Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z [...] sierpnia 2021 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WINB) utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...] (PINB) z [...] czerwca 2021 r. odmawiające wszczęcia na wniosek K. K. (Skarżącego) postępowania w sprawie stanu technicznego oraz legalności części składowych węzła betoniarskiego na terenie nieruchomości nr [...], położonych w miejscowości W. N., gmina [...].
Powyższa decyzja wydana została w następujących okolicznościach sprawy.
Wnioskiem z [...] maja 2021 r. K. K. zwrócił się do PINB o "wykonanie prawomocnego postanowienia" Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2020 r. nr [...], którym w całości uchylono postanowienie PINB z [...] lutego 2020 r. nr [...], odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie:
- 1. o przeprowadzenie kontroli stanu technicznego oraz sprawdzenie legalności i prawidłowości wykonania wskazanych obiektów zakładu betoniarskiego na działce nr [...] w W. N. gmina [...],
- 2. dokonanie rozbiórki budynku warsztatowego betoniarni poprzez wywóz pozostałego składowiska gruzu i śmieci oraz likwidację nielegalnie powstałego na tej działce składowiska kruszywa,
- 3. likwidację składowiska kruszywa powstałego w miejscu wcześniej użytkowanym jako plac składowy zakładu betoniarskiego i płyta postojowa ciężkich pojazdów.
Skarżący opisał przebieg postępowań związanych z jego wnioskami zmierzającymi do przywrócenia stanu zgodnego z prawem obiektów betoniarni na sąsiedniej nieruchomości, w szczególności wnioskiem z [...] grudnia 2018 r., w tym rozstrzygnięcia PINB, WINB oraz WSA w Bydgoszczy domagając się realizacji przez PINB ostatecznych i prawomocnych rozstrzygnięć administracyjnych i sądowoadministracyjnych. Powołał się na swój interes prawny, potwierdzony wyrokami sądów administracyjnych, legitymujący go do udziału w postępowaniu organu nadzoru budowlanego w sprawie likwidacji nielegalnie wybudowanego zakładu betoniarni. Podkreślił dalej, że ze względu na opieszałość PINB aktualne pozostały tylko żądania zawarte w pkt 1 pierwotnego wniosku (z [...] grudnia 2018 r.) Skarżący rozwinął zarzuty wobec nielegalności ogrodzenia, stanu drogi gminnej oraz innych obiektów budowlanych betoniarni.
Postanowieniem z [...] czerwca 2021 r. [...] PINB, działając na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stanu technicznego oraz legalności części składowych węzła betoniarskiego w zakresie: silosu na cement, ścian oporowych składowiska kruszywa, obudowy węzła zlokalizowanych na terenie nieruchomości nr [...], które zostały wzniesione w oparciu o pozwolenie na budowę z [...] kwietnia 2007 r. nr [...] oraz decyzję zmieniającą Starosty [...] z [...] maja 2007 r. nr [...].
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, że wniosek został złożony przez osobę niebędącą stroną, bowiem postępowanie w sprawie stanu technicznego ogrodzenia może być prowadzone wyłącznie w trybie art. 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., a stroną w takim postepowaniu jest wyłącznie właściciel lub zarządca obiektu budowlanego, K. K. nie pełni żadnej z tych funkcji. Wyjaśnił jednak, że w przypadku prowadzenia postępowania w przedmiocie legalności wykonanych robót budowlanych to Skarżącego należałoby uznać za stronę postępowania – co zostało przesądzone w wyroku NSA z 11 czerwca 2013 r. sygn. akt II OSK 342/12 oraz w wyrokach wojewódzkich sądów administracyjnych – w tym: WSA W Bydgoszczy z 27 stycznia 2021 r. sygn. akt II SA/Bd 1020/20.
W odniesieniu do przyczyn przedmiotowych odmowy wszczęcia postępowania organ powołał się na "inne uzasadnione przyczyny" i posiadaną z urzędu wiedzę, że postępowanie w sprawie węzła betoniarskiego jest w toku. Organ powołał się na postępowanie nr [...].. w którym aktualnie wyznaczono termin kontroli celem ustalenia stanu zabudowy na nieruchomości.
W zażaleniu na powyższe postanowienie K. K. wyraził niezadowolenie z trybu działania oraz treści wydanych we wnioskowanych przez niego sprawach orzeczeń PINB. Zarzucił PINB manipulowanie faktami. Podkreślił, że nie domagał się interwencji w sprawie "stanu technicznego oraz legalności części składowych węzła betoniarskiego". Zarzucił organowi, że informuje o "jakimś tajemniczym postępowaniu, które jest lub rzekomo dopiero będzie prowadzone" na podstawie art. 66 Prawa budowlanego, a nie wyjaśnia w stosunku do których obiektów betoniarni ten przepis miałby zastosowanie.
