Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...] Komendant Miejski Policji w B. odmówił przyznania R. S. równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, wskazując, iż wnioskodawca dobrowolnie zrzekł się prawa do zajmowanego lokalu mieszkalnego (funkcyjnego), przyznanego mu decyzją Komendanta Rejonowego Policji w K. z dnia [...] grudnia 1991 r. i przeprowadził się do teściowej. Tym samym zaszła negatywna przesłanka do przyznania mu równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, o której mowa w § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz.U. z 2002, Nr 100, poz. 918; z późn. zm.).
W odwołaniu od powyższej decyzji R. S. podniósł, iż przydzielony mu lokal funkcyjny nie spełniał wymogów określonych w rozporządzeniu z dnia 18 maja 2005 r. był on bowiem w złym stanie technicznym i sanitarnym oraz nie spełniał norm zaludnienia (lokal mieszkalny miał ok. 18, 04 m², a powinien co najmniej 21 m².). Mając na względzie zdrowie i bezpieczeństwo rodziny (żony i dwójki dzieci) zmuszony był opuścić w dniu [...] grudnia 1996 r. zajmowany lokal funkcyjny. Odwołujący się, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, wywiódł, iż odmowa przyjęcia lub zrzeczenie się prawa do lokalu mieszkalnego nieodpowiadającego normom zaludnienia, będącego w złym stanie technicznym i sanitarnym, nie może być uznana za przeszkodę do przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r., nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach uzasadnienia organ wskazał, iż zajmowany przez skarżącego lokal funkcyjny wprawdzie nie spełniał norm zaludnienia dla trzyosobowej, a następnie czteroosobowej rodzinie skarżącego, jednakże z przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. nie wynika wymóg by utracony przez policjanta lokal odpowiadał co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej. Wystarczającą przesłanką do odmowy przyznania lokalu mieszkalnego jest więc, zdaniem organu, stwierdzenie zrzeczenia się przez funkcjonariusza w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej jakiegokolwiek lokalu mieszkalnego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższą decyzję R. S., ponowił argumentację zawartą w odwołaniu, podnosząc, iż do opuszczenia zajmowanego lokalu skłoniło go to, iż lokal ten nie spełniał wymogów sanitarnych i technicznych oraz że nie była to jego dobrowolna decyzja, a konieczność. Powołując się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 sierpnia 2005 r., OSK 1872/04 wywiódł ponadto, że zrzeczenie się prawa do lokalu nieodpowiadającego wymogom, określonym w art. 88 ust. 1 oraz art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U.
z 2007, Nr 43 poz. 277; z późn. zm.) nie stanowi negatywnej przesłanki do przyznania równoważnika pieniężnego. Skarżący stwierdził w związku z tym, iż ze względu na fakt, iż przydzielony mu lokal funkcyjny nie odpowiadał wymogom wynikającym z przepisu art. 92 ust.1 ustawy o Policji (cyt. wyżej), zarówno w momencie zamieszkiwania tego lokalu jak i po opuszczeniu go, przysługiwało mu prawo do równoważnika pieniężnego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269; z późn. zm.), Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd rozpoznając skargę ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania. W związku z tym należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu, iż została ona wydana z naruszeniem prawa mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2007, Nr 43 poz. 277; z późn. zm.). Stosownie do treści art. 92 ust. 1 tejże ustawy, policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej.
Szczegółowe zasady przyznawania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego określone zostały w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasady przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz.U z 2002 r., Nr 100 poz. 918; z późn. zm.). W § 1 ust. 1 tegoż rozporządzenia wskazano zasady przyznawania wymienionego równoważnika, zaś w § 1 ust. 2 cyt. rozporządzenia przypadki uzasadniające odmowę przyznania tego równoważnika. Jedną z negatywnych przesłanek przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego jest sytuacja, gdy policjant w służbie stałej utraci lub zrzecze się prawa do zajmowanego dotychczas lokalu mieszkalnego lub domu, o których mowa w § 1 ust. 1 rozporządzenia – czyli m.in. do lokalu mieszkalnego przydzielonego na podstawie decyzji administracyjnej.
W niniejszej sprawie okolicznością bezsporną jest to, że skarżący w dniu [...] grudnia 1996r. opuścił lokal mieszkalny przydzielony mu decyzją Komendanta Rejonowego Policji w K. z dnia [...] grudnia 1991 r., nr [...] i przeprowadził się z żoną i dwójką dzieci do teściowej. Zdaniem skarżącego nie świadczy to jednakże o tym, iż zaszła negatywna przesłanka do przyznania mu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, o której mowa w cytowanym wyżej §1 ust.2 pkt 1 rozporządzenia, bowiem przydzielony mu lokal mieszkalny nie spełniał norm zaludnienia, o których mowa w § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884; z późn. zm.), a także nie był w należytym stanie technicznym i sanitarnym.
Odnosząc się do powyższego stwierdzić należy, iż z rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasady przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (cyt. wyżej) nie wynika, aby od zastosowania przepisu § 1 ust. 2 pkt 1 istniały wyjątki, w szczególności zaś z rozporządzenia tego nie wynika by omawiany przepis miał zastosowanie tylko w przypadku, gdy przydzielony funkcjonariuszowi lokal mieszkalny posiadał odpowiednią powierzchnię mieszkaniową. Podnieść należy, iż ustawodawca w sposób kompletny uregulował kwestie przyznawania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.
Tym samym, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie istnieje potrzeba odwoływania się do przepisów regulujących zasady przydzielania funkcjonariuszom lokali mieszkalnych, w szczególności zaś do art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji (cyt. wyżej), z którego wynika, jakie wymogi powinien spełniać przydzielony funkcjonariuszowi lokal mieszkalny
W świetle powyższego podnieść należy, iż organ odwoławczy prawidłowo wskazał, iż przywołany wyżej przepis §1 ust.2 pkt 1 rozporządzenia będzie odnosił się do sytuacji zrzeczenia się lub utraty praw do jakiegokolwiek lokalu mieszkalnego przydzielonego w drodze decyzji administracyjnej stronie, nie zaś tylko do odpowiedniego lokalu mieszkalnego w rozumieniu przepisów, cyt. wyżej art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji oraz przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów, a więc do lokalu spełniającego normy zaludnienia.
Ponieważ z akt administracyjnych, w szczególności z odwołania skarżącego, jednoznacznie wynika, iż zrzekł się on prawa do przydzielonego mu w drodze decyzji administracyjnej mieszkania funkcyjnego, organ administracji, w świetle treści § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. (cyt. wyżej.) był zobligowany do wydania decyzji o odmowie przyznania skarżącemu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.
Wpływu na rozstrzygnięcie sprawy nie będą miały przy tym okoliczności podnoszone przez skarżącego, wskazujące na powody zrzeczenia się przez niego prawa do lokalu (brak osobnej łazienki, zły stan techniczny mieszkania, niebezpieczne sąsiedztwo). Jak już bowiem wcześniej wskazano ustawodawca nie przewidział wyjątków od zastosowania cyt. wyżej przepisu § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002r.
W tym stanie rzeczy uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę jako nieuzasadnioną.