Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczyz 15 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Bd 133/20

Uzasadnienie

Decyzją z [...] października 2019 r. [...] Starosta [...], na podstawie art. 84 ust. 3 w związku z art. 81 ust. 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r, poz. 1990 z późn.zm.) i § 6 ust. 7 rozporządzenia Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r, poz. 776, z późn.zm.), cofnął A. K. uprawnienia o numerze [...] do wykonywania badań technicznych pojazdów.

W uzasadnieniu organ wskazał, że [...].08.2018 r. wpłynęło pismo Transportowego Dozoru Technicznego (znak [...]) informujące o przesłaniu do prokuratury Rejonowej w A. zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez diagnostę A. K. polegającego na bezprawnym wykonaniu badania technicznego pojazdu o nr rej. [...] i nr VIN: [...] z zamontowanym urządzeniem technicznym podlegającym dozorowi technicznemu w postaci zbiornika LPG, bez wymaganych dokumentów, wystawionych przez właściwy organ dozoru technicznego stwierdzających sprawność urządzenia technicznego. Transportowy Dozór Techniczny wniósł o wszczęcie postępowania wyjaśniającego w trybie art. 84 ust 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, w związku z przeprowadzeniem przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania oraz wydaniem przez diagnostę zaświadczenia i dokonaniem wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym i przepisami.

Wyrokiem z [...] maja 2019 r. sygn. akt. [...] Sąd Rejonowy w A. stwierdził, iż A. K. wykonując badanie techniczne pojazdu marki Peugeot 207 nr rej. [...] zasilanego gazem LPG, bez otrzymania decyzji Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego o zezwoleniu na eksploatację urządzenia technicznego w postaci zbiornika LPG marki STAKO, nr [...], wydając zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu z wynikiem pozytywnym, dopuścił niniejsze urządzenie do eksploatacji. W toku postępowania administracyjnego stwierdzono, że w rejestrze badań technicznych Stacji Kontroli Pojazdów nr [...], na której dokonywano przedmiotowego badania technicznego, na zaświadczeniu nr [...] o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu o nr rej. [...] w dniu [...].05.2016 brak jest informacji o dopuszczeniu zamontowanego w pojeździe urządzenia technicznego do eksploatacji w postaci numeru i daty wystawienia protokołu oraz decyzji dopuszczającej urządzenie do eksploatacji, a zamiast tego odnotowano numer fabryczny zbiornika i datę jego produkcji.

Zgodnie z art. 81 ust. 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym "badanie techniczne pojazdu z zamontowanym urządzeniem technicznym podlegającym dozorowi technicznemu może być przeprowadzone po przedstawieniu dokumentu wydanego przez właściwy organ dozoru technicznego stwierdzającego sprawność dozoru technicznego". Ponadto zgodnie z § 6 ust. 7 rozporządzenia Ministra Transportu Budownictwa z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach "W przypadku badania technicznego pojazdu z zamontowanym urządzeniem technicznym, o którym mowa w art. 81 ust. 12 Gospodarki Morskiej ustawy, uprawiony diagnosta w rejestrze zamieszcza informację o dopuszczeniu urządzenia technicznego do eksploatacji, podając numer i datę wystawienia protokołu oraz decyzji dopuszczającej urządzenie do eksploatacji wydanej przez właściwy organ dozoru technicznego’’.

Z ustaleń postępowania wynika, iż diagnosta podczas przeprowadzania badania technicznego przedmiotowego pojazdu nie dysponował aktualnymi dokumentami stwierdzającymi sprawność urządzenia technicznego podlegającemu dozorowi technicznemu, wobec powyższego wykonał badanie techniczne niezgodnie z przepisami określonymi w w/w aktach prawnych. Zgodnie z art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6 stwierdzono: 1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania;

2) wydaniem przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Zdaniem organy nie można uznać, że diagnosta dochował należytej staranności przy wykonywaniu badania technicznego. Niewątpliwie bowiem zaniechał sprawdzenia wymaganej dokumentacji, w konsekwencji czego doszło do dokonania wpisu w dowodzie rejestracyjnym, który nie odpowiadał stanowi rzeczywistemu. Decyzja o cofnięciu uprawnień z uwagi na treść art. 84 ust. 3 ww. ustawy ma znamiona decyzji związanej, zatem w przypadku zaistnienia w/w przesłanek, starosta jest zobowiązany do jej wydania. Z uwagi na powyższe należało orzec jak w osnowie.

W odwołaniu od powyższej decyzji A. K., reprezentowany przez adwokata wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy - tj. art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez pominięcie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych dot. przebiegu badania technicznego pojazdu marki Peugeot 207 zasilanego gazem LPG ze zbiornika LPG marki STAKO, w dniu [...] maja 2016 r. i tym samym niewzięcie pod uwagę tych okoliczności przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy i w efekcie wadliwe uznanie przez organ, że A. K. nie dochował należytej staranności przy wykon5nvaniu badania technicznego, co tym samym spowodowało błędne zakwalifikowanie jego zachowania jako wyczerpującego dyspozycję art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym.

W ocenie odwołującego się organ I instancji nie uwzględnił, że przedmiotowy pojazd posiadał fabrycznie zamontowane urządzenie techniczne w postaci zbiornika LPG, a także że wada prawna w postaci barku wymaganych dokumentów wystawionych przez właściwy organ dozoru technicznego powstałą z przyczyn leżących po stronie sprzedawcy. Nadto, urządzenie techniczne w postaci zbiornika LPG posiadało certyfikat gwarancji wystawiony przez sprzedawcę i świadectwo zgodnościowe. Pojazd był regularnie poddawany badaniom technicznym, nadal jest wyposażony w ten sam zbiornik LPG i została wydana odpowiednia decyzja przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego. W uzasadnieniu podniesiono także, że wyrokiem z [...] maja 2019 r. sygn. [...] Sąd Rejonowy w A. warunkowo umorzył postępowanie uznając, iż nie ma konieczności nałożenia sankcji w postaci cofnięcia uprawnień do wykonywania zawodu.

