Uzasadnienie
Pismem z dnia 9 października 2017 r. W. K. i E. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] września 2017 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2017 r., [...], stwierdzającą wydanie z naruszeniem prawa decyzji ostatecznej tegoż organu z dnia [...] lutego 2016 r., [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającą Sp. W. pozwolenia na budowę "farmy wiatrowej [...]", obejmującej dwie elektrownie wiatrowe o określonych parametrach wraz z fundamentami, place manewrowe, przebudowę wewnętrznych dróg dojazdowych gminnych, budowę zjazdu z drogi gminnej nr [...] oraz linie: kablowe SN, uziemienia i światłowodowe w rurze kanalizacyjnej wtórnej, przewidziane do realizacji na działkach o nr geod. [...] w miejscowości K., gm. C. Pismem z dnia 22 października 2017 r. skargę na tę samą decyzję złożyli do Sądu M. S. oraz H. F. i Z. F..
W obu z wyżej wymienionych skarg zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z dnia 1 lutego 2018 r., wydanym w sprawie o sygn. II SA/Bd 1362/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny połączył sprawy z obu wyżej wymienionych skarg do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Wskazując jednocześnie, że sprawy te będą prowadzone pod sygnaturą akt II SA/Bd 1357/17.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgłoszony w niniejszej sprawie przez skarżących wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2017 r. nr [...] nie mógł zostać uwzględniony.
Przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) stanowi, że sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W doktrynie i literaturze jednolicie przyjmuje się przy tym, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 204).
Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego zarówno doktryna jak i orzecznictwo rozumie spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem jedynie aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2005 r., sygn. akt II FZ 580/05, niepubl.; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2006 r., sygn. akt I FZ 281/06, OSP 2007, nr 6, poz. 76).
Jak ustalono w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2017 r., sygn.. akt V SA/Wa 3360/16, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona w niniejszej decyzja - utrzymująca w mocy decyzję wydaną na podstawie art. 151 § 2 k.p.a., nie jest aktem, który nadaje się do wykonania, podobnie jak utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji. Przepis art. 151 § 2 k.p.a. stanowi bowiem, że w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Decyzja taka nie nakłada więc na stronę żadnego obowiązku, jak również nie przyznaje jej żadnego uprawnienia. Decyzja taka jest rozstrzygnięciem stricte procesowym i nie powoduje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.