Uzasadnienie
K. M. złożyła skargę na postanowienie Dyrektora Zarządu Dróg Wojewódzkich w B. Rejon Dróg Wojewódzkich w T. z dnia [...] sygn. [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Zarządu Dróg Wojewódzkich nr [...] z dnia [...], odmawiającej lokalizacji drugiego zjazdu indywidualnego z drogi wojewódzkiej klasy [...] nr [...] – K. – S. w miejscowości W. na działkę nr [...], zarzucając obrazę art. 19 Kpa poprzez jego niezastosowanie, domagając się uchylenia zaskarżonego postawienia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi i umorzenie postępowania, podnosząc że powyższe postanowienie z [...] zostało wyeliminowane z obrotu prawnego postanowieniem SKO w Bydgoszczy z [...] znak [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Stosownie do przepisów art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami prawa materialnego obowiązującego w chwili wydania zaskarżonej decyzji.
Natomiast przepis art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) stanowi, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak - co należy szczególnie podkreślić – związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast przepis art. 133 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. stanowi, że Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy.
Z akt sprawy wynika natomiast, że wnioskiem z dnia [...] K. M. wystąpiła do Zarządu Dróg Wojewódzkich w B. o lokalizację zjazdu z działki nr [...] w miejscowości W. Decyzją z dnia [...] – [...] Dyrektor Zarządu Dróg, na podstawie art. 29 ust. 1, 3, 4, ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115), art. 29 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 163, poz. 1364) oraz art. 104 Kpa, a także Uchwały Nr [...] Zarządu Województwa [...] z dnia [...] w sprawie upoważnienia Dyrektora Zarządu Dróg Wojewódzkich do załatwiania spraw i wydawania decyzji administracyjnych oraz postanowień w sprawach określonych w przepisach ustawy o drogach publicznych i przepisach wykonawczych do tej ustawy, po rozpatrzeniu wniosku – nie wyraził zgody na lokalizację drugiego zjazdu indywidualnego z drogi wojewódzkiej klasy [...] nr [...] K. – S. w m. W. na działkę nr ewid. [...].
Na powyższe postanowienie K. M. złożyła odwołanie.
Dyrektor Zarządu Dróg Wojewódzkich w B. na podstawie art. 134 Kpa i Uchwały nr [...] z dnia [...] do załatwiania spraw należących do kompetencji zarządcy drogi w sprawie upoważnienia Dyrektora Zarządu Dróg Wojewódzkich w B. do załatwiania spraw i wydawania decyzji administracyjnych oraz postanowień, wydał w dniu [...] postanowienie (znak: [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji nr [...] z dnia [...]. Uzasadniając to postanowienie organ wskazał, że przedmiotową decyzję K. M. odebrała dnia [...] osobiście. Odwołanie od decyzji w urzędzie pocztowym nadano dnia [...], a ostatnim dniem w którym odwołanie mogło by zostać skutecznie złożone był dzień [...] wskazano, że zgodnie z art. 129 § 2 Kpa odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Termin taki mógłby nie zostać zachowany, jeżeli koniec terminu przypadłby na dzień ustawowo wolny od pracy zgodnie z dyspozycją art. 57 § 4 Kpa. W tym przypadku, ostatnim dniem do złożenia odwołania był czwartek, który nie był dniem ustawowo wolnym. W tym stanie rzeczy należało wydać takie postanowienie.
Wydając powyższe postanowienie organ dopuścił się oczywistego naruszenia przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego o właściwości: tj. art. 134 i 19 Kpa. Przepis art. 134 Kpa stanowi bowiem, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Natomiast przepis art. 19 Kpa stanowi, że organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Tak więc jedynym organem kompetentnym do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania jest więc organ odwoławczy – w tym przypadku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. Z akt sprawy wynika także, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. postanowieniem z [...] (znak: [...]) na postawie art. 28, art. 59 § 2, art. 124, art. 126 w zw. z art. 156 § 1 pkt 1, art. 157 Kpa orzekło o stwierdzeniu nieważności postanowienia Dyrektora Zarządu Dróg Wojewódzkich (działającego z upoważnienia Marszałka Województwa [...]) z dnia [...] znak: [...], którym Dyrektor Zarządu Dróg Wojewódzkich odmówił K. M. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] znak: [...], którą odmówiono lokalizacji drugiego zjazdu indywidualnego z drogi wojewódzkiej klasy [...] nr [...] K. – S. w m. W. na działkę nr [...]. Postanowienie to jest ostateczne.
A zatem powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. wbrew twierdzeniom Dyrektora Zarządu Dróg Wojewódzkich w B. zawartym w odpowiedzi na skargę wcale nie wyeliminowało z obrotu prawnego postanowienia Dyrektora Zarządu Dróg Wojewódzkich w B., którego dotyczy skarga, lecz wyeliminowało z obrotu prawnego inne postanowienie, a mianowicie postanowienie z [...][...] o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania.
W tym stanie rzeczy, uznając skargę za zasadną z uwagi na naruszenie przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 134 oraz 19 Kpa), na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.