Decyzją z [...] listopada 2019 r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy wskazał, że decyzja Starosty jest prawidłowa, wymaga jedynie uzupełnienia podstawy prawnej. Przytaczając treść przepisów art. 84 ust. 3 w związku z art. 81 ust. 12 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz § 6 ust. 7 rozporządzenia Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach organ wywiódł, że przeprowadzenie badania diagnostycznego z naruszeniem obowiązków z nich wynikających stanowi przesłankę do zastosowania normy określonej w art. 84 ust. 3 ustawy, czyli cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83b ust. 2 pkt 1, stwierdzono: 1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania;

2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Kolegium podniosło, że zgodnie z poglądem wyrażonym w orzecznictwie przeprowadzenie badania technicznego pojazdu wyposażonego w instalację LPG jest uzależnione od jednoczesnego przedłożenia dokumentu wydanego przez Transportowy Dozór Techniczny, stwierdzający sprawność tej instalacji. Z brzmienia art. 81 ust. 12 p.r.d. wynika wprost, że badanie dokumentacji dotyczącej instalacji LPG nie ma i nie może mieć charakteru czynności formalnej. Wręcz przeciwnie, skoro z zgodnie z powołanym przepisem badanie techniczne pojazdu nie może się odbyć bez przedstawienia dokumentacji dozoru technicznego, to kierując się regułami wykładni prawniczej (a maiore ad minus - z większego na mniejsze) stwierdzić również należy, że diagnosta zobowiązany jest tę dokumentację zweryfikować. Nie można przeprowadzić badania technicznego pojazdu bez przedstawienia dokumentacji wydanej przez właściwy organ dozoru technicznego. Przedstawiona diagnoście dokumentacja ma potwierdzać sprawność urządzenia technicznego. Stąd zasadnie należy wnioskować, że uprawniony diagnosta ma obowiązek weryfikować czy przedstawiono mu dokumentację autentyczną, kompletną i o treści, która potwierdza sprawność urządzenia technicznego zamontowanego w badanym pojeździć. Dopuszczając się zaniedbań w zakresie realizacji wyliczonych obowiązków diagnosta naraża się na odpowiedzialność administracyjnoprawną (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 października 2018 r. sygn. III SA/Po 411/18). Istotnym jest również, że dokonanie badań technicznych pojazdu bez wymaganego prawem dokumentu wydanego przez właściwy organ dozoru technicznego stwierdzającego sprawność urządzenia technicznego powoduje, iż wydane zaświadczenie o stanie technicznym badanego pojazdu jest niezgodne ze stanem faktycznym oraz obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa (wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 stycznia 2017 r. sygn. VIII SA/Wa 398/16).

Kolegium stwierdziło, że analiza akt sprawy w szczególności zaś czynności w zakresie postępowania dowodowego podjętych przez organ I instancji powodują, iż nie sposób uznać za uzasadniony zarzutu odwołującego co do naruszenia przez organ przepisów postępowania tj. art. 7 i 77 ustawy poprzez pominięcie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych dotyczących przebiegu badania technicznego pojazdu marki Peugeot 207 nr [...].

Istotne znaczenie ma treść wyroku Sądu Rejonowego w A. z dnia [...] maja 2019 r. sygn. [...], którym stwierdzono, iż A. K. wykonując badanie techniczne pojazdu marki Peugeot 207 nr rej. [...] zasilanego gazem LPG, bez otrzymania decyzji Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego o zezwoleniu na eksploatację urządzenia technicznego w postaci zbiornika LPG marki STAKO nr [...], wydając zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym z wynikiem pozytywnym, dopuścił niniejsze urządzenie do eksploatacji. Kolegium wskazało, że prejudycjalność prawomocnego wyroku skazującego wydanego w postępowaniu karnym polega na związaniu sądu administracyjnego ustaleniami co do popełnienia przestępstwa. Oznacza to, iż sąd administracyjny nie może dokonywać tych samych ustaleń, których dokonał sąd karny co do popełnienia przestępstwa, a w szczególności nie może podważać ustaleń organu administracji publicznej, jeżeli są one zgodne z ustaleniami prawomocnego wyroku skazującego, i obowiązany jest zaakceptować ustalenia tego organu, jeżeli pozostają one w zgodzie z ustaleniami karnego wyroku skazującego (wyrok NSA z dnia 28 maja 2019 r. 1 OSK 1935/17).

Jednocześnie w orzecznictwie został również wyrażony pogląd, że chociaż w art. 11 p.p.s.a. expressis verbis mowa o związaniu ustaleniami wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa jedynie sądu administracyjnego, to konsekwentnie należy przyjąć związanie nimi również organu administracji publicznej. Organ ten nie może bowiem orzec bez uwzględnienia okoliczności, którymi związany jest sąd administracyjny. Wobec powyższego Kolegium uznało, że ustalenia co do popełnienia przestępstwa poczynione przez Sąd karny są wiążące dla organu wydającego decyzję w trybie art. 84 ust. 3 ustawy prawo o ruchu drogowym. Z akt sprawy wynika, że organ I instancji poczynił ustalenia faktyczne tożsame z tymi poczynionymi przez Sąd Rejonowy w A., który orzekał w sprawie o sygn. [...]. Organ zważył, że znamiona czynu opisanego w wyroku SR w zakresie jego strony przedmiotowej odpowiadają obowiązkowi określonemu w art. 81 ust. 12 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Organ I instancji po przeprowadzeniu postępowania dowodowego ustalił bowiem, że A. K. zaniechał sprawdzenia czy dla urządzenia technicznego w postaci zbiornika LPG marki STAKO nr [...] została wydana przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego decyzja o zezwoleniu na jego eksploatację, a następnie wydał zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu.

Kolegium wskazało, iż bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie pozostaje okoliczność, że SR w A.. wyrokiem w sprawie sygn. [...] nie orzekł wobec A. K. środka karnego w postaci zakazu wykonywania określonego zawodu. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Starosty, zgodnie z którym decyzja wydawana na podstawie art. 84 ust. 3 ustawy ma charakter decyzji związanej. Na organie ciąży zatem obowiązek wydania takowej decyzji w przypadku spełnienia się ustawowych przesłanek. Jednocześnie Kolegium przywołało stanowisko wyrażone w orzecznictwie, że sankcja administracyjna w postaci cofnięcia uprawnień diagnosty nie jest tożsama z sankcją karną w postaci zakazu wykonywania zawodu diagnosty przez określony czas.

W ocenie Kolegium dla wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie pozostają irrelewantne podnoszone przez odwołującego się okoliczności, iż pojazd marki Peugeot 207 nr [...] posiadał fabrycznie zamontowane urządzenie techniczne w postaci zbiornika LPG, a także że wada prawna w postaci braku wymaganych dokumentów wystawionych przez właściwy organ dozoru technicznego powstała z przyczyn leżących po stronie sprzedawcy oraz, że urządzenie techniczne w postaci zbiornika LPG posiadało certyfikat gwarancji wystawiony przez sprzedawcę i świadectwo zgodnościowe a pojazd był regularnie poddawany badaniom technicznym i nadal jest wyposażony w ten sam zbiornik LPG i została wydana odpowiednia decyzja przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego. Powyższe okoliczności pozostają bez wpływu na wydane rozstrzygnięcie, bowiem ich wystąpienie nie wyłącza obowiązku wynikającego z art. 81 ust. 12 ustawy prawo o ruchu drogowym.

