Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] Starosta T., na podstawie art. 4 pkt 6 i 11, art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 121 poz. 1266 ze zm), po rozpoznaniu wniosku T. N., nie zezwolił na wyłączenie z produkcji rolniczej gruntów rolnych położonych na działce nr [...] w miejscowości K. w gminie O.. Organ wyjaśnił, że załączona do wniosku o wyłączenie z produkcji rolnej przedmiotowej działki, decyzja Wójta Gminy O.z dnia [...] maja 2013r. o ustaleniu warunków zabudowy, nie została uzgodniona ze Starostą T. zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 6 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wg organu jej wydanie z pominięciem ustawowego obowiązku uzgodnienia z organem właściwym do spraw ochrony gruntów rolnych uniemożliwia temu organowi rozpatrzenie wniosku o wyłączenie przedmiotowego gruntu rolnego z produkcji rolnej (brak zgód na przeznaczenie gruntów rolnych klas III na inne cele).
W odwołaniu T. N. wskazał, że wniosek wpłynął do Starostwa Powiatowego w T. [...] maja 2013 r. i zawierał wszystkie wymagane dokumenty, łącznie z prawomocną decyzją o warunkach zabudowy. Wydana decyzja naraża go straty związane z przygotowaniami do inwestycji. Za niedopuszczalne uznał kwestionowanie przez Starostę wiążącej organ prawomocnej decyzji o warunkach zabudowy. W myśl przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w chwili złożenia wniosku nie było wymogu uzyskania zgody na nierolnicze przeznaczenie gruntów, a wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie było sprzeczne z ustawą. Nadto wskazał, że teść decyzji jest ze sobą sprzeczna, bowiem Starosta wskazuje, że nie ma możliwości rozpatrzenia wniosku o wyłączenie gruntów z produkcji rolnej, a następnie orzeka, że nie zezwala na takie wyłączenie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...], na podstawie art. 11 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 pkt 1 ww. ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium wskazało, że rozstrzygnięcie organu I instancji jest słuszne, jednak organ odwoławczy nie podziela argumentacji podniesionej przez Starostę. Organ odwoławczy wyjaśnił, że z przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wynika, iż wyłączenie z produkcji użytków rolnych jest możliwe w odniesieniu do użytków przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne. Jak wskazuje SKO, stosownie do art. 7 ust. 1 ww. ustawy, przeznaczenia takiego w przypadku gruntów klasy III dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a nadto wymaga zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Działka objęta wnioskiem T. N. zgodnie z wypisem z ewidencji gruntów ma powierzchnię [...] ha i stanowi grunty orne klasy RIIIa, a więc do jej wyłączenia z produkcji rolniczej wymagana jest decyzja starosty zezwalająca na takie wyłączenie.
Skoro jednak przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, wymaga uzyskania zgody właściwego ministra i jest ona konieczna do zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na cele nie rolnicze, co powinno zostać dokonane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w niniejszej sprawie to nie nastąpiło, zatem zasadnie organ I instancji odmówił wydania wnioskowanego zezwolenia. Bez znaczenia w sprawie pozostaje brak uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy, bowiem zagadnienie to dotyczy innego, zakończonego już postępowania. Wadliwe uzasadnienie decyzji przez Starostę nie dyskwalifikuje całego orzeczenia, bowiem sentencja orzeczenia pozostaje prawidłowa, a wady uzasadnienia zostały konwalidowane przez organ odwoławczy.
W skardze T, N. wniósł o uchylenie ww. decyzji SKO oraz decyzji Starosty T. z dnia [...] lipca 2013r., zarzucając obrazę przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego mającą istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:
- - art. 138 § 2 K.p.a. w związku z art. 6, art. 7, art.10, art. 15 i art. 77 K.p.a., poprzez nieuchylenie decyzji administracyjnej wydanej przez organ I instancji pomimo uprzedniego nierozpoznania przez organ administracji oświadczeń i uwag strony postępowania,
- - art. 10 § 1 oraz art. 89 K.p.a. – poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się na każdym etapie postępowania co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych uwag jak i trybu przeprowadzania rozpraw administracyjnych,
- - art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. - poprzez oparcie rozstrzygnięcia na materiale niekompletnym, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów i braku obiektywnego rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wnikliwy i wyczerpujący.
