Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. Prezydent G. na podstawie art. 104 K.p.a. oraz art. 72 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym w związku z art. 11 i art. 12 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. w sprawie recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji po rozpatrzeniu wniosku M. i W. R. o rejestrację pojazdu osobowego marki Renault Megane Scenic odmówił rejestracji w/w pojazdu oraz unieważnił wydane tablice rejestracyjne i pozwolenie czasowe.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że dnia 15 kwietnia 2010 r. skarżący złożyli wniosek o rejestrację pojazdu sprowadzonego z terenu Francji, do wniosku załączając m.in. oświadczenie o wprowadzeniu pojazdu na rynek i podleganiu obowiązkowi zapewnienia sieci zbierania pojazdów. W dniu złożenia wniosku pojazd zarejestrowano i wydano zalegalizowane tablice rejestracyjne oraz pozwolenie czasowe i nalepkę kontrolną.
Podczas weryfikacji przedłożonych dokumentów organ stwierdził, że przedłożone oświadczenie nie może zastępować dowodu wpłaty tzw. opłaty recyklingowej, który jest jednym z podstawowych dokumentów niezbędnych do pierwszej w Polsce rejestracji pojazdu (o czym stanowi art. 72 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo o ruchu drogowym). Przepis powyższy odsyła do ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji wyjaśniającej jakie podmioty mogą do celów rejestracji pojazdu zamiast przedmiotowego dowodu wpłaty załączyć oświadczenie o podleganiu obowiązkowi zapewnienia sieci zbierania pojazdów lub fakturę zawierającą takie oświadczenie. Są to przedsiębiorcy produkujący lub importujący pojazdy do RP. Krąg ten został zawężony w ustawie z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 28, poz. 145), nowelizującej ustawę o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji do producentów i importerów wydających kartę pojazdu (o której mowa w art. 77 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym), a więc do producentów i importerów pojazdów nowych.
Tylko te podmioty mają w myśl znowelizowanych przepisów obowiązek zapewnienia sieci zbierania pojazdów. Pozostali wprowadzający pojazdy (a więc i podmiot, od którego skarżący nabyli przedmiotowy pojazd) nie mają takiego obowiązku, a co ważniejsze nie są także uprawnieni do składania oświadczeń o jej zapewnieniu.
Przepis ten wszedł w życie 12 marca 2010 r. i od tego dnia wprowadzający pojazd, którzy nie wydają karty pojazdu w przypadku jego zbycia, obowiązani są przekazać niezwłocznie nabywcy dowód wpłaty opłaty recyklingowej. Mówi o tym wyraźnie przepis art. 12 ust. 3 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Ponadto należy podkreślić, że nowelizacja wprowadzająca powyższą zmianę nie zawiera przepisu temporalnego, dlatego bez znaczenia jest moment wprowadzenia pojazdu.
W związku z powyższym wezwano skarżących do uzupełnienia wniosku o dowód uiszczenia przez wprowadzającego tzw. opłaty recyklingowej, pod rygorem odmowy rejestracji przedmiotowego pojazdu. Skarżący nie dostarczyli przedmiotowego dokumentu.
Od powyższej decyzji odwołanie złożyli skarżący. W uzasadnieniu wniesionego odwołania podnosili, że zamiast opłaty recyklingowej przedstawili oświadczenie o wprowadzeniu pojazdu na rynek i podleganiu zapewnienia sieci zbierania pojazdów, co ich zdaniem zgodnie ze stanowiskiem Ministerstwa Środowiska było wystarczające.
Na skutek rozpoznania odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z przepisem art. 72 ustawy Prawo o ruchu drogowym rejestracji dokonuje się na podstawie m.in. dowodu wpłaty, o którym mowa w art. 12 ust. 2 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, lub oświadczenia o podleganiu obowiązkowi zapewniania sieci zbierania pojazdów, o którym mowa w art. 11 ust. 4 tej ustawy, albo faktury zawierającej takie oświadczenie, jeżeli pojazd jest rejestrowany po raz pierwszy. Natomiast art. 11 ust. 4 cyt. ustawy stanowi, że wprowadzający pojazd jest obowiązany dołączyć do faktury wystawionej nabywcy pojazdu oświadczenie o podleganiu obowiązkowi zapewnienia sieci lub dowód wpłaty, o którym mowa w art. 12 ust. 2; oświadczenie może być złożone na fakturze.