Obowiązku dokonania przez diagnostę sprawdzenia czy dla urządzenia technicznego w postaci zbiornika LPG została wydana przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego decyzja o zezwoleniu na jego eksploatację nie wyłącza ustalenie, że urządzenie posiadało certyfikat gwarancji wystawiony przez sprzedawcę oraz świadectwo zgodnościowe WE z [...].04.2011r. Kolegium wyjaśniło, iż wystawienie świadectwa zgodnościowego może w określonych przez ustawę przypadkach wpływać na obowiązek wykonania pierwszego badania diagnostycznego. Badanie diagnostyczne pojazdu marki Peugeot 207 nr rej. [...] zawsze powinno następować po przedstawieniu decyzji wydanej przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego.

W konsekwencji organ wskazał, że nie dostrzeżenie przez osoby poprzednio wykonujące badania diagnostyczne, że dla urządzenia technicznego w postaci zbiornika LPG marki STAKO nr [...] nie została wydana przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego nie wpływało na zakres obowiązków A. K. wynikających z art. 81 ust. 12 ustawy prawo o ruchu drogowym. Organ nie ma możliwości miarkowania konsekwencji, jeżeli stwierdza chociażby jedno uchybienie określone w art. 84 ust 3 prawa o ruchu drogowym i ma obowiązek cofnąć diagnoście uprawnienia. Oznacza to, że również uchybienia o dużym ciężarze są traktowane na równi z uchybieniami o mniejszych skutkach. Tak kategoryczny zapis jest podyktowany bezpieczeństwem pojazdów w ruchu drogowym

A. K., reprezentowany przez adwokata, w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższą decyzję zarzucił naruszenie:

1. I. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
2. 1. art. 10 § 1 w zw. z art. 81 i art. 7 k.p.a.- poprzez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych dot. postępowania przed organem pierwszej i drugiej instancji, a tym samym pozbawienie możności wypowiedzenia się przez stronę co do zebranych dowodów mających wpływ na ustalenie stanu faktycznego zgodnego z prawdą obiektywną, a co za tym idzie prawidłowego zastosowania normy prawnej określonej w art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca Prawo o ruchu drogowym.
3. 2. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 k.p.a. - poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego sprawy, w szczególności poprzez:
4. a) wadliwe uznanie, iż wyrok Sądu Rejonowego w A. z dnia [...] maja 2019 r., sygn. akt [...] warunkowo umarzający postępowanie karne wiąże co do ustaleń faktycznych zarówno sąd administracyjny [art. 11 p.p.s.a.] jak i organy administracji publicznej, podczas gdy z mocy powołanego art. 11 p.p.s.a. prejudycjalność wyroku sądu karnego odnosi się wyłącznie do wyroku skazującego, którym nie jest wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne - a co za tym idzie organy pierwszej i drugiej instancji miały obowiązek przeprowadzić niezależne postępowanie dowodowe i poczynić na podstawie zebranego materiału dowodowego własne ustalenia faktyczne,
5. b) nieustosunkowanie się organu prowadzącego postępowanie w pierwszej i drugiej instancji do okoliczności wynikającej z przedstawionych w sprawie dokumentów wskazujących, iż pojazd marki Peugeot 207 nr rej. [...] został zarejestrowany przez Urząd Miasta Ł. w oparciu o tożsame dokumenty przedłożone przez jego właściciela, na podstawie których okresowego badania technicznego dokonał skarżący, jak również okoliczności, iż ten sam organ administracji publicznej dokonał wpisu dot. zmian parametrów technicznych pojazdu w karcie pojazdu polegającego na zainstalowaniu instalacji LPG w rzeczonym pojeździe;
6. c) nieprzeprowadzenie oględzin zamontowanego zbiornika na gaz LPG pojazdu marki Peugeot 207 nr rej. [...] (ściśle tabliczki znamionowej zbiornika i ewentualnie innych oznaczeń zbiornika),
7. II. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy - tj.:
8. 1. § 6 ust. 7 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Wodnej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach - poprzez błędną wykładnię polegającą na pominięciu przez organ drugiej instancji zdania drugiego powołanego przepisu rozporządzenia, wskazującego, iż dla zbiorników gazu dla których nie określono numeru protokołu lub numeru decyzji wydanej przez właściwy organ dozoru technicznego, zamieszcza się numer zbiornika oraz datę ważności decyzji wydanej przez ten organ;
9. 2. art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym (dalej: p.r.d.) - poprzez niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy nie udowodniono, iż zachowanie skarżącego wyczerpało dyspozycję ww. przepisu.

Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2019 r. oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi przedstawiono szczegółową argumentację powyższych zarzutów.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze uwzględniło wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (postanowienie z [...] stycznia 2020 r.) i wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga jest niezasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Przedmiotem niniejszej skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] listopada 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z [...] października 2019 r. orzekającą o cofnięciu A. K. uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1990 - dalej: p.r.d., w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z treścią art. 84 ust. 1 p.r.d., badanie techniczne pojazdów wykonuje zatrudniony w stacji kontroli pojazdów uprawniony diagnosta. Starosta wydaje uprawnienie do wykonywania badań technicznych jeżeli osoba ubiegająca się o jego wydanie posiada wymagane wykształcenie techniczne i praktykę, odbyła wymagane szkolenie oraz zdała egzamin kwalifikacyjny (ust. 2). W myśl ust. 3 art. 84 ww. ustawy, starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83b ust. 2 pkt 1, stwierdzono:

1. 1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania;
2. 2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami.

W brzmieniu obowiązującym w dacie dokonania spornego badania technicznego przepis odsyłał do art. 83 ust. 6 p.r.d. Wskazać w tym miejscu należy, że przepis art. 83 ust. 6 został uchylony ustawą z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 21 marca 2012 r. sygn. akt II GPS 2/11, podjętej w składzie siedmiu sędziów stwierdził, że "sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę naruszenia określonego w art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym nie ma znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji przewidzianej w tym przepisie". Sąd rozpoznający przedmiotową skargę pogląd ten w pełni podziela, a co więcej jest nim związany na mocy art. 269 § 1 ustawy p.p.s.a.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy podkreślenia nadto wymaga, że w myśl art. 81 ust. 12 p.r.d., badanie techniczne pojazdu z zamontowanym urządzeniem technicznym podlegającym dozorowi technicznemu może być przeprowadzone po przedstawieniu dokumentu wydanego przez właściwy organ dozoru technicznego, stwierdzającego sprawność urządzenia technicznego.

Właściwość organów dozoru technicznego dla samochodowych instalacji gazowych LPG określona została w art. 44 ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 7 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym (tekst jedn. w dacie wydania skarżonej decyzji Dz.U. z 2019 r., poz. 667 ze zm., dalej jako u.d.t.)., w myśl którego zadania dozoru technicznego na gruncie ustawy Prawa o ruchu drogowym realizuje Transportowy Dozór Techniczny. Podkreślenia wymaga, że art. 14 ust. 1 u.d.t., analogicznie jak w brzmieniu w dacie dokonania spornego badania technicznego stanowi, że urządzenia techniczne objęte dozorem technicznym, z wyjątkiem (... nie mającym zastosowania w sprawie), mogą być eksploatowane tylko na podstawie decyzji zezwalającej na ich eksploatację, wydanej przez organ właściwej jednostki dozoru technicznego.

Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 5 ust. 2 u.d.t. Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 7 grudnia 2012 r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu (Dz.U. poz. 1468). Zgodnie z § 1 pkt 1 lit. f ww. rozporządzenia, zbiorniki na gaz skroplony lub sprężony, służące do zasilania silników spalinowych w pojazdach (instalacja LPG) podlegają dozorowi technicznemu.

Zatem stwierdzić należy, że przeprowadzenie badania technicznego pojazdu wyposażonego w instalację LPG jest uzależnione od jednoczesnego przedłożenia dokumentu wydanego przez Transportowy Dozór Techniczny, stwierdzający sprawność tej instalacji. W tym miejscu wymaga również podkreślenia, że z brzmienia art. 81 ust 12 p.r.d. wynika wprost, że badanie dokumentacji dotyczącej instalacji LPG nie ma i nie może mieć charakteru czynności formalnej. Wręcz przeciwnie, skoro zgodnie z powołanym przepisem badanie techniczne pojazdu nie może się odbyć bez przedstawienia dokumentacji dozoru technicznego, to oznacza, że diagnosta zobowiązany jest tę dokumentację w każdym przypadku zweryfikować. W przeciwnym bowiem razie nie mógłby zrealizować badania technicznego zgodnie z obowiązującymi przepisami. Stąd też obowiązek ten nie może podlegać wątpliwości.

Wymóg ustawowy w tym zakresie znajduje swoje odzwierciedlenie również w treści rozporządzenia wykonawczego do ustawy Prawo o ruchy drogowym określającego prawidłowy przebieg badania technicznego pojazdów – rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (w dacie badania tekst jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 776 ze zm., dalej "rozporządzenie"). Zgodnie bowiem zarówno z § 2 ust. 1 pkt 1 jak i pkt 2 rozporządzenia wykonawczego diagnosta w trakcie badania technicznego zobowiązany jest do identyfikacji pojazdu i sprawdzenia jego dodatkowego wyposażenia, przez które należy rozumieć, w myśl art. 2 pkt 70 p.r.d. układ, oddzielny zespół techniczny lub część, podlegające wymaganiom technicznym określonym w dziale III, rozdziale 1a i 1b, przepisach Unii Europejskiej dotyczących badań homologacyjnych lub regulaminach EKG ONZ, przeznaczone do zastosowania w pojeździe. Wskazaną definicję legalną spełnia instalacja gazowa LPG.

Natomiast § 2 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego wskazuje, że wymagania dotyczące kontroli oraz wytyczne dotyczące oceny usterek dokonywanej podczas przeprowadzania okresowego badania technicznego pojazdu określa załącznik nr 1 do rozporządzenia. Zgodnie z ust. 4 § 2 rozporządzenia, stwierdzone w trakcie badania technicznego usterki dzieli się na trzy grupy: 1) usterki drobne - usterki techniczne niemające istotnego wpływu na bezpieczeństwo ruchu drogowego i ochrony środowiska, 2) usterki istotne - usterki techniczne mogące naruszać bezpieczeństwo ruchu drogowego i ochrony środowiska; i 3) usterki stwarzające zagrożenie - usterki stanowiące bezpośrednie i natychmiastowe zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego i ochrony środowiska w stopniu uniemożliwiającym używanie pojazdu w ruchu drogowym, niezależnie od okoliczności.

Dalej wskazać należy, że § 2 ust. 5 rozporządzenia zawiera uregulowania w przedmiocie wytycznych dla diagnostów, dotyczących oceny usterek ujawnionych w trakcie przeprowadzania badania technicznego pojazdu, wskazując, że zostały one zawarte w kolumnie czwartej załącznika nr 1 do rozporządzenia. Nadto podkreślić należy, że zgodnie z § 6 ust. 2 rozporządzenia, w przypadku gdy w pojeździe stwierdzono usterki istotne, uprawniony diagnosta zamieszcza wpis o nich w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu i określa wynik badania technicznego jako negatywny. Uprawniony diagnosta informuje posiadacza pojazdu o konieczności przeprowadzenia badania technicznego pojazdu, o którym mowa w ust. 6.

W przypadku badania technicznego pojazdu z zamontowanym urządzeniem technicznym, o którym mowa w art. 81 ust. 12 ustawy, uprawniony diagnosta w rejestrze zamieszcza informacje o dopuszczeniu urządzenia technicznego do eksploatacji, podając numer i datę wystawienia protokołu oraz decyzji dopuszczającej urządzenie do eksploatacji wydanej przez właściwy organ dozoru technicznego. Dla zbiorników gazu LPG, dla których nie określono numeru protokołu lub numeru decyzji wydanej przez właściwy organ dozoru technicznego, zamieszcza się numer zbiornika oraz datę ważności decyzji wydanej przez ten organ (§ 6 ust. 7).

Aby zatem prawidłowo określić i ocenić usterkę w trakcie badania technicznego pojazdu diagnosta powinien odnieść się do załącznika nr 1 rozporządzenia.

W załączniku tym zamieszczono tabelę zatytułowaną: "przedmiot i zakres badania, czynności kontrolne, metody oceny stanu technicznego pojazdu oraz usterki skutkujące uznaniem stanu technicznego za niezadowalający". I tak wskazać należy, że w tabeli tej znajduje się pozycja oznaczona jako 10.5 - w przedmiocie badania pojazdu przystosowanego do zasilania gazem. W kolumnie trzeciej tabeli określonej jako: "Usterki skutkujące uznaniem stanu technicznego za niezadowalający" dotyczącej wskazanej pozycji znajduje się zapis 10.5.a: "brak dokumentu wydanego przez Transportowy Dozór Techniczny i tabliczki znamionowej na zbiornik lub butlę, potwierdzających jego sprawność".

Z kolei w kolumnie czwartej, o której mowa w § 2 pkt 5 rozporządzenia wykonawczego widnieje zapis, że usterka określona w kolumnie trzeciej dla pozycji 10.5.a - stanowi usterkę istotną. Także w poz. 6.5. załącznika dla kontroli urządzeń technicznych podlegającym organom dozoru technicznego stanowiących wyposażenie pojazdu określono obowiązek sprawdzenia dokumentów przed przystąpieniem do badania technicznego samochodu, a w kolumnie 3 i 4 brak ważnego w dniu badania technicznego dokumentu stwierdzającego sprawność urządzenia technicznego wydanego przez właściwy organ dozoru technicznego – uznano za usterkę istotną.