W rozpoznaniu zażalenia wydane zostało zaskarżone postanowienie opisane na wstępie.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia WINB w pierwszej kolejności odniósł się do podmiotowych przeszkód do wszczęcia postępowania. Wyjaśnił bowiem, że w przypadku postępowania w sprawie stanu technicznego obiektu budowlanego (rozdział VI ustawy Prawo budowlane) w zakresie ustalenia stron postępowania nie mają zastosowania przepisy art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą sądów administracyjnych stroną postępowania prowadzonego w trybie art. 66 p.b. jest wyłącznie właściciel nieruchomości i/lub jej zarządca. Skoro adresatem decyzji wydawanej na podstawie tego przepisu jest właściciel lub zarządca obiektu budowlanego to, co do zasady, stroną tego postępowania jest wyłącznie właściciel tego obiektu i jej zarządca.
WINB przyjął również, że w sprawie zachodzi przesłanka przedmiotowa, tj. zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Organ odwoławczy wskazał, że przez inne uzasadnione przyczyny, o których mowa w art. 61a § 1 k.p.a. należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie lub gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. Okoliczność zaistnienia przeszkody przedmiotowej musi być znana już w chwili złożenia wniosku (żądania), a więc w istocie wynikać z treści wniosku, aby można było wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w danej sprawie.
Odnosząc się do zarzutów zażalenia WINB wskazał, że w sprawie węzła betoniarskiego zlokalizowanego na terenie działek nr [...] PINB prowadzi postępowanie pod znakiem: [...] oraz [...]. WINB powołał się nadto na sprawę nr [...], w której wcześniej zawieszone postępowanie zostało podjęte mocą postanowienia z [...] czerwca 2021 r.
Organ drugiej instancji wyjaśnił nadto, że nowelizacją ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (wejście w życie z dniem 19 września 2020 r.) dodano art. 72a, z którego wynika, że postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 62 ust. 3, art. 66 ust. 1, art. 67 ust. 1, art. 68 oraz art. 71a ust. 4, wszczyna się z urzędu, co również wskazuje na zasadność odmowy wszczęcia postępowania na wniosek Skarżącego. WINB podkreślił proceduralny charakter przedmiotowego postanowienia i brak podstaw odnoszenia się merytorycznie do istoty sprawy.
W skardze na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy K. K. wniósł o jego uchylenie wraz z rozstrzygnięciem organu I instancji oraz o obciążenie WINB poniesionymi przez niego kosztami postępowania.
W uzasadnieniu Skarżący zarzucił organom naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 61a § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. Opisał dotychczasowy przebieg i wyniki licznych postępowań administracyjnych, które związane były z realizacja nielegalnej (niezgodnej z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) inwestycji, znacząco negatywnie oddziałującej na jego nieruchomość. Wydane w konsekwencji decyzji administracyjne i orzeczenia sądów administracyjnych doprowadziły do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę betoniarni. Skarżący podniósł, że organy obu instancji w sposób kłamliwy przyjmują, że wszystkie obiekty wymienione w postanowieniu organu I instancji objęte zostały pozwoleniami na budowę uzyskanymi przez inwestora, które to decyzje zostały następnie "unieważnione". Wskazał, że ściany oporowe składowiska kruszywa oraz obudowa węzła zostały wykonane całkowicie nielegalnie i tym samym niezrozumiałe jest powoływanie się na przesłankę przedmiotową odmowy wszczęcia postępowania, zwłaszcza że w stosunku np. do ogrodzenia betoniarni nie jest prowadzone żadne postępowanie administracyjne.
Zdaniem Skarżącego, gdyby obiekty węzła betoniarskiego objęte jego wnioskiem rzeczywiście były przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę to organy winne chociażby przytoczyć treść projektu budowlanego, czy książki obiektu. Tak nie uczyniły, co w jego ocenie potwierdza fakt, że dokumenty takie nigdy nie istniały, a obiekty węzła (ściany oporowe, obudowa) nigdy nie były przedmiotem kontroli organów nadzoru budowlanego. Skarżący podkreślił również, że organ nie wyjaśnił dlaczego jego wniosek z [...] grudnia 2018r. (odnoszące się do zespołu obiektów budowlanych – tj. betoniarni i składu kruszywa) rozdzielono na 3 odrębne postępowania.
