Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] września 2016 r. skarżąca [...] [...] sp. z o.o. w [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2016 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenie nieważności zezwolenia na przetwarzanie odpadów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) – zwanej dalej: "P.p.s.a.", warunkiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie czy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.).
Wyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w przywołanym wyżej art. 52 § 2 P.p.s.a. przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi. Obowiązek ten wynika z założenia, że sąd nie wyręcza organów administracji wyższego stopnia i nie narusza podstawowej zasady dwuinstancyjności postępowania. Zasada dwuinstancyjności daje natomiast stronie prawo domagania się dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia jej sprawy przez dwa różne organy administrujące. Rangę tej zasady potwierdza art. 78 Konstytucji RP, w myśl którego "każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji".
Zgodnie z omówioną wyżej zasadą dwuinstancyjności postępowania zważyć należy, że stosownie do art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, ze zm.) – zwanej dalej: "K.p.a.", od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji.
W przedmiotowej sprawie skarżąca wystąpiła ze skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2016r., nr [...], mocą której stwierdzona została nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2013 r., nr [...] w sprawie udzielenia zezwolenia skarżącej na przetwarzanie odpadów innych niż niebezpieczne. Od decyzji tej skarżąca powinna wnieść zatem wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, ponieważ Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] działało w niniejszej sprawie jako organ I instancji.
Skoro skarżąca nie wykorzystała przysługujących jej środków prawnych celem wzruszenia zaskarżonej decyzji, nie został spełniony formalny warunek wniesienia skargi do sądu. Powyższe skutkuje niedopuszczalnością merytorycznego rozpoznania skargi. Rozpoznanie takiej skargi przez sąd stanowiłoby naruszenie fundamentalnej zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.
Ustosunkowując się do treści pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], z którego wynika, że strona została pouczona o przysługującej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy w terminie 30 dni od dnia doręczenia orzeczenia za pośrednictwem organu, który je wydał, należy podkreślić, że błędne pouczenie strony przez organ nie może zmieniać obowiązującego porządku prawnego. Pouczenie organu o możliwości złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy stanowi oczywisty błąd organu.
W świetle powyższego należy stwierdzić, że wniesiona skarga była niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu i w związku z powyższym Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 P.p.s.a., orzekł w sentencji.
O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.