Z kolei art. 12 ust. 2 przewiduje, że wprowadzający pojazd, o którym mowa w ust. 1, który nie zapewnia sieci, oraz podmiot niebędący przedsiębiorcą, który dokonuje wewnątrzwspólnotowego nabycia lub importu pojazdu, są obowiązani do wniesienia, na rachunek bankowy Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, opłaty w wysokości 500 zł od każdego pojazdu wprowadzonego na terytorium kraju. Dowód wpłaty powinien zawierać określenie cech identyfikacyjnych pojazdu. Przy czym obecnie, zgodnie z przepisem art. 12 ust. 1 w/w ustawy, wprowadzający pojazd, inni niż wymienieni w art. 10, nie mogą zapewniać sieci. Wprowadzający pojazd, o którym mowa w przywołanym art. 10, to wprowadzający pojazd wydający kartę pojazdu, o której mowa w art. 77 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym.
Skarżący przed wydaniem decyzji o odmowie rejestracji przedmiotowego pojazdu pismem z dnia 15 czerwca 2010 r. zostali na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. wezwani do usunięcia braków formalnych wniosku z dnia 15 kwietnia 2010 r., tj. uiszczenia stosownej opłaty. Pismem z dnia 17 czerwca skarżący oświadczyli, iż opłaty tej nie uiszczą.
W szczególności podkreślić trzeba, że gdyby nawet uznać przedstawione przez skarżących stanowisko Ministerstwa Środowiska za prawidłowe, to i tak w przedmiotowej sprawie nie miałoby to żadnego znaczenia. Jest to konsekwencją tego, iż oświadczenie o zapewnieniu sieci zbierania pojazdów, załączone przez skarżących do wniosku, pochodzi z dnia 3 kwietnia 2010 r. Natomiast stanowisko Ministerstwa Środowiska, na które powołują się skarżący, dotyczy oświadczeń złożonych przed dniem 12 marca 2010 r., czyli przed zmianą ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. nie podzieliło oficjalnego stanowiska Ministerstwa Środowiska, wyrażonego w piśmie z dnia 19 marca 2010 r. Wynika to z tego, iż prezentowany tam pogląd jest niezgodny z aktualnie obowiązującymi przepisami prawa, czyli przepisem art. 10, art. 11 i art. 12 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji.
Od powyższej decyzji skarżący M. R. i W. R. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący wywodzili, że pojazd został zakupiony we Francji w dniu 30.11.2009 r. przez przedsiębiorcę posiadającego gwarancję zapewnienia sieci i w myśl art. 4 ust. 3 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, który wyraźnie określa, że wprowadzenie pojazdu na terytorium kraju następuje z dniem wystawienia faktury potwierdzającej wewnątrzwspólnotowe nabycie - w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia i został sprowadzony do kraju. W tym czasie nie obowiązywała zmieniona ustawa o opłatach recyklingowych, która weszła w życie dnia 12.03.2010 r. i w której nie zawarto żadnych przepisów przejściowych. Brak tych przepisów jest bezpośrednią przyczyną niejednolitej interpretacji konieczności uiszczania opłaty w różnych częściach kraju.
W chwili zmiany ustawy pojazd znajdował się już w kraju i była za niego opłacona akcyza, a więc doszło do wprowadzenia pojazdu na terytorium kraju i nabycia wewnątrzwspólnotowego przed dniem 12 marca 2010 r. W dniu 3.04.2010 r., a więc w dniu sprzedaży pojazdu skarżącym przedsiębiorca M. D. prowadzący działalność pod firmą "E." wystawił certyfikat gwarancji zapewnienia sieci na konkretny pojazd z konkretnymi jego numerami identyfikacyjnymi, więc trudno, aby na certyfikacie widniała inna data niż data zakupu przez nich pojazdu.
