Uzasadnienie
J. C., działający przez pełnomocnika adwokata A. T., w toku postępowania egzekucyjnego dotyczącego obowiązku poddania małoletniego dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym zgłosił zarzuty w tym postępowaniu.
Postanowieniem z dnia [...] września 2017 r., nr [...] wierzyciel, czyli Państwowy [...] Inspektor Sanitarny w B. uznał zarzuty za nieuzasadnione.
Po rozpatrzeniu zażalenia J. C. na to postanowienie, Inspektor Sanitarny, postanowieniem z dnia [...] października 2017 r., nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
Pismem z dnia [...] listopada 2017 r. J. C., działając przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika, zaskarżył powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy stawiając w nim liczne zarzuty dotyczące niedopuszczalności prowadzenia postępowania egzekucyjnego pomimo nieistnienia egzekwowanego obowiązku.
W odpowiedzi na skargę Inspektor Sanitarny wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na to, iż zaskarżone postanowienie jest postanowieniem, którego przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, a zatem zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest objęte kontrolą działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, o czym skarżący został pouczony w treści zaskarżonego postanowienia.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 listopada 2017 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych skargi, pod rygorem odrzucenia (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.) poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi w dniu [...] grudnia 2017 r.
Do dnia wydania niniejszego postanowienia pełnomocnik skarżącego nie uzupełnił braków formalnych skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a, w brzmieniu obowiązującym do 15 sierpnia 2015 r., sądy administracyjne były uprawnione do orzekania w sprawie skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kognicja sądów w zakresie tych dwóch kategorii orzeczeń nie była ograniczona przedmiotowo. Jednakże z dniem 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658), którą zmieniono między innymi treść art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z aktualnym brzmieniem tego przepisu sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
W niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne zostało zainicjowane skargą wniesioną po 15 sierpnia 2015 r., zatem zastosowanie ma art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w jego nowym brzmieniu, zgodnie z którym skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje na postanowienie, którego przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
W analizowanej sprawie Sąd ustalił, że na podstawie tytułu wykonawczego z [...] czerwca 2017 r. nr [...] wystawionego przez Państwowy [...] Inspektor Sanitarny w B. prowadzono egzekucję administracyjną obowiązków o charakterze niepieniężnym, a zobowiązanym w postępowaniu egzekucyjnym był skarżący J. C.. P. z dnia [...] lipca 2017 r. skarżący, działając przez pełnomocnika adwokata A. T., wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, zaś postanowieniem z [...] września 2017 r. Państwowy [...] Inspektor Sanitarny w B., działając na podstawie art. 34 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1201) - jako wierzyciel - uznał zarzuty J. C. za nieuzasadnione. Postanowienie to, na skutek zażalenia skarżącego, zostało utrzymane w mocy przez Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia [...] października 2017 r., nr [...], które z kolei stanowiło przedmiot wniesionej w niniejszej sprawie skargi.
Oznacza to, iż zaskarżone postanowienie dotyczy stanowiska wierzyciela, co do wniesionych zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.
Z uwagi na jego przedmiot, akt ten nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, co wprost wynika z zacytowanego wcześniej art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. na co wskazano w pouczeniu zawartym w zaskarżonym postanowieniu.
Sąd jednocześnie nadmienia, że pomimo wezwania pełnomocnika skarżącego do złożenia w terminie 7 dni pełnomocnictwa procesowego, do dnia wydania niniejszego postanowienia brak formalny skargi w tym zakresie nie został uzupełniony. Należy przy tym zaznaczyć, iż wymóg formalny złożenia dokumentu pełnomocnictwa wynika z art. 46 § 3 p.p.s.a.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a., orzeczono jak sentencji postanowienia.