Uzasadnienie
II SAlBd 141/05
Decyzją Starosty R. z [...] 2004 r. Nr [...] odmówiono Ewie S. i jej córkom przyznania ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej.
Powołując się na art. 7 ust. 6 ustawy z 8 czerwca 2001 r. o przeznaczaniu gruntów rolnych do zalesienia (Dz. U. z 2001 r. Nr 73, poz. 764 ze zm.), która pomimo uchylenia na mocy art. 15 ustawy z 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273) zachowała aktualność w części dotyczącej ekwiwalentów pieniężnych uznał, że skoro wnioskodawczyni uzyskała świadczenie rentowe, to ekwiwalent nie może być przyznany.
W odwołaniu zainteresowana stwierdziła, że uprawnienie zachowuje po zmarłym mężu Ryszardzie, a przyznana renta nie jest rentą inwalidzką, lecz rodzinną. W tych okolicznościach zasadna jest kontynuacja wypłaty ekwiwalentu.
Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z [...] 2004 r. nr [...] uchylono zaskarżoną decyzję i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Organ na podstawie art. 7 i 10 ust. 2b ustawy o przeznaczaniu gruntów rolnych do zalesiania stwierdził, że Ryszard S. w dacie przyznania ekwiwalentu do opisanych świadczeń nie miał prawa. Jeżeli właściciel gruntu otrzymuje świadczenie emerytalne lub rentowe, to nie nabywa prawa do ekwiwalentu z tytułu posiadania gruntów rolnych do zalesienia. Art. 7 ustawy zakreśla natomiast granice czasowe otrzymania ekwiwalentu.
Ponadto organ uznał, że w rozstrzygnięciu I instancji pominięto przesłanki i okoliczności zawarte w art. 10 i 11 cyt. ustawy.
Starosta R. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zarzucając naruszenie art. 7 ust. 6 ustawy z 8 czerwca 2001 r. i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie. Uzasadnieniem wniosku o odrzucenie jest twierdzenie, że Starosta nie jest stroną tego postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych, bez rozpoznawania zawartych w niej zarzutów.
Zgodnie z treścią art. 32 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stronami w postępowaniu przed sądem administracyjnym są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Przepis art. 50 Wymienionej wyżej ustawy Wymienia podmioty posiadające legitymację skargową, w tym - każdego, kto ma w tym interes prawny. Należy w związku z tym stwierdzić, że powiat, jako jednostka samorządu terytorialnego wyposażona w osobowość prawną, może być podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi w rozumieniu powołanego wyżej przepisu, pod warunkiem, że wykaże, iż ma w tym interes prawny.
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 3 czerwca 1996 r. orzekł, że interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się tym, iż działa on we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku. Wskazuje na to również J. P. Tamo w komentarzu do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2004). Podmiotem takim nie jest organ jednostki samorządu terytorialnego powołany do rozstrzygania, w drodze decyzji administracyjnych, w sprawach indywidualnych.
Starosta R., wydając decyzję brał udział w postępowaniu administracyjnym jako organ pierwszej instancji. Tym samym, zgodnie z art. 32 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie może on być stroną postępowania sądowoadministracyjnego.
W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § l pkt 6 wskazanej wyżej ustawy (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skarga podlegała odrzuceniu.