Uzasadnienie
K. L. pismem z 17 stycznia 2023 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Kruszwicy nr XVII/215/00 z dnia 29 marca 2020 r. w sprawie ustalenia stawki procentowej opłaty adiacenckiej, żądając stwierdzenia jej nieważności w całości. Zaskarżonej uchwale zarzuciła niezgodność z przepisami art. 42 ust. 1 i 2 oraz art. 43 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie, § 5 pkt 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 stycznia 1999 r. w sprawie zasad i trybu wydawania wojewódzkiego dziennika urzędowego (Dz.U. Nr 9 poz.
78) – poprzez zaniechanie ogłoszenia tej uchwały jako aktu prawa miejscowego w wojewódzkim dzienniku urzędowym oraz § 11, § 33 ust. 2 i § 34 w zw. z § 52 ust. 2, § 35 ust. 1 w zw. z § 12 Statutu Gminy Kruszwica stanowiącego załącznik do uchwały nr XXIV/141/96 Rady Miejskiej w Kruszwicy z 26 marca 1996 r.
Z akt sprawy wynika, że skarżąca uprzednim pismem z 12 grudnia 2022 r. zwróciła się do Rady Miejskiej w Kruszwicy z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Sądowi z urzędu wiadomym jest, że niniejszą skargą skarżąca po raz drugi kwestionuje uchwałę Rady Miejskiej w Kruszwicy nr XVII/215/00 z dnia 29 marca 2020 r. Postanowieniem z 4 listopada 2022 r., sygn. akt II SA/Bd 928/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz.U. z 2023r. poz. 259, dalej jako "p.p.s.a."), odrzucił skargę K. L. na przedmiotową uchwałę. Sąd uznał, że skarżąca nie wyczerpała wymogu uprzedniego bezskutecznego organu do usunięcia naruszenia prawa wynikającego z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym i art. 53 § 2 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym przed data 1 czerwca 2017 r.
Zważyć należy, że wprawdzie wydane 4 listopada 2022 r. prawomocne postanowienie sądu odrzucające skargę nie korzysta z powagi rzeczy osądzonej (res iudicata), o której mowa w art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., to jednakże ponowne wniesienie skargi na tą samą uchwałę tego samego organu powoduje, że taka skarga jest niedopuszczalna.
Z powyższych względów skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako niedopuszczalna.
Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a, orzeczono jednocześnie z urzędu o zwrocie uiszczonego wpisu od odrzuconej skargi.