Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] października 2017 r. K. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na pismo Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] września 2017 r., nr [...] odmawiające skarżącemu dokonania korekty świadectwa służby.
W skardze strona skarżąca podkreśliła, że [...] sierpnia 2017 r. wygasł jego stosunek służby. W świadectwie służby jest zapis, że w dniu zwolnienia zajmował stanowisko Specjalisty Służby Celnej. Służba Celna zaś przestała istnieć z dniem [...] marca 2017 r. W jego ocenie jest to nielogiczne.
W odpowiedzi na powyższą skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że świadectwo służby nie podlega dyspozycji art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż nie może być uznane za akt lub czynność z zakresu administracji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm., dalej P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...), przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl natomiast art. 2 P.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych, przy czym granice kognicji rzeczowej sądu administracyjnego doprecyzowane zostały w art. 3 § 2, § 2a i § 3 oraz w art. 4 P.p.s.a. (enumeracja pozytywna), a także w art. 5 P.p.s.a. (enumeracja negatywna).
Jednocześnie należy zwrócić uwagę na to, że badanie merytorycznej zasadności skargi wniesionej do sądu administracyjnego poprzedzone jest sprawdzeniem jej wymogów formalnych, w tym dopuszczalności wniesienia skargi poprzez ustalenie, czy nie zachodzi jedna z przesłanek jej odrzucenia w świetle art. 58 § 1 pkt 1 - 6 P.p.s.a.
Przedmiotem wniesionej w niniejszej sprawie skargi jest pismo Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] września 2017 r. odmawiające skarżącemu dokonania korekty świadectwa służby.
Rozważania prawne rozpocząć należy od przybliżenia charakteru świadectwa służby, które nie jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 244 K.p.c., lecz dokumentem prywatnym potwierdzającym przebieg służby funkcjonariusza w danej formacji (por. wyrok NSA z 29.05.2008 r., I OSK 889/07). O tym, jakie fakty podlegają ujawnieniu w tym dokumencie, decyduje ustawodawca określając zakres danych, które powinny być w nim zamieszczone. W przypadku funkcjonariusza Służby Celno- Skarbowej materię tą określają przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 października 2009 r. w sprawie świadectwa służby funkcjonariuszy Służby Celno- Skarbowej (Dz. U. z 2009 r. Nr 182, poz. 1420) w brzmieniu znowelizowanym rozporządzeniem Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 5 kwietnia 2017 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie świadectwa służby funkcjonariuszy celnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 771), które weszło w życie z dniem 13 kwietnia 2017 r. W § 2 tego rozporządzenia do danych niezbędnych do ustalenia uprawnień ze stosunku służbowego i uprawnień z ubezpieczenia społecznego funkcjonariusza zaliczono m.in. podstawę prawną zwolnienia ze służby, wydalenia ze służby albo wygaśnięcia stosunku służbowego (pkt 4).
W rozporządzeniu tym uregulowano także, iż świadectwo służby wydaje kierownik jednostki organizacyjnej, w rozumieniu art. 145 u.K.A.S., w której funkcjonariusz pełnił służbę (§ 4 ust. 1), oraz to, że funkcjonariusz może w terminie 7 dni od dnia otrzymania świadectwa służby wystąpić na piśmie do kierownika jednostki organizacyjnej z żądaniem jego sprostowania (§ 6 ust. 1), przy czym w przypadku uwzględnienia żądania sprostowania świadectwa służby, kierownik jednostki organizacyjnej wydaje zwolnionemu funkcjonariuszowi nowe świadectwo służby w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku (§ 6 ust. 2), zaś w przypadku nieuwzględnienia żądania sprostowania świadectwa służby, udziela się w terminie, o którym mowa w ust. 2, pisemnej informacji z podaniem przyczyn jego odmowy (§ 6 ust. 3).
Z przytoczonych powyżej regulacji rozporządzenia wynika, że odmowa sprostowania świadectwa służby nie następuje w formie decyzji administracyjnej, gdyż mowa jest w nim tylko o tym, że taka odmowa wymaga pisemnego uzasadnienia. Oceniając zatem charakter prawny odmowy sprostowania świadectwa służby zgodzić się należy z tezą wskazaną przez NSA w wyroku z 14.10.2015 r., I OSK 341/14, że jest to czynność materialno-techniczna w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., ponieważ świadectwo służby zawiera informacje niezbędne do ustalenia uprawnień wynikających ze stosunku służbowego i uprawnień z ubezpieczenia społecznego.
Przypomnieć w tym miejscu trzeba, że w myśl art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Stosownie natomiast do przepisu art. 52 § 3 P.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa.
Z akt badanej sprawy wynika, że skarżący złożył żądanie sprostowania otrzymanego świadectwa służby, jednakże Dyrektor Izby Skarbowej nie znalazł podstaw do uwzględnienia tego żądania. Pismo to stało się przedmiotem skargi do WSA w Bydgoszczy. Nie została ona jednak poprzedzona wezwaniem właściwego organu do naruszenia prawa.
Same zaś świadectwo służby nie podlega dyspozycji art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Wydane skarżącemu świadectwo służby nie może zostać uznane za akt lub czynność z zakresu administracji publicznej.
Podsumowując, należy wskazać, że skarga na odmowę sprostowania świadectwa służby jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a.