Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. postanowieniem z dnia [...], na podstawie art. 37 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (zwanego dalej k.p.a.), po rozpoznaniu zażalenia A. K. na niezałatwienie w terminie przez Kierownika MGOPS w L. sprawy ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, uznało zażalenie za nieuzasadnione. W uzasadnieniu pouczono stronę, że na to postanowienie nie przysługuje zażalenie.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B., A. K. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Żądanie swoje skarżąca oparła na zarzucie naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze przepisów prawa materialnego poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że nie spełnia ona przesłanek przyznania jej wnioskowanego świadczenia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje:
Skuteczność wniesienia skargi, a w konsekwencji skuteczność uruchomienia procesu oceny legalności kwestionowanego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej zależy od dopuszczalności skargi. Przesłanki dopuszczalności skargi sądowoadministracyjnej to zespół wymagań, które muszą być spełnione, by zaskarżenie wywołało skutek w postaci dokonania przez sąd administracyjny oceny zgodności z prawem kwestionowanego aktu administracyjnego.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz.270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt przedmiotowej sprawy należy podkreślić, iż postanowienie będące przedmiotem skargi zostało wydane w wyniku zażalenia, w którym strona powołała się na brzmienie art. 37 § 1 K.p.a.
Wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest jedynie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu. Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. ma charakter wpadkowy (incydentalny) -nie kończy postępowania ani też nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do jej istoty. Skoro tak, to możliwość skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na przedmiotowe postanowienie byłaby możliwa w sytuacji, kiedy byłoby ono zaskarżalne.
Trzeba jednak stwierdzić, że na postanowienie organu administracji uznające wniesione zażalenia za nieuzasadnione w trybie art. 37 § 2 k.p.a. nie służy zażalenie. Wynika to z faktu, iż zgodnie z treścią art. 141 § 1 k.p.a., na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Jeśli przy tym dodać, że brak jest w kodeksie postępowania administracyjnego przepisu o dopuszczalności zaskarżenia tego postanowienia, oznacza to, iż stronie nie przysługuje prawo podważania tego stanowiska (postanowienia) w trybie procesowym. Jest to zrozumiałe, jeśli się zważy, że niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia strona może wnieść skargę na bezczynność organu (gdyż spełniła warunek formalny określony wart. 37 § 1 k.p.a.) i w postępowaniu ze skargi na bezczynność organu może ewentualnie podważać stanowisko organu zajęte w trybie art. 37 § 1 k.p.a.
W konsekwencji przyjąć należy, że skarga na przedmiotowe postanowienie – tak jak wskazał to organ w pouczeniu zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia - jest niedopuszczalna. Dlatego też na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w/w ustawy, skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.