- - art. 11 ust. 1 ww. ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. – polegającą na jego niezastosowaniu w ten sposób, iż mimo dołączonej do wniosku wiążącej decyzji o warunkach zabudowy, która umożliwiała wyłączenie gruntów objętych wnioskiem z produkcji rolniczej, organ rozpoznający sprawę odmówił wydania decyzji zgodnej z treścią żądania.
Wskazał, iż w dniu [...] maja 2013r. złożył w organie I instancji kompletny wniosek dotyczący zgody na wyłączenie gruntów rolnych z produkcji rolniczej. Standardowa procedura w takich sytuacjach była zawsze jasna, obecnie jest niejasna, stronnicza i pozbawiona reguł. Przygotowanie do inwestycji w momencie wystąpienia o wyłączenie z produkcji rolniczej było już bardzo zaawansowane. Nadto dla działek w bliskim sąsiedztwie zostały wydane prawomocne pozwolenia na budowę. Podkreślił, że sam wniosek złożył przed wejściem w życie nowelizacji ustawy. Starosta T. podpierając się nowymi wymogami kwestionuje uzyskane dokumenty, co jest działaniem niewłaściwym i godzi w prawa już nabyte. Wskazał na fakt, że w polskim prawie brak jest wykształconych reguł dla problemów intertemporalnych, ale główna i niekwestionowana zasadą jest zasada lex retro non agit, która można wyprowadzić z art. 2 Konstytucji RP.
Wg skarżącego obecna interpretacja przepisów stosowana przez Starostę T. stanowczo ogranicza uprawnienia, które przysługują skarżącemu (właścicielowi gruntu), chociażby na mocy art. 140 K.c., co wskazuje, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa nabytego. Uzasadniając zarzuty naruszenia przepisów postępowania podniósł, iż nie został formalnie zawiadomiony o jego wszczęciu, ani też o zakończeniu, rozprawa administracyjna została przeprowadzona z uchybieniem art. 92 K.p.a., i nie wniosła nic do sprawy, a organ pominął oświadczenie przedstawione przez stronę w jej trakcie.
W odpowiedzi na skargę SKO w T. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Ponadto pismem z dnia [...] lutego 2014 r., w odpowiedzi na wezwanie Sądu Wójt Gminy O. wyjaśnił, że teren przedmiotowej działki nie był objęty zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych i rolnych na cele nierolnicze i nieleśne uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego.
Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie zaś do przepisów art. 133 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy.
Przedmiotem sądowej kontroli w rozpoznawanej sprawie jest decyzja SKO w T. z dnia [...] września 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty T. z dnia [...] lipca 2013 r., odmawiającą T. N. zezwolenia na wyłączenie gruntów rolnych z produkcji rolniczej położonych na działce o numerze geodezyjnym [...] w miejscowości K., gmina O..
Materialnoprawną podstawę kontrolowanych rozstrzygnięć stanowiły przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 1205), zwanej dalej "ustawą". Zasady przeznaczania gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne uregulowane zostały w rozdziale 2 ww. ustawy. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Natomiast w myśl art. 7 ust. 2 pkt 1 powołanej wyżej ustawy, znowelizowanego ustawą z dnia 8 marca 2013 r. o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2013 r. poz. 503), która weszła w życie dnia 26 maja 2013 r., przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Wobec powyższego przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów wskazanych w art. 7 ust. 2 ustawy wymaga spełnienia łącznie następujących warunków: po pierwsze uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego, który przeznacza grunty rolne na cele nierolnicze; po drugie zgoda właściwego organu na przeznaczenie gruntów rolniczych na cele nierolnicze udzielona przed uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego. Do 26 maja 2013 r. grunty klas I - III, gdy ich zwarty obszar był mniejszy niż 0,5 ha wymagały jedynie procedury wyłączenia z produkcji rolnej, bez konieczności uprzedniego przeznaczenia na cele nierolnicze, a dopiero przekroczenie obszaru 0,5 ha wymagało zarówno procedury "przeznaczenia" jak też procedury "wyłączenia." Natomiast po tej dacie wykorzystanie jakiejkolwiek powierzchni gruntu klasy I - III na cele nierolnicze wymaga zgodny ministra właściwego do spraw rozwoju wsi.