Stąd też z treści rozporządzenia wykonawczego wynika, że brak dokumentacji właściwego organu dozoru technicznego dotyczącej instalacji LPG w samochodzie – potwierdzającej legalność eksploatacji urządzenia - stanowi usterkę istotną nakazującą diagnoście uznanie stanu technicznego pojazdu za niezadawalający, a tym samym określenie wyniku badania technicznego za negatywny. Odpowiada to zatem treści art. 81 ust. 12 p.r.d.

Postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów wszczęte zostało przez właściwego starostę z urzędu, na skutek zawiadomienia Transportowego Dozoru Technicznego w W. z [...] sierpnia 2018 r. [...]. Do pisma tego organ dozoru technicznego dołączył zawiadomienie z [...] lipca 2018 r. o podejrzeniu popełnienia przestępstwa z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym kierowane do Prokuratury Rejonowej w A., dotyczące m.in. przeprowadzenia [...] maja 2016 r. (przez skarżącego) badania technicznego pojazdu o nr rejestracyjnym [...] VIN: [...] z zamontowanym urządzeniem technicznym (zbiornik LPG zamontowany w instalacji zasilania pojazdu) podlegającym dozorowi technicznemu. Inspektor dozoru technicznego w ramach przeprowadzania czynności dozoru technicznego [...] kwietnia 2018 r. – badania doraźnego zbiornika LPG o nr [...], miesiąc i rok budowy 02.2011, firmy STAKO, zainstalowanego w układzie zasilania ww. pojazdu ustalił, że mimo braku decyzji zezwalającej na eksploatację tego urządzenia technicznego wydanej przez właściwy organ dozoru technicznego, badanie techniczne przeprowadzone przez skarżącego – uprawnionego diagnostę zostało zakończone wynikiem pozytywnym, co zostało potwierdzone wpisem w dowodzie rejestracyjnym pojazdu.

Wskazano, że właściwym organem jednostki dozoru technicznego jest Dyrektor Dozoru Technicznego, który nie wydał wcześniej stosownego dokumentu czyli protokołu z badania oraz decyzji zezwalającej na eksploatację przedmiotowego urządzenia tj. zbiornika LPG nr [...] stanowiącego wyposażenie ww. pojazdu samochodowego napędzanego gazem skroplonym.

Poza sporem nadto pozostaje, że prawomocnym wyrokiem z dnia [...] maja 2019 r. sygn. [...] Sąd Rejonowy w A. II Wydział Karny uznał, że A. K. podejrzany o to, że wykonując badanie techniczne pojazdu marki Peugeot 207 nr rej. [...] zasilanego gazem LPG, bez otrzymania decyzji Dyrektora Transportu Dozoru Technicznego o zezwoleniu na eksploatację urządzenia technicznego w postaci zbiornika LPG marki STAKO, nr [...], wydając zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu z wynikiem pozytywnym, dopuścił niniejsze urządzenie techniczne do eksploatacji, tj. o przestępstwo z art. 63 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym, swoim działaniem wyczerpał znamiona zarzucanego mu czynu i na podstawie art. 66 § 1 i § 2 k.k. i art. 67 § 1 k.k. warunkowo umorzył postępowanie wobec niego na okres próby wynoszący 1 rok oraz orzekł świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej.

W pierwszej kolejności należy uznać za częściowo zasadny zarzut skargi dotyczący wadliwego zastosowania przez Kolegium w okolicznościach rozpoznawanej sprawy przepisu art. 11 p.p.s.a., zgodnie z którym ustalenia wydanego w postępowaniu karnym wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Nie budzi bowiem wątpliwości, że w tej sprawie nie zapadł w postępowaniu karnym wobec skarżącego wyrok skazujący co do popełnienia przestępstwa. Nie jest dopuszczalne stosowanie w tym zakresie wykładni rozszerzającej. Z pewnością zatem wyrok Sądu Rejonowego w A. z [...] maja 2019 r. sygn. [...] warunkowo umarzający wobec skarżącego postępowanie o przestępstwo z art. 63 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym, nie wiąże sądu administracyjnego w niniejszej sprawie, w rozumieniu art. 11 p.p.s.a. Tym bardziej wyrok ten nie wiązał bezpośrednio organów administracji publicznej, co zasadnie podniesiono w skardze.

Nie oznacza to jednakże, wbrew oczekiwaniu strony skarżącej, że organy administracji publicznej nie mogły czynić istotnych ustaleń w postępowaniu administracyjnym bezpośrednio związanym podmiotowo i przedmiotowo z istotą przestępstwa, co do którego powyższy prawomocny wyrok jednoznacznie przesądził popełnienie przez skarżącego przestępstwa z art. 63 ust. 1 pkt 1 u.d.t. Wskazać przyjdzie, że w myśl powyższego przepisu karnego, kto dopuszcza do eksploatacji urządzenie techniczne bez otrzymania decyzji organu właściwej jednostki dozoru technicznego o dopuszczeniu urządzenia do eksploatacji lub obrotu podlega grzywnie albo ograniczeniu wolności.

W ocenie Sądu, wbrew stanowisku strony skarżącej, organy administracji obydwu instancji zasadnie przyznają jednak ogromne znaczenie w niniejszej sprawie, dotyczącej cofnięcia uprawnień diagnoście, w związku z przeprowadzonym badaniem technicznym pojazdu wyposażonego w urządzenie podlegające dozorowi technicznemu, mimo braku decyzji właściwego organu dozoru technicznego - właśnie powyższemu prawomocnemu wyrokowi, który jedynie warunkowo umorzył postępowanie karne.

Nie może budzić wątpliwości, że powyższy wyrok stanowi dokument urzędowy, o którym mowa w art. 76 § 1 k.p.a., a więc stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Prawomocny wyrok warunkowo umarzający skarżącemu postępowanie karne wskazuje wprost na winę skarżącego w popełnieniu czynu, albowiem zgodnie z powołanym w tym wyroku przepisem art. 66 § 1 kodeksu karnego (k.k.): sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy niekaranego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa.

Podzielić należy stanowisko wyrażone przez Sąd Najwyższy w wyroku z 9 stycznia 2002 r., sygn. akt III KKN 303/00: "Warunkowe umorzenie postępowania jest immanentnie związane ze stwierdzeniem winy. Jest oczywiste, że dokonanie oceny czy wina jest znaczna, czy też nie jest znaczna, wymaga pierwotnego uznania, że sprawca czynu zabronionego w ogóle ponosi winę". Z powyższego i przytoczonego wyżej przepisu art. 66 § 1 k.k. wynika więc, że z dobrodziejstwa warunkowego umorzenia postepowania może skorzystać tylko ten sprawca, którego winę w popełnieniu zarzuconego czynu stwierdzono, a także okoliczności popełnienia czynu nie budzą wątpliwości, przy spełnieniu oczywiście pozostałych przesłanek. Powyższe oznacza także, że Sąd umarzając warunkowo postępowanie karne w stosunku do skarżącego musiał ocenić okoliczności popełnienia tego czynu jako nie budzące wątpliwości.