Skarżący wystąpili z wnioskiem o zwrócenie się przez Sąd do Urzędu Miejskiego w S. i Urzędu Miejskiego w K. - o złożenie pisemnych wyjaśnień dotyczących praktyki rejestrowania pojazdów sprowadzonych i braku konieczności uiszczenia opłaty recyklingowej poprzez wskazanie, w jaki sposób interpretują przepisy wprowadzone nowelizacją ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji.
W odpowiedzi na skargę SKO w T. wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje rozstrzygnięcie, gdyż skarga jest nieuzasadniona, a organ wydał swoje rozstrzygnięcie w oparciu o przepisy prawa powszechnie obowiązującego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procesowego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaskarżona decyzja (postanowienie) może być uchylona tylko wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem Sąd stwierdził, że przy jej wydaniu zostały naruszone przepisy prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię.
Na początku należy stwierdzić, że Sąd uznał za słuszne argumenty przedstawione przez skarżących.
W niniejszej sprawie ma zastosowanie art. 72 ust. 1 pkt ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. (Dz.U. 05.108.908 ze zm.), zgodnie z którym rejestracji pojazdu dokonuje się m.in. na podstawie dowodu wpłaty, o którym mowa w art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, lub oświadczenia o podleganiu obowiązkowi zapewniania sieci zbierania pojazdów, o którym mowa w art. 11 ust. 4 tej ustawy, albo faktury zawierającej takie oświadczenie, jeżeli pojazd jest rejestrowany po raz pierwszy.
Aby jednak dokonać prawidłowego zastosowania przepisów w/w ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, należy w pierwszej kolejności ustalić datę, w której nastąpiło wprowadzenie pojazdu na obszar Polski. Będzie miało znaczenie dla oceny, jaką datę przyjąć za wiążącą przy ocenie stanu prawnego.
Zgodnie z art. 4 pkt 3 cyt. ustawy (przepis ten nie uległ żadnej zmianie) wprowadzenie pojazdu na terytorium kraju następuje z dniem wystawienia faktury potwierdzającej wewnątrzwspólnotowe nabycie - w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia. Zatem w przedmiotowej sprawie należy uznać, że samochód został wprowadzony na terytorium Polski w dniu 30 listopada 2009 r., co wynika z treści faktury. W tej dacie obowiązywał art. 12 ust. 1 cyt. ustawy z którego wynikało, że wprowadzający pojazd, który wprowadza na terytorium kraju nie więcej niż 1.000 pojazdów w roku kalendarzowym, może nie zapewniać sieci. Po zmianie ustawy z dniem 12 marca 2010 r. ustawą z dnia z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 10.28.145) sprzedający samochód skarżącym nie zapewniał sieci.
Należy jednak mieć wzgląd na to, że w dacie wprowadzania, pojazdu sprzedawca mógł zapewnić sieć i tak też uczynił w niniejszej sprawie. Literalne brzmienie przepisu nie pozostawia w tym zakresie żadnych wątpliwości. Skoro zatem sprzedawca pojazdu zapewniał sieć w dacie wprowadzenia pojazdu, to w dalszym ciągu jest zobowiązany do jej zapewnienia pomimo zmiany przepisów. Cyt. wyżej ustawa o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw w żaden sposób obowiązku tego (uprawnienia) nie uchyla. Wydana przez sprzedającego gwarancja zapewnienia sieci ma jedynie charakter deklaratoryjny i potwierdza powstały już wcześniej, tj. z dniem wprowadzenia pojazdu na terytorium kraju, obowiązek zapewnienia sieci. Tym samym fakt wystawienia przez sprzedającego pojazd w/w gwarancji już po zmianie art. 12 cyt. ustawy nie ma wpływu na powstały wcześniej obowiązek zapewnienia sieci.
Ponowne rozpoznanie sprawy winno nastąpić z uwzględnieniem poczynionych przez Sąd uwag w zakresie prawidłowej interpretacji wskazanych przepisów Mając powyższe na uwadze, w oparciu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji. Na podstawie art. 152 cyt. ustawy Sąd określił, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonane w całości.
O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U.02.163.1349 z póżn. zm.) z uwzględnieniem uiszczonej przez skarżącego opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.