Uzasadnienie
Pismem z dnia 26 września 2016 r. Ł. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na pismo Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do zawarcia umowy najmu lokalu.
Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 14 grudnia 2016 r. zostało skarżącemu przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym ustanowienie radcy prawnego i zwolnienie od kosztów sądowych.
W dniu 27 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę Ł. M. na pismo Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do zawarcia umowy najmu lokalu.
W ustawowym terminie, pełnomocnik skarżącego wniósł o uzupełnienie powołanego wyżej postanowienia o rozstrzygnięcie o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Pełnomocnik wskazał, że mimo złożonego wniosku w tym przedmiocie, postanowienie Sądu nie zawiera rozstrzygnięcia w tej sprawie.
Wojewódzki Sądu Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 26 września 2017 r. sygn. akt II SA/Bd 1394/16 uzupełnił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 27 lipca 2017 r. poprzez nadanie dotychczasowej sentencji numeru porządkowego "I." oraz dodanie w sentencji pkt II. o następującym brzmieniu: "przyznać od Skarbu Państwa – z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy – na rzecz radcy prawnego S. C. kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu".
Pismem z dnia 18 października 2017 r. pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie na powyższe postanowienie podnosząc, że Sąd uzupełniając postanowienie w zakresie zwrotu na rzecz pełnomocnika kosztów nieopłaconej pomocy prawnej nie zasądził od przyznanej kwoty podatku od towarów i usług. W związku z powyższym pełnomocnik wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez przyznanie na rzecz pełnomocnika skarżącego również należnej kwoty podatku od towaru i usług oraz zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego udzielonego skarżącemu przez radcę prawnego w ramach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu zażaleniowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 195 § 2 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej: "p.p.s.a."), jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo.
Uchylenie zaskarżonego postanowienia przez sąd pierwszej instancji jest możliwe tylko wtedy, gdy zażalenie jest oczywiście uzasadnione. W ocenie sądu, wniesione zażalenie ma taki charakter.
Rozpoznając ponownie wniesiony wniosek o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 27 lipca 2017 r. o rozstrzygnięcie o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wskazać należy, że stosownie do treści art. 157 § 1 p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (§ 2). Zgodnie z art. 166 ppsa do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Zatem, jeżeli sąd nie zamieścił w postanowieniu dodatkowego orzeczenia, które według ustawy powinien był zamieścić z urzędu, strona może w terminie czternastu dni żądać uzupełnienia postanowienia w tym zakresie.
Zgodnie z art. 157 § 3 orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów. Zatem stosując odpowiednio ten przepis, w przypadku rozpatrywania wniosku o uzupełnienia postanowienia wydanego w składzie jednoosobowym na posiedzeniu niejawnym przyjąć należy, iż orzeczenie dotyczące takiego wniosku może przyjąć formę postanowienia wydanego na posiedzeniu niejawnym w składzie jednoosobowym.
Stosownie do unormowania art. 250 § 1 p.p.s.a. wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez radcę prawnego jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2015 r. poz. 1805) zwane dalej "rozporządzeniem".
Paragraf 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia stanowi, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia (pkt.
1) oraz niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego. Przy czym stosownie do unormowania § 4 ust. 1 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości co najmniej ½ opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej 150% opłat określonych w rozdziałach 2-4, następuje z uwzględnieniem nakładu pracy radcy prawnego, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu; wartości przedmiotu sprawy; wkładu radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie oraz stopnia zawiłości sprawy, w szczególności trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.
Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c cyt. rozporządzenia, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w innej sprawie- 480 zł. Stawkę tę zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności (23 %), co w konsekwencji daje kwotę 590,40 zł.
Odnosząc się do wniosku pełnomocnika o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego udzielonego skarżącemu przez radcę prawnego w ramach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu zażaleniowym wskazać należy, że do czynności pełnomocnika będą miały zatem zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715), zwanego dalej: "rozporządzeniem z dnia 3 października 2016 r.". Stosownie do § 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r., koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego ustanowionego z urzędu.
Z kolei w § 21 rozporządzenia ustalone zostały stawki opłat maksymalnych za konkretne czynności procesowe w pierwszej i drugiej instancji postępowania przed sądem administracyjnym. Przepis ten przewiduje stawkę za występowanie w postępowaniu w drugiej instancji w postępowaniu zażaleniowym - 120 zł (§ 21 pkt 2 lit. d rozporządzenia). Zgodnie natomiast z § 4 ust. 3 rozporządzenia, opłatę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług.
Wobec tego, skoro wyznaczony dla skarżącego radca prawny sporządził i wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 26 września 2017 r., to przyznać należało pełnomocnikowi wynagrodzenie w kwocie 120 zł, powiększone o podatek od towarów i usług, co stanowi łącznie kwotę 147,60 zł.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.