Należy mieć na względzie także to, że art. 66 § 3 k.p.a. – przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentu – w przypadku takiego dokumentu jak wyrok Sądu, prowadzi do wzruszenia i zmiany tego wyroku (wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności), a na istnienie takich dowodów strona skarżąca w niniejszej sprawie nie wskazała.

Sąd nadto zwraca uwagę na to, że nie może być tolerowana taka sytuacja, że w jednym postępowaniu (karnym) skarżący godzi się z uznaniem swojej winy w zarzucanym mu przestępstwie i w związku z tym korzysta z dobrodziejstwa warunkowego umorzenia postępowania, zamiast wyroku skazującego, a w drugim postępowaniu (administracyjnym) dotyczącym tej samej sytuacji i okoliczności popełnienia czynu próbuje wskazywać na całkowity brak swojej winy po to, aby uzyskać inną korzyść – uniknięcie cofnięcia uprawnień diagnosty.

Sąd, dokonując kontroli zgodności z prawem wydanej decyzji, stwierdza, że zarówno organ I jak i II instancji działały zgodnie z obowiązującym prawem, a dolegliwe konsekwencji działania sprzecznego z prawem, które dotknęły skarżącego znajdują uzasadnienie w dążeniu ustawodawcy do wyeliminowania diagnostów dopuszczających do ruchu pojazdy mogące stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa obywateli i środowiska. Bez znaczenia jest okoliczność, czy w toku wcześniejszych badań popełniono podobne zaniedbanie, nie zweryfikowano istnienia decyzji właściwego organu dozoru technicznego, albowiem ustawodawca takiej przesłanki zwalniającej z odpowiedzialności diagnosty nie przewidział. Stanowisko to znajduje oparcie w utrwalonym, jednoznacznym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W szczególności z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 września 2015 r., sygn. II GSK 1768/14 wskazano, że: "1. Sformułowanie, że uprawniony organ "cofa" diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych w razie stwierdzenia okoliczności określonych w art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d. jednoznacznie wskazuje, że żadne inne okoliczności nie mogą być brane pod uwagę. W razie ustalenia, że okoliczności te zaistniały, organ nie ma swobody w podjęciu decyzji, lecz jest zobligowany do cofnięcia uprawnień.

2. Na odpowiedzialność skarżącego wynikającą z przepisu art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d. nie mogą mieć wpływu okoliczności wystąpienia stwierdzonych uchybień, ich ilościowego stosunku do badań prawidłowo przeprowadzonych przez skarżącego, a także tego, czy popełnione uchybienia miały charakter rażący w tym sensie, że wpływały bezpośrednio na wystąpienie realnego niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia na drodze." Podobnie w uzasadnieniu wyroków NSA z 10 września 2015 r. sygn. II GSK 1474/14, z 25 września 2014 r., sygn. II GSK 1214/13: Aby zaistniała odpowiedzialność administracyjna diagnosty, musi on zatem wydać zaświadczenie albo dokonać wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Decyzja nie jest uzależniona od motywów, którymi kierował się diagnosta, naruszając art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d.

W ocenie Sądu nie jest zasadny zarzut naruszenia przez organy administracji publicznej przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 k.p.a., w stopniu który mógłby mieć wpływ na wynik rozpoznawanej sprawy administracyjnej.

Z analizy akt administracyjnych sprawy wynika jednoznacznie, że organy zgromadziły rzetelnie materiał dowodowy w zakresie niezbędnym do ustalenia stanu faktycznego niniejszej sprawy mając na uwadze normy prawa materialnego wyznaczające kierunek i istotę tej sprawy administracyjnej. Postępowanie administracyjne zostało wszczęte i toczyło się w sprawie ustalenia czy zaistniała któraś z określonych ustawowo przesłanek do cofnięcia skarżącemu uprawnień diagnosty – określona w art. 84 ust. 3 p.r.d., czyli czy skarżący:

1. 1) przeprowadził badanie techniczne pojazdu niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania,
2. 2) wydał zaświadczenie albo dokonał wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami.

Z akt sprawy, które w istocie w tej sprawie obejmują zasadniczo dokumenty urzędowe, wynika jednoznacznie, że przeprowadzając w dniu [...] maja 2016 r. badania techniczne pojazdu marki Peugeot 207 o numerze rejestracyjnym [...] nr VIN: [...] z zamontowanym urządzeniem technicznym (zbiornik LPG zamontowany w instalacji zasilania pojazdu), podlegającym dozorowi technicznemu – A. K. nie zweryfikował zgodnie z obowiązującymi przepisami czy urządzenie posiada dokument wydany przez właściwy organ dozoru technicznego stwierdzający sprawność urządzenia technicznego, a następnie mimo braku wymaganej decyzji wydał zaświadczenie o pozytywnym wyniku badania technicznego oraz dokonał wpisu do dowodu rejestracyjnego, czym wypełnił dyspozycję art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 w zw. z art. 81 ust. 12 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Okoliczności te potwierdza zgromadzony materiał dowodowy, w tym w szczególności wskazane wcześniej dokumenty urzędowe właściwych organów, tj. pismo Transportowego Dozoru Technicznego z [...] lipca 2018 r., z którego jednoznacznie wynika, że dla zbiornika LPG o nr [...] miesiąc i rok budowy 02.2011 formy SAKO, zainstalowanego w układzie zasilania ww. pojazdu – nie została wcześniej wydana żadna decyzja tego organu zezwalająca na jego eksploatację. Dopiero [...].04.2018 r. wydano protokół z badania doraźnego nr [...] i decyzję o tym samym numerze (załączniki do pisma TDT w aktach adm.). Zaświadczenie nr [...] z [...] maja 2016r. wystawione przez skarżącego z wynikiem pozytywnym badania technicznego przedmiotowego pojazdu, gdzie na odwrocie, niezgodnie ze stanem rzeczywistym, stwierdzono, że pojazd odpowiada dodatkowym warunkom technicznym przewidzianym dla pojazdu zasilanego gazem. Jak wynika z powyżej cytowanych przepisów i ustaleń, nie mógł odpowiadać wymogom, skoro nie posiadał decyzji właściwego organu dozoru technicznego.

Nie zmienia tej okoliczności dokonany przez diagnostę wpis rzekomej daty ważności decyzji: "2021-05-[...]" jak również numeru i daty protokołu i decyzji: "[...] z dnia 2011-05-[...]". W toku postępowania administracyjnego ani też sądowego strona skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu na istnienie takowej decyzji organu dozoru technicznego, tym bardziej z dziesięcioletnim okresem ważności. Można jedynie na podstawie pisma TDT wnioskować, że prawdopodobnie diagnosta mimo braku przedstawienia mu przez posiadacza pojazdu stosownej decyzji organu dozoru technicznego dla urządzenia technicznego, wpisał w zaświadczeniu rzekome dane "decyzji" na podstawie numeru fabrycznego zbiornika i daty jego produkcji. Pozostaje to jednak w sprzeczności ze stanem rzeczywistym i obowiązującymi przepisami prawa. Diagnosta dokonał także niezgodnie z przepisami wpisu badania technicznego do dowodu rejestracyjnego.

