Uzasadnienie
W. L. i H. L. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej zarzucając jej, że została wydana w wyniku przewlekłego prowadzenia sprawy. Skarżący podnieśli, że wnieśli o wydanie decyzji w sierpniu [...] r., w skutek zaś celowej zwłoki w postępowaniu decyzja została wydana dopiero po podjęciu przez Radę Miejską w [...] w dniu [...] listopada 2013 r. uchwały nr [...]w sprawie ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej na terenie gminy [...], która to uchwała umożliwiła ustalenie zaskarżoną decyzją opłaty adiacenskiej
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270; zwanej w skrócie "p.p.s.a.") skargę do sądu administracyjnego wnosi się po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmująca orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.) jest zatem, z mocy cytowanego art. 52 § 1 p.p.s.a., ograniczona do skarg na decyzje wydane po wyczerpaniu środków zaskarżenia.
Skarżącym od wskazanej przez nich decyzji Burmistrza [...] przysługiwało prawo jej zaskarżenia poprzez wniesienie odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Skarżący skorzystali z tego prawa. W wyniku rozpatrzenia ich odwołania Kolegium w dniu [...] października 2014 r. wydało decyzję nr SKO – [...]utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza [...]. Tak więc zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega decyzja Kolegium, a nie Burmistrza.
O możliwości zaskarżenia do sądu administracyjnego skarżący zostali właściwie pouczeni w decyzji organu odwoławczego.
Ze skargi jednoznacznie wynika, że intencją skarżących było zaskarżenie decyzji organu I instancji, co – jak wyżej wykazano – jest niedopuszczalne z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia.
Uznając z powyższej przyczyny wniesienie skargi za niedopuszczalne, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a odrzucił skargę.