Odrębną instytucją, uregulowaną w rozdziale 3 ustawy, stanowi wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej lub leśnej, przez co ustawodawca rozumie rozpoczęcie innego niż rolnicze lub leśne użytkowanie gruntów (...) - art. 4 pkt 11 ustawy. W myśl art. 11 ust. 1 ustawy, wyłączenie z produkcji użytków rolnych wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego i organicznego, zaliczanych do klas I, II, III, IIIa, IIIb oraz użytków rolnych klas IV, IVa, IVb, V i VI wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego, a także gruntów o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2-10, oraz gruntów leśnych, przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne – może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalających na takie wyłączenie. W decyzji dotyczącej wyłączenia z produkcji użytków rolnych wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego i organicznego, zaliczonych do klas I, II, III, IIIa, IIIb, a także gruntów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2-10, oraz gruntów leśnych, przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne określa się obowiązki związane z wyłączeniem (ust. 1a). Z kolei wniosek o wyłączenie z produkcji użytków rolnych klas IV, IVa, IVb, V i VI wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego jest wiążący, a decyzja ma charakter deklaratoryjny (ust. 1b).
Z powyższego wynika, iż koniecznym warunkiem umożliwiającym skuteczne ubieganie się o uzyskanie decyzji zezwalającej na wyłączenie użytków rolnych wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego i organicznego zaliczanych do wskazanych wyżej klas z produkcji rolniczej jest to, aby grunty te zostały uprzednio we właściwym trybie przeznaczone na cele nierolnicze i nieleśne. Ponadto nawet w takiej sytuacji, co wynika jednoznacznie z wykładni przepisów art. 11 ust. 1 -1b, w zakresie użytków rolnych określonych w ust. 1a, wniosek nie jest dla organu właściwego do ochrony gruntów rolnych i leśnych wiążący.
Ponadto wskazać należy, iż regulacje ustawy o ochronie gruntów powiązane są ściśle z przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r. poz. 647), dalej "u.p.z.p.". Zasadą jest, że ustalenie przeznaczenia terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest jedynie z przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wśród których ustawodawca wymienił wymóg, ażeby teren nie wymagał uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo objęty był zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 (pkt 4). W sytuacji, w której organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji niezwiązanej z produkcją rolniczą, po uprzednim dokonaniu stosownych uzgodnień z właściwym organem w zakresie ochrony gruntów rolnych (art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p.) stwierdzi, że teren stanowiący grunt rolny wymaga takiej zgody, winien odmówić ustalenia warunków zabudowy.
Wówczas w związku z regulacją zawartą w art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów, niezbędnym jest uzyskanie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze w ramach procedury związanej w uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zasadniczo więc, w stosunku do gruntów rolnych klasy I-III treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przesądza, czy zezwolenie na wyłączenie z produkcji rolniczej użytków rolnych może być wydane. Gdy spełnione są warunki do uzyskania decyzji ustalającej warunki zabudowy konkretnej działki, której teren stanowią użytki rolne (art. 61 ust. 1 u.p.z.p.) i decyzja taka zostanie wydana, stanowić może podstawę do ubiegania się o uzyskanie zgody na wyłączenie użytków rolnych z produkcji rolniczej, a dopiero w dalszej kolejności pozwolenia na budowę.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy Sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia [...] maja 2013 r., a nie jak wskazano w skardze [...] maja 2013 r. T. N. zwrócił się do Starosty T. o wyłączenie gruntów rolnych z produkcji rolniczej w związku z budową budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr. ewid. [...] w miejscowości K. gmina O.. Do wniosku załączył m.in. wypis z rejestru gruntów, z którego wynika, że grunty w obrębie ww. działki stanowią użytki rolne klasy IIIa o pow. [...]ha oraz decyzję Wójta Gminy O.z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] o warunkach zabudowy dla przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na ww. działce. W pkt 8d ww. decyzji o warunkach zabudowy wskazano, że teren wymaga uzyskania zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze ze względu na klasę gruntów. Bezsporne w sprawie pozostaje, że taką zgodą skarżący nie dysponuje.