Nadto wyrok SR w A. z [...] maja 2019 r. jednoznacznie przesądza, że skarżący dopuścił się przestępstwa z art. 63 ust. 1 pkt 1 ustawy z 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym, wykonując badanie techniczne ww. pojazdu zasilanego gazem bez otrzymania decyzji Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego o zezwoleniu na eksploatację urządzenia technicznego w postaci zbiornika LPG marki STAKO nr [...] wydając zaświadczenie o przeprowadzeniu badania technicznego z wynikiem pozytywnym, dopuścił to urządzenie do eksploatacji. Nie umniejsza tego ustalenia warunkowe umorzenie przez sąd postępowania karnego.

Wszystkie powyższe dowody nie zostały przez skarżącego skutecznie podważone, mimo nawet zarzucanego naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Podkreślenia wymaga, że postępowanie administracyjne nie jest celem samym w sobie, jego istota nie polega na podejmowaniu kolejnych czynności w sytuacji gdy zgromadzony materiał dowodowy jest adekwatny i wystarczający dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i dokonania subsumpcji do normy materialnego prawa administracyjnego. Organ administracyjny, na którym ciąży z mocy ustawy obowiązek ustalenia stanu faktycznego sprawy, musi czuwać, jako dysponent tego postępowania, aby prowadzone przez niego postępowanie doprowadziło do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. Stąd przeprowadzane postępowanie dowodowe musi mieć przymiot istotności i kompletności, co nie oznacza, że organ administracyjny jest zobowiązany prowadzić postępowanie dowodowe w sposób nieograniczony.

Z art. 78 § 1 k.p.a. wynika, że żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Skoro zatem istotne dla sprawy okoliczności dotyczące przesłanek z art. 84 ust. 3 pkt 2 u.p.r.d. zostały wystarczająco wykazane wskazanymi powyżej dowodami, nie było podstaw do prowadzenia dalszego postępowania dowodowego na te okoliczności. W tej sytuacji to do Skarżącego należało wskazanie okoliczności, które mogły radykalnie zmienić dokonane w sprawie ustalenia co do stanu faktycznego dotyczącego spornego badania technicznego. Takich dowodów Skarżący jednak nie przedstawił. Postępowanie dowodowe nie jest celem samym w sobie, a odmienna od oczekiwań strony ocena dowodów (np. treści wyroku karnego), nie musi automatycznie oznaczać naruszenia reguł postępowania dowodowego, w tym zasady zaufania (art.8 k.p.a.).

Organy administracyjne, respektując zasady postępowania administracyjnego, w tym zasadę prawdy obiektywnej oraz zasadę swobodnej oceny dowodów, dokonały prawidłowej, wszechstronnej oceny wiarygodności i mocy dowodowej poszczególnych dowodów, na których oparły swoją decyzję. Wyników przeprowadzonego w rozpoznawanej sprawie postępowania dowodowego nie sposób było ocenić inaczej. W rozpoznawanej sprawie nie przekroczono zatem dopuszczalnych granic swobodnej oceny dowodów.

Jak wynika z analizy akt administracyjnych skarżący został zawiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego i prawie do czynnego udziału w postępowaniu zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. pismem z [...] września 2018 r. (doręczonym 20.09). Postanowieniem z [...].10.2018r. Starosta zawiesił postępowanie, do czasu rozstrzygnięcia postępowania karnego. Na postanowieniu znajduje się podpis skarżącego (k. 9 akt adm.). [...] sierpnia 2019 r. Starosta podjął zawieszone postępowanie w związku z wpływem prawomocnego wyroku SR w A.. Na postanowieniu (k.19 akt adm.) znajduje się odręczna podpisana adnotacja skarżącego, że zapoznał się z aktami sprawy [...].10.2019 r. Dalej w aktach organu I instancji znajduje się wyłącznie znane wszakże skarżącemu – wystawione przez niego zaświadczenie nr [...], a następnie decyzja organu I instancji z [...] października 2019r. Zważyć zatem przyjdzie, że mimo formalnego braku zawiadomienia strony o możliwości wypowiedzenia się w sprawie i składania wniosków dowodowych, nie został skarżący pozbawiony możliwości obrony swych praw, był zawiadamiany o podejmowanych czynnościach.

Skoro materiał dowodowy ograniczał się do dokumentów urzędowych, a organ oczekiwał na zakończenie sprawy karnej, w tym czasie skarżący mógł podejmować wszelkie czynności, wnioski dowodowe, stanowiska, które uznał za zasadne dla obrony swych praw. Ponadto zarzut skargi w tym zakresie nie może odnieść oczekiwanego skutku, bowiem nawet chociażby w odwołaniu (obszernym i uzupełnionym) strona, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, mogła zgłosić wnioski dowodowe i stanowisko w sprawie. Strona skarżąca nie wykazała nadto w jakikolwiek sposób, w jaki sposób nawet naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, i to wpływ istotny.

Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że zarzuty skargi naruszenia przepisów postępowania nie są zasadne. Organy przeprowadziły postępowanie wyjaśniające prawidłowo, zgromadziły wiarygodny materiał dowodowy, prawidłowo i wszechstronnie go oceniły. Podana w odwołaniu oraz skardze argumentacja nie podważyła w skuteczny sposób prawidłowości ustaleń organu w skarżonej decyzji. Polemika oparta na okolicznościach nie mających znaczenia wobec treści obowiązujących przepisów prawa materialnego, nie może doprowadzić do oczekiwanego przez stronę skarżącą rezultatu. W szczególności uzasadnienie skarżonej decyzji szczegółowo wyjaśnia stronie podstawy faktyczne i prawne tego rozstrzygnięcia, nie uchybia ono art. 107 § 3 k.p.a. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostają kwestię, które w skardze określono jako pominięte (pkt 2 lit. c i b), bowiem ocenie podlega wyłącznie tryb i sposób przeprowadzenia badania technicznego przedmiotowego pojazdu przez skarżącego jako uprawnionego diagnostę, a nie wcześniejsze lub późniejsze zaniedbania innych osób.

W postępowaniu administracyjnym strona nie wnioskowała o przeprowadzenie oględzin zbiornika na gaz LPG zamontowanego w pojeździe, a nadto byłaby to czynność zbędna dla ustalenia przesłanek sankcji administracyjnej nałożonej na diagnostę w tej sprawie, bowiem istota sprawy nie dotyczy tabliczki znamionowej i oznaczenia zbiornika, lecz braku decyzji właściwego organu dozoru technicznego dopuszczającej to urządzenie techniczne do eksploatacji. Skarżący nie podnosi, że taką decyzję (TDT) posiadacz pojazdu przedstawił do badania technicznego przeprowadzonego [...] maja 2016 r., ani że taki dokument urzędowy urządzenie techniczne w dacie badania posiadało.