Skarżący zakwestionował prowadzenie przez PINB postępowania w sprawie doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem obiektów powstałych na podstawie "przestępczych" pozwoleń na budowę mimo, że w sprawie zachodzi przypadek klasycznej samowoli budowlanej.
Kwestionując argumentację organów dotyczącą prowadzenia z urzędu postępowań, o których mowa w art. 66 ust. 1, Skarżący podkreślił, że nie wnioskował o prowadzenie postepowań tego typu, lecz jego wcześniejsze wnioski (z [...] grudnia 2018 r. i [...] maja 2021 r.) zmierzają do doprowadzenia do likwidacji lub zgodnego z prawem zalegalizowania samowoli budowlanej.
Skarżący wyraził przekonanie, że organy prawdopodobnie nie zapoznały się z treścią jego wniosków z [...] grudnia 2018 r. i [...] maja 2021 r.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.
Pismem z 3 stycznia 2022 r. Skarżący przedłożył "komentarz" do odpowiedzi na skargę, rozwijając argumentację zarzutów w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy wyjaśnić, że sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. (ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329). W myśl tego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Następnie wyjaśnić należy, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym w myśl art. 134 p.p.s.a., rozstrzygając w granicach danej sprawy sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, jednakże powyższe regulacje nie pozwalają sądowi administracyjnemu na stosowanie przy orzekaniu zasad współżycia społecznego lub zasad słuszności.
Dokonane w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego aktu wykazało, że jest on dotknięty uchybieniami uzasadniającymi jego wzruszenie.
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć organów nadzoru budowlanego stanowił przepis art. 61a § 1 zdanie pierwsze k.p.a., zgodnie z którym gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 (tj. wszczęcia postępowania), zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Organy administracji obydwu instancji uznały, że w niniejszej sprawie zaistniały zarówno podmiotowe, jak i przedmiotowe przyczyny odmowy wszczęcia postępowania z ww. wniosku dotyczącego stanu technicznego oraz legalności części składowych węzła betoniarskiego (silosu na cement, ścian oporowych składowiska kruszywa o obudowy węzła betoniarskiego).
Stanowisko organów nie poddaje się kontroli sądowej.
W tym miejscu wymaga podkreślenia, że na podstawie art. 54 § 2 p.p.s.a. organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Tym samym, ma on obowiązek przekazania kompletnych akt, co obejmuje wszystkie dowody, w tym dokumenty, które zostały wygenerowane w toku postępowania, i które stały się podstawą wydanego rozstrzygnięcia. Pozwalając, tym samym Sądowi na dokonanie ich kontroli, a co za tym idzie pełną ocenę zgodności z prawem dokonanego rozstrzygnięcia. Trzeba też pamiętać, że kontrolując zaskarżone rozstrzygnięcie, Sąd nie ogranicza się jedynie do kontroli tego aktu, lecz bada, czy okoliczności w nim przedstawione znajdują odzwierciedlenie w dokumentacji zgromadzonej w nadesłanych aktach sprawy. Jak słusznie zauważył bowiem w wyroku WSA w Kielcach 12 grudnia 2019 r., sygn. akt I SA/Ke 412/19: "Akta administracyjne, o których mowa w art. 54 § 2 ustawy p.p.s.a., przesyłane do kontroli sądowej wraz ze skargą, winny zawierać wszystkie dokumenty obrazujące kolejne czynności formalne i merytoryczne, wykonywane przez organy prowadzące postępowanie w rozstrzyganej sprawie.
Akta postępowań toczących się przed organem pierwszej i drugiej instancji, przedkładane sądowi winny zawierać komplety dokumentów ułożonych chronologicznie, złączonych i ponumerowanych, wyposażonych w kartę przeglądową." (dostępny na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tym stanowiskiem należy się w pełni zgodzić, gdyż to z akt sprawy powinno wynikać jaki był zakres i rodzaj czynności procesowych organu i stron - co pozwala z kolei na ustalenie, w jakim zakresie realizowano zasady ogólne i uprawnienia płynące z poszczególnych przepisów procesowych, czy doszło do naruszenia przepisów o postępowaniu administracyjnym przy wydawaniu rozstrzygnięcia i jaki miały one wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.).
