Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] października 2017 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] w sprawie wykonania czynności zmierzających do przywrócenia środowiska do stanu właściwego.
W skardze na powyższą decyzję A. B. i W. B. wnieśli o wstrzymanie wykonania ww. decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarżący domagają się wstrzymania wykonania decyzji w przedmiocie wykonania czynności zmierzających do przywrócenia środowiska do stanu właściwego. Na poparcie powyższego żądania nie wskazali żadnej argumentacji. Całe uzasadnienie skargi, w której przedmiotowy wniosek jest zawarty, zawiera bowiem tylko zarzuty wobec kwestionowanego rozstrzygnięcia. Z uwagi na powyższe Sąd nie jest w stanie ocenić, czy w przypadku strony zasadne jest udzielenie jej tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowym. Możliwość taką przewiduje art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r. poz. 1369) – zwanej dalej: "P.p.s.a.", zgodnie z którym wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem.
Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Możliwość wystąpienia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków przez wydanie danej decyzji musi być natomiast realna i poparta rzeczowymi dowodami źródłowymi.
Strona na gruncie art. 61 § 3 P.p.s.a. zobowiązana jest zatem skonkretyzować rodzaj szkody grożącej jej na skutek wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazanie szkody bez jej uprawdopodobnienia uniemożliwia pozytywną ocenę wniosku (por.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20.01.2016 r., I OZ 1866/15; dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Dokonując oceny złożonego wniosku w okolicznościach przedmiotowej sprawy Sąd stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnili, iż zachodzą ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Jak natomiast trafnie wywiedziono w uzasadnieniu postanowienia NSA z 19.05.2016 r., II FZ 70/16, bez wątpienia uzasadnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie jest zwrócenie się do sądu z samym żądaniem wstrzymania.
Sąd, analizując akta sprawy, nie dostrzegł także z urzędu przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji, ani też jakichkolwiek okoliczności uzasadniających - w drodze wyjątku - zastosowanie art. 49 § P.p.s.a.
Przyjdzie jeszcze raz powtórzyć, że nie wystarczy samo powołanie się na okoliczności wymienione w art. 61 § 3 P.p.s.a. Wobec tego, nieprzedstawienie przez skarżących potrzebnych informacji uniemożliwiło Sądowi ocenę wniosku w kontekście wymogów stawianych w ww. przepisie. Stąd Sąd nie znalazł podstaw do uznania, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody bądź trudne do odwrócenia skutki i działając na zasadzie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.