Uzasadnienie
K. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] listopada 2015 roku skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od powyższej skargi w kwocie [...]zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
W dniu [...] lutego 2016 roku wpłynął do Sądu formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy. Skarżący nie wypełnił jednak wszystkich rubryk urzędowego formularza (PPF) dotyczących jego stanu rodzinnego, majątku i dochodów.
Na podstawie art. 252 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wezwano skarżącego do uzupełnienia złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez nadesłanie i wypełnienie pozostałej części wniosku tj. str. 3 i4 (od pkt 7.1.), w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Skarżący nie nadesłał w zakreślonym terminie prawidłowo wypełnionego formularza.
Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, zarządzeniem z dnia 11 maja 2016 r., pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
W terminie prawem przewidzianym skarżący wniósł sprzeciw, w którego treści zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych i uznanie, że w zakreślonym terminie nie została uzupełniona część formularza.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) dalej: P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od postanowień referendarza sądowego, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach tych, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, prawidłowo referendarz sądowy dokonał oceny, że brak jest możliwości merytorycznego rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy, gdyż skarżący nie uzupełnił braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy – nie wypełnił jednak wszystkich rubryk urzędowego formularza (PPF) dotyczących jego stanu rodzinnego, majątku i dochodów. Wniosek należało pozostawić, więc bez rozpoznania.
To wniosek strony inicjuje postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy. Powyższe oznacza, że żadnej czynności w rozpatrywanej materii nie można dokonać z urzędu, tj. bez lub wbrew woli strony wyrażonej w stosownym wniosku.
Z tego względu wezwaniem referendarza sądowego z dnia [...] lutego 2016 r. wezwano wnioskodawcę do uzupełnienia złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Jednocześnie pouczono wnioskodawcę, że powyższy brak formalny złożonego wniosku należy usunąć, w terminie 7 dni, od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania (art. 257 ww. ustawy).
Pomimo prawidłowego doręczenia wnioskodawcy zarządzenia w dniu [...] kwietnia 2016 r., wnioskodawca nie uzupełnił ww. braku formalnego wniosku.
Z akt sprawy wynika, że wnioskodawca w wyznaczonym 7 – dniowym terminie od daty doręczenie zarządzenia nie przesłał prawidłowo wypełnionego formularza, jak również żadnego innego pisma w odpowiedzi na powyższe wezwanie.
Z tego względu, w ocenie Sądu referendarz sądowy prawidłowo pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Stosownie bowiem do treści art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (por. postanowienie NSA z 2 sierpnia 2006 r., sygn. II FZ 495/06, niepubl.).
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy działając na podstawie art. 260 w zw. z art. 257 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.