Z tego obowiązku w niniejszej sprawie organ odwoławczy się nie wywiązał. Powyższe uchybienia stały się przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji. Zauważyć bowiem należy, że organ I instancji wskazał na prowadzenie postępowania w sprawie legalności węzła betoniarskiego prowadzonego pod numerem "[...]" jako na przeszkodę do wszczęcia postępowania z wniosku Skarżącego z [...] maja 2021 r. Organ odwoławczy, akceptując w tym zakresie podjęte rozstrzygnięcie, powołał się natomiast już na dwa postępowania. Poza wymienionym przez PINB wskazał też na postępowanie prowadzone pod numerem "[...]." Organy przy tym nie wyjaśniły na jakim etapie są te postępowania, a przede wszystkim co jest przedmiotem tych postępowań. W aktach administracyjnych znajduje się natomiast kopia postanowienia PINB wydanego [...] czerwca 2021 r. w sprawie [...] Z treści tego rozstrzygnięcia wynika jednakże, że dotyczy ono postępowania w przedmiocie doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem budynku garażowego zrealizowanego na terenie nieruchomości nr [...], położonej w miejscowości W. N., gmina [...].
Skoro przedmiotem postępowania powołanego przez PINB jest kwestia zgodności z prawem wykonania budynku garażowego to nie sposób ustalić, jak postępowanie prowadzone obecnie pod tym numerem ([...]) miałoby doprowadzić organy obu instancji do wniosku o istnieniu przeszkody w ponownym wszczęciu postępowania w przedmiocie "legalności części składowych węzła betoniarskiego w zakresie silosu, ścian oporowych składowiska kruszywa i obudowy węzła" (czego domagał się Skarżący). Natomiast żaden z dokumentów dołączonych do akt administracyjnych nie jest opatrzony numerem "[...]."
Podkreślić należy, że sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę organów administracji publicznej, co w tej sprawie zostało znacząco utrudnione, a zadaniem Sądu nie jest domyślanie się, czy i jakie obecnie prowadzone są postępowania przed organami nadzoru budowalnego w przedmiocie obiektów posadowionych na działkach nr [...] Rolą Sądu jest wyłącznie poddanie kontroli legalności ustaleń poczynionych przez organy, wyprowadzonych z nich wniosków i zastosowanych przepisów prawa. Sąd zasadniczo nie prowadzi też postępowania dowodowego (art. 106 § 3 p.p.s.a.), zaś wyrok wydaje na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.).
Sąd chciałby podkreślić w tym miejscu, że sam stan przedkładanych Sądowi akt, ich kompletność i stopień uporządkowania wskazują na stosunek do sprawy, do stron i innych uczestników postępowania oraz na jakość sprawowania administracji w danej jednostce organizacyjnej. Zarazem Sąd jest zobligowany przyjmować, co szczególnie ważne w niniejszym postępowaniu, że przesłane przez organ odwoławczy przy skardze akta sprawy są tymi, które organ posiadał, prowadząc postępowanie zakończone orzeczeniem zaskarżonym do tut. Sądu. Bez kompletnych akt sprawy oraz dowodów, na podstawie których organy obu instancji poczyniły ustalenia faktyczne, nie jest też możliwe stwierdzenie, czy zaskarżony akt administracyjny został wydany przy dochowaniu wymogów wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego.
Reasumując, analiza akt sprawy skutkuje stwierdzeniem, że przedstawione do kontroli Sądowi akta nie pozwalają na jednoznaczne rozstrzygnięcie, czy w sprawie zachodzą przesłanki przedmiotowe dające podstawę do zastosowania art. 61 a § 1 k.p.a. Braki w materiale dowodowym uniemożliwiają ocenę zajętego przez organy stanowiska. Nie jest bowiem jasne, na czym konkretnie organy opierają zasadnicze dla rozstrzygnięcia sprawy ustalenia. Rolą Sądu nie jest natomiast poszukiwanie akt w celu ich skompletowania. Niedopuszczalne jest, aby Sąd orzekał nie dysponując zebranymi i powoływanymi przez organy dokumentami (aktami spraw prowadzonymi pod numerami wymienionymi w uzasadnieniach zaskarżonych rozstrzygnięć), a w konsekwencji nie zapoznawszy się z nimi.