Prawidłowo, w ocenie Sądu, organ odwoławczy uznał, że skoro działkę objętą wnioskiem stanowią grunty rolne klasy IIIa, to do wydania decyzji o ich wyłączeniu z produkcji rolnej niezbędne jest ich wcześniejsze przeznaczenie na cele nierolnicze w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w trybie określonym w art. 7 ust. 1 i 2 ustawy.. Wobec ustalonych przez organ okoliczności, iż taki plan nie został dla przedmiotowego obszaru uchwalony, prawidłowo odmówiono T. N. wydania zgody na wyłączenie wnioskowanych gruntów z produkcji rolniczej. Teren, objęty wnioskiem skarżącego nie spełnia przesłanki z art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów, a więc uprzedniego przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze i w takich okolicznościach faktycznych niemożliwym było pozytywne rozpatrzenie wniosku. Skoro bowiem procedura wskazana w art. 11 ustawy o ochronie gruntów może znaleźć zastosowanie jedynie do gruntów rolnych, które uprzednio zostały przeznaczone na inne cele zgodnie z wymaganiem art. 7 ustawy, to jeżeli dany grunt jest ujawniony w ewidencji gruntów i budynków, jako rolny klas I-III a nie obowiązuje plan, w którym przeznaczono go na inne cele, organ nie może wydać zezwolenia na wyłącznie go z produkcji rolniczej, bowiem prowadziłoby to do naruszenia przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.
Przypadkiem szczególnym jest wydanie dla danego terenu decyzji o warunkach zabudowy. Może to dotyczyć jednak wyłącznie przypadku, gdy wcześniej - w ramach procedury uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które następnie wygasły – także wydano stosowną zgodę w myśl art. 7 ust. 1 i 2 ustawy (patrz art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym).
W rozpoznawanej sprawie jest bezsporne, że żadna ze wskazanych wyżej sytuacji nie miała miejsca, także i to, że teren działki był objęty zgodą, której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., Wydanie decyzji odmownej co do wniosku skarżącego było więc zasadne, a zarzut naruszenia art. 11 ustawy, w tym rażącego, jest chybiony.
Podkreślić również należy, co konsekwentnie pomija skarżący, iż w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowego terenu, na którą powołuje się skarżący zawarto zapis, iż teren inwestycji wymaga zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze ze względu na klasę gruntów, której bez wątpienia skarżący nie uzyskał. Wobec braku wyczerpania procedury wyłączenia użytków z produkcji rolniczej, przewidzianej przepisami ustawy o ochronie gruntów, a więc uprzedniego przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, organ nie był uprawniony do wydania decyzji na podstawie art. 11 ust. 1 tej ustawy.
W ocenie Sądu, nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania, w tym art. 138 K.p.a. Wadliwe uzasadnienie przez Starostę T. swojego stanowiska, nie może dyskwalifikować całego orzeczenia i prowadzić do jego uchylenia. Sentencja zaskarżonej decyzji jest bowiem prawidłowa, natomiast wady uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji zostały konwalidowane w toku postępowania przed organem odwoławczym, który ponownie rozpatrzył sprawę merytorycznie w jej całokształcie. Wbrew zarzutom skargi, organ odwoławczy ponownie rozpoznał i rozstrzygnął przedmiotową sprawę administracyjną w jej całokształcie, zgodnie z przepisami procedury administracyjnej, nie dopuszczając się uchybień, które skutkować mogłyby uchyleniem skarżonej decyzji. Zaakceptować również należy stwierdzenie organu odwoławczego, iż zgromadzony przed organem pierwszej instancji był kompletny i wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy. Organ drugiej instancji odniósł się także do argumentów zawartych w odwołaniu.
Ponadto w ocenie Sądu, organ prawidłowo zastosował w okolicznościach niniejszej sprawy przepisy ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania, czyli od dnia 26 maja 2013 r. Brzmienie przepisu art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy zmienione zostało ustawą z dnia 8 marca 2013 r. o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2013 r. poz. 503) poprzez rezygnację z kryterium obszarowego. Owe kryterium obszarowe budziło poważne wątpliwości, czy pojęcie "zwartego obszaru gruntów" planowanego do przeznaczenia na cele nierolnicze lub nieleśne tożsame jest z pojęciem działki ewidencyjnej, czy też obszar taki obejmować mógł również kilka działek, o ile stanowiły one zwarty obszar i przeznaczone były do "odrolnienia". Analiza uzasadnienia ustawy nowelizującej wskazuje, iż celem ustawodawcy było usunięcie istotnych wątpliwości interpretacyjnych, także na tle orzecznictwa sądów administracyjnych w kwestiach regulowanych przepisami ww. ustawy w zakresie procedury związanej z ubieganiem się przez właścicieli (inwestorów) o zmianę przeznaczenia gruntów rolnych, podlegających szczególnej ochronie - na inne cele.