Sąd zważył, iż organy administracji nie naruszyły również prawa materialnego w sposób, który miałby jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Prawidłowo zastosowały w sprawie przepis art. 84 ust. 3 p.r.d. przy czym jak już wskazano, w ocenie Sądu, działanie skarżącego wypełniło dyspozycję zarówno pkt 1, jak i 2 powyższej normy prawnej, w zw. z art. 81 ust. 12 p.r.d.

Nie ulega bowiem wątpliwości, że skarżący przeprowadził badania techniczne niezgodnie z określonym zakresem i sposobem ich wykonania a następnie wydał zaświadczenie stwierdzające pozytywny wynik wadliwego badania. Jak wynika z akt sprawy i zasadniczo prawidłowych ustaleń organów, wbrew warunkom ustawy i rozporządzenia, skarżący w dniu [...].05.2016r. określił wynik badania technicznego ww. pojazdu za pozytywny, pomimo tego, że jego posiadacz nie przedstawił dokumentu dotyczącego zamieszczonej - w tym konkretnym, podlegającym badaniu samochodzie - instalacji gazowej LPG, wydanego przez właściwy organ, to jest Transportowy Dozór Techniczny. Skarżący wystawił zaświadczenie z badania technicznego niezgodne ze stanem rzeczywistym i sprzecznie z przepisami prawa.

Wbrew argumentacji skargi, brzmienie przytoczonych uregulowań nie pozostawia wątpliwości co do tego, że czynność kontroli przez diagnostę dokumentacji wydanej przez uprawiony organ Transportowego Dozoru Technicznego poświadczającej sprawność zbiornika zasilania gazem w pojeździe nie ma charakteru tylko formalnego, chodzi tu bowiem o ustalenie, czy zbiornik ten odpowiada warunkom bezpiecznego użytkowania. Nie można także uznać, że omawiana czynność nie wchodzi w skład badania technicznego skoro w pełnym zakresie załącznik I do rozporządzenia wykonawczego ustanawia szczegółowy wykaz czynności, do wykonania których zobowiązany jest diagnosta przeprowadzając badanie techniczne pojazdu jednoznacznie przy tym przesądzając o rodzaju usterki w świetle przywołanych okoliczności, czy zdarzeń oraz w sposób wiążący diagnostę – o kwalifikacji wyniku badania technicznego.

Jak zostało to już wskazane, to na skarżącym ciążył obowiązek zweryfikowania dokumentacji dotyczącej instalacji gazowej zainstalowanej w badanym pojeździe. W przypadku stwierdzenia braku stosownych dokumentów urzędowych, Zatem decyzji Transportowego Dozoru Technicznego, winien powyższe badanie techniczne zakończyć i określić jego wynik za negatywny. Art. 81 ust. 12 p.r.d. ma charakter bezwzględnie obowiązujący i jest jednoznaczny w treści. W związku z tym nie można podzielić stanowiska skarżącego, że miał on podstawy by opierać się na wcześniejszym dopuszczeniu pojazdu do ruchu.

Z tych względów należy także uznać ze niezasadne zarzuty naruszenia art. 84 ust. 3 p.r.d. oraz § 6 ust. 7 rozporządzenia Ministra Transportu. Budownictwa i Gospodarki z dnia 26 czerwca 2012r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów (...). W szczególności niezasadnie skarżący zarzuca pominięcie części drugiej przepisu rozporządzenia, bowiem nie wykazał aby w dacie wykonania przez A. K. badania technicznego wydana została przez organ dozoru technicznego jakakolwiek decyzja dotycząca tego zbiornika. Tym samy nie może się on skutecznie powoływać na datę ważności takowej. Brak jest jakichkolwiek podstaw dla próby uchylenia się od odpowiedzialności administracyjnej za popełnione naruszenie obowiązków diagnosty podczas wykonywania badania technicznego zbiornika nr fabr. [...] w dniu [...].05.2016 r., poprzez odwoływanie się do daty ważności decyzji Dyrektora TDT nr [...] wydanej dla tego urządzenia przez właściwy organ dozoru technicznego dopiero niemal dwa lata później - [...] kwietnia 2018 r.

Analiza treści art. 84 ust. 3 p.r.d. prowadzi do wniosku, że odpowiedzialność diagnosty za stwierdzone naruszenia ma charakter zobiektywizowany, co oznacza, że poniesienie przez niego odpowiedzialności oparte jest tylko i wyłącznie na przypisaniu naruszenia przepisów prawa administracyjnego sprawcy. Natomiast "strona podmiotowa" czynu, czyli stopień winy sprawcy czy jego motywacje pozostają bez znaczenia albowiem żaden przepis Prawa o ruchu drogowym nie uwzględnia okoliczności leżących po stronie sprawcy naruszenia przy określeniu konsekwencji tego naruszenia. Podobnie żaden przepis Prawa o ruchu drogowym nie upoważnia organów do miarkowania odpowiedzialności diagnosty za powstałe uchybienia; nie przewidują bowiem żadnej innej sankcji za nie niż cofnięcie uprawnień.

Jakkolwiek sankcja ta może wydawać się w niektórych przypadkach drastyczna, wywołuje znaczną dolegliwość i może istotnie wpłynąć na zmianę sytuacji życiowej diagnosty, jednak podkreślenia wymaga, że ocena stopnia zagrożenia powodowanego tym czy innym naruszeniem przepisów Prawa o ruchu drogowym i odpowiednia reakcja na nie należy do ustawodawcy a nie do organów administracji publicznej, czy też sądów administracyjnych. Decyzja o cofnięciu uprawnień z uwagi na treść art. 84 ust. 3 p.r.d. ma wszelkie znamiona decyzji związanej a więc sytuacji prawnej, w której organ nie ma żadnego luzu decyzyjnego i nie może podjąć innego rozstrzygnięcia niż wprost wskazane w ustawie. Przepis ten spełnia funkcję zapobiegawczą i sankcyjną jednocześnie. Jego celem jest więc odsunięcie nierzetelnych diagnostów od czynności kontroli stanu technicznego pojazdów. Wydanie przez diagnostę zaświadczenia niezgodnego ze stanem faktycznym lub przepisami, jak i przeprowadzenie wadliwego badania może mieć bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego, a przez to godzić w życie i zdrowie ludzkie.

Ważkość obowiązków i odpowiedzialność spoczywające na diagnoście pozostaje zatem w proporcjonalnym związku z sankcją za ich uchybienie. W takim kontekście wypowiadał się również wielokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z 24 stycznia 2017 r. sygn. II GSK 1460/15.

Wobec wskazanych okoliczności skargę, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało oddalić.