Skoro w rozpoznawanej sprawie akta nie pozwalają ustalić pełnego stanu faktycznego sprawy, w konsekwencji nie jest możliwa ocena zaskarżonego postanowienia pod względem merytorycznym. Oznacza to, że zapadło ono z naruszeniem przepisów art. 7, art. 8, art. 11, art. 14, art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 61 a § 1 k.p.a.w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Dodatkowo, wątpliwości co do prawidłowości poczynionych przez organy ustaleń potęguje fakt, Skarżący w piśmie z [...] maja 2021 r. domaga się "wykonania prawomocnego postanowienia WINB z [...] maja 2020r." i odnosi się do wcześniejszego wniosku z [...] grudnia 2018 r., zawierającego tożsame żądania. Powołuje się on też na wyrok tut. WSA w Bydgoszczy z 23 października 2019 r. sygn. II SAB/Bd 37/19 (we wniosku omyłkowo wskazano na "II SA/Bd 37/19"). Rozpoznanie wniosku Skarżącego z [...] maja 2021 r. wymagało w tej sytuacji dokładniejszej analizy jego treści – czego zabrakło w działaniu organów obu instancji.
Sąd zauważa, że powołany przez Skarżącego ww. wyrok ma istotne znaczenie w sprawie. Wyrokiem tym bowiem, uwzględniając skargę K. K. na bezczynności PINB we [...], Sąd zobowiązał organ do rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2018 r. w terminie 1 miesiąca od dnia doręczenia organowi prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt 1), stwierdził, że PINB dopuścił się w tej sprawie bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2). Wyrok jest prawomocny, zwrot akt organowi nastąpił w lutym 2020 r.
Z treści pism składanych przez Skarżącego wynika, że postanowieniem z [...] lutego 2020 r. PINB, rozpoznając wniosek Skarżącego z [...] grudnia 2018 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawach objętych tym wnioskiem – w tym w sprawie przeprowadzenia kontroli stanu technicznego oraz sprawdzenia legalności i wykonania wskazanych w tym wniosku obiektów zakładu betoniarskiego na działce nr [...]. WINB zaś postanowieniem z [...] maja 2020 r., uwzględniając zażalenie Skarżącego, uchylił powyższe postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Z akt niniejszej sprawy nie wynika czy i jakie rozstrzygnięcia wydał PINB w następstwie ponownego rozpatrzenia wniosku Skarżącego z [...] grudnia 2018 r. (co do całości lub części tego wniosku). Skarżący wnioskiem z [...] maja 2021 r. domagał się zaś wprost merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy zainicjowanej jego pierwotnym wnioskiem z [...] grudnia 2018 r. (w części określonej w pkt I). W pierwszej kolejności organ winien zatem ustalić i wyjaśnić stan faktyczny i prawny pierwotnej sprawy administracyjnej, uwzględniając wcześniejsze rozstrzygnięcia. W szczególności powinien rozważyć, czy ponowiony wniosek z [...] maja 2021 r. stanowi ponaglenie w sprawie prowadzonej na wniosek z [...] grudnia 2018 r. (o ile wniosek ten nie został ponownie rozpoznany przez PINB).
Niewyjaśnienie treści rzeczywistego żądania Skarżącego przy wykazanych brakach w materiale dowodowym prowadzić musiało także do wyeliminowania, na mocy art. 135 p.p.s.a., także rozstrzygnięcia organu I instancji.
Ustalenie rzeczywistej intencji Skarżącego przy składaniu wniosku z [...] maja 2021 r. ma również znaczenie dla oceny legitymacji procesowej Skarżącego w kontekście przepisu art. 72 a Prawa budowlanego - powołanego przez organ odwoławczy. W sytuacji uznania, że intencją Skarżącego nie było zainicjowanie kolejnego postępowania administracyjnego, a jedynie odniesienie się do postępowania prowadzonego na wniosek z [...] grudnia 2018 r. to nie można zaakceptować stanowiska WINB, który wskazuje na przepisy ustawy Prawo budowlane w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 471). Ustawa ta weszła w życie 19 września 2020 r. wprowadzając szereg istotnych zmian. Zgodnie jednak z treścią art. 25, do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym.
Tym samym w sprawie prowadzonej na wniosek z [...] grudnia 2018 r. dla oceny legitymacji procesowej Skarżącego brak będzie podstawy prawnej do powoływania się na wprowadzone ustawą nowelizującą art. 72a zawężające krąg stron wskazanych w nich postępowań administracyjnych.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku (pkt 1).
Wskazania, co do dalszego postępowania, które organ winien uwzględnić przy ponownym rozpoznaniu sprawy, wynikają z poczynionych wyżej rozważań. W szczególności niezbędne będzie zgromadzenie przez organ całości akt sprawy, a następnie precyzyjne ustalenie stanu faktycznego i zastosowanie do niego właściwej normy prawnej.
O kosztach postępowania (pkt 2) orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a, zasądzając od organu na rzecz Skarżącego zwrot niezbędnych kosztów postępowania – uiszczonego wpisu sądowego w wysokości 100 zł.