Wśród przepisów ustawy nowelizującej ustawodawca nie zawarł jednak przepisów intertemporalnych, co powodować może wątpliwości w zakresie stosowania nowych przepisów do spraw wszczętych, a niezakończonych.
W ocenie Sądu, zamiarem ustawodawcy w omawianej nowelizacji ustawy było bezpośrednie stosowanie nowego prawa celem zapewnienia skutecznej i realnej ochrony gruntów rolnych klas I-III przed dowolnym przeznaczaniem ich na cele inne niż rolnicze i leśne, co z pewnością skutkuje pozbawieniem ich zasadniczych z punktu widzenia tej ustawy walorów. Skoro zatem ustawodawca przemilczał kwestię stosowania nowego prawa, to jego wolą było stosowanie zmienionych przepisów również do spraw już wszczętych, a niezakończonych. Przepis art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 K.p.a. nakazuje organom administracji publicznej działać na podstawie obowiązujących przepisów prawa, w sytuacji zatem, gdy brak jest przepisów przejściowych wskazujących, że ustawodawca uznał za zasadne, wyłączenie stosowania nowego stanu prawnego do sytuacji i zdarzeń zaistniałych wcześniej, to uznać należy za prawidłowe zostawanie tych przepisów przez organy orzekające w niniejszej sprawie.
Nie może również odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 10 K.p.a. poprzez niezawiadomienie skarżącego o wszczęciu postępowania oraz jego zakończeniu. Zasadnie skarżący wywodzi, że obowiązkiem organu jest zawiadomienie strony o wszczęciu postępowania, a następnie po zebraniu pełnego materiału dowodowego zawiadomienie o możliwości zapoznania się z tym materiałem i wniesieniem w stosunku do niego uwag, ma to służyć zapewnieniu możliwości czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym na wszystkich jego etapach. W przedmiotowej sprawie postępowanie w przedmiocie wyłączenia spornych użytków z produkcji rolniczej zostało wszakże wszczęte na wniosek skarżącego z dniem doręczenia jego żądania organowi. Brak było zatem po stronie organu obowiązku zawiadamiania skarżącego o tym fakcie. Świadomość toczącego się postępowania potwierdza również, udział skarżącego w przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2013 r. rozprawie administracyjnej, na której strona miała możliwość zgłaszania żądań, składania wniosków.
Także w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej skarżący miał możliwość czynnej obrony swych praw, w tym ewentualnego składania wniosków procesowych. Naruszenie przez organ pierwszej instancji art. 10 K.p.a., poprzez brak zawiadomienia o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i składania wniosków przed wydaniem decyzji pozostaje w świetle powyższego bez znaczenia dla wyniku postępowania, bowiem z akt administracyjnych wynika, iż skarżący posiadał możliwość czynnego udziału w postępowaniu, a w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej nie zgłosił żadnych nowych wniosków dowodowych czy żądań.
Również nie można uznać za zasadny zarzutu naruszenia przepisów art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. W ocenie Sądu materiał dowodowy zebrany przez organ pierwszej instancji pozwalał na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy. Nadto skarżący czyniąc powyższy zarzut nie wskazał jakie jeszcze czynności dowodowe winien przeprowadzić organ oraz jakich okoliczności faktycznych, istotnych dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy organy nie ustaliły.
Ponadto, o ile nieprawidłowym było oparcie rozstrzygnięcia Starosty T. z dnia [...] lipca 2013 r. w sprawie zezwolenia na wyłączenie użytków rolnych z produkcji rolniczej wyłącznie o brak uzgodnienia ostatecznej przecież decyzji o warunkach zabudowy z właściwym organem ochrony gruntów rolnych (co nie było przedmiotem prowadzonego przez organ obecnie postępowania), to jednak przyznać należy Staroście rację w zakresie dostrzeżonych uchybień. Stosownie do art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p., na który powołuje się organ pierwszej instancji decyzja o warunkach zabudowy podlega uzgodnieniu z organem właściwym w zakresie ochrony gruntów rolnych w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne, a więc w tym przypadku Starostą T.. Wójt Gminy O. natomiast, co pozostaje w sprawie okolicznością bezsporną, przed wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, stosownego uzgodnienia nie dokonał. Stwierdzić należy, że stwierdzone kwalifikowane wadliwości ostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy mogą stanowić przedmiot ustaleń i oceny w odrębnych postępowaniach nadzwyczajnych.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlegała oddaleniu.