r. Prezydent Miasta T. z uwagi na upływ ustawowego sześciomiesięcznego okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych, w oparciu o art. 73 ust. 1 cyt. wyżej ustawy o promocji zatrudnienia orzekł o utracie przez skarżącą prawa do tego świadczenia z dniem 8 grudnia 2004 r.
Decyzję tą skarżąca, jak wynika z akt sprawy, odebrała w dniu 3 stycznia 2005 r potwierdzając jej odbiór własnoręcznym podpisem. Zgodnie z zawartym w w/w decyzji pouczeniem termin na wniesienie odwołania, w oparciu o art. 129 KPA wynosi 14 dni.
Skarżąca odwołanie złożyła dopiero z upływem 31 dnia od daty otrzymania decyzji, uchybiając tym samym ustawowemu terminowi.
W tej sytuacji organ stwierdził uchybienie terminu, w związku z powyższym decyzja o utracie prawa do zasiłku stała się decyzją ostateczną. K
Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje możliwość wzruszenia decyzji ostatecznej na podstawie art. 156 lub na art. 155.
Skarżąca dokonała próby wzruszenia decyzji ostatecznej wskazując kolejno na naruszenie obu wskazanych wyżej przepisów prawa.
Sąd przychyla się do poglądu organu odwoławczego, że przepisy te nie mogą być traktowane jako uniwersalny środek zmierzający do ponownego rozpatrzenia sprawy, zakończonej wydaniem decyzji ostatecznej.
Decydujące znaczenie w niniejszej sprawie ma data rejestracji Ewy K. w Powiatowym Urzędzie Pracy w T. tj. [...] 2004 r. Zgodnie z obowiązującym w tym dniu prawem tj. ustawą z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, skarżąca została decyzją Prezydenta, uznana za osobę bezrobotną z wszystkimi konsekwencjami z tym związanymi w tym co do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
Z uwagi na obowiązywanie w tym dniu art. 23 ust.1 wskazanej wyżej ustawy, prawo do zasiłku przysługiwało bezrobotnemu po upływie 7 dni od daty rejestracji. Taki sam 7 dniowy termin przewiduje także nowa ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w art. 71 ust. 1.
W dacie rejestracji, w oparciu o załączone dokumenty ustalane (przyznawane) są również wszelkie prawa i uprawnienia wynikające z bezrobocia, a także okres zasiłkowy. Rejestracja w charakterze osoby bezrobotnej jest konstytutywnym warunkiem powstania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
Sąd stwierdza, że organ prawidłowo za podstawę prawną rozstrzygnięcia uznał art. 139 ust. 1 przepisów przejściowych ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) stosując w niniejszej sprawie, z uwagi na dzień rejestracji przed dniem 1 czerwca 2004r.- przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Wprawdzie przepis art. 73 ust. 1 pkt 2 b cyt. wyżej ustawy obowiązującej od 1 czerwca 2004 r. ustawy przewiduje 12 miesięczny okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych powyżej 50 - tego roku życia, posiadających co najmniej 20 letni okres zatrudnienia, jednakże unormowanie to nie może mieć zastosowania do skarżącej bowiem zarejestrowała się ona jako osoba bezrobotna w dniu 31 maja 2004 r. zatem pod rządami ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu i na podstawie przepisów tejże ustawy nabyła w dniu 31 maja 2004 r. tj. w dniu rejestracji uprawnienia do zasiłku dla bezrobotnych zarówno w zakresie wysokości jak i czasu jego pobierania.
Sąd podziela stanowisko organu II instancji, co do interpretacji przepisu przejściowego. Inne rozumienie tego przepisu spowodowało by taką sytuację, że osoby co do których zastosowanie ma stara ustawa nabyłyby prawo do zasiłku na różnych zasadach.
Sad potwierdza również pogląd organu, że opinia Ministra nie jest wiążąca ani dla sądów ani dla organów.Jest tylko poglądem na temat stosowania przepisów.
Uznając, że zaskarżona decyzja Wojewody Kujawsko – Pomorskiego nie narusza prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.