Uzasadnienie
Na podstawie art. 12 i 23 w zw. z art. 2 ustawy z 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2012 r., poz. 1228 z zm.) oraz art. 7 i 104 Kpa decyzją nr... z dnia... 2014 r. z upoważnienia Prezydenta Miasta W. Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie we W. odmówił G. D. umorzenia zaległości z tytułu nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego wypłaconych na rzecz jej córki M. D. w wysokości 2.400 zł i umorzył ustawowe odsetki w wysokości 1.690,59 zł.
W odwołaniu G. D. wskazała na swoją trudną sytuację bytową, podnosząc że nie wyłudziła pobranych świadczeń.
SKO we W. decyzją z... 2014 r. -... na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 30 ust.2 ww. ustawy z 7 września 2007 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzją. Wg SKO sytuacja życiowa skarżącej choć trudna, to nie daje podstaw do umorzenia należności, zaś sprawa ustalenia nienależnie pobranych świadczeń oraz obowiązek ich zwrotu została już rozstrzygnięta prawomocnymi decyzjami.
G.D. w skardze podniosła, że SKO nie odniosło się do okoliczności powstania zadłużenia, które wg niej mają znaczenie przy ocenie przesłanki warunkującej umorzenie, a zadłużenie powstało w okolicznościach na które nie miała wpływu i domagała się zmiany decyzji poprzez umorzenie zadłużenia, i zasądzenia kosztów postępowania przed organami administracji oraz przed sądem.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, gdyż brak przesłanek warunkujących możliwość pozytywnego załatwienia jej wniosku o umorzenie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) powoływanej dalej jako "Ppsa" uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do przepisów art. 134 § 1 oraz art. 133 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy.
Z akt sprawy natomiast wynika, że decyzją z dnia... 2008 r. przyznano świadczenia z funduszu alimentacyjnego dla małoletniej wówczas M. D. (urodzonej... 1995 r.) reprezentowanej przez jej matkę – skarżącą G. D.. Świadczenia w kwocie... zł miesięcznie, zostały pobrane przez skarżącą – G. D. w okresie od... 2008 r. do... 2009 r. Z akt wynika także, że prawomocną decyzją z dnia... 2014 r. wydaną wskutek wznowienia postępowania uchylono decyzję z... 2008 r. i odmówiono świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz M. D. w okresie od... 2008 r. do... 2009 r. a następnie prawomocną decyzją z dnia... 2013 r. orzeczono, że świadczenia z funduszu alimentacyjnego pobrane przez skarżącą G. D. na rzecz córki w okresie od... 2008 r. do... 2009 r. w łącznej kwocie... zł są świadczeniami nienależnie pobranymi, po czym decyzją z dnia... 2014 r. orzeczono zwrot nienależnie pobranych przez G. D. świadczeń wraz z odsetkami.
Skarżąca odwołała się od tej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia... 2014 r. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W tej sytuacji wnioskiem z dnia... 2014 r. skarżąca G. D. zwróciła się o umorzenie kwoty nienależnie pobranych świadczeń wraz z odsetkami.
W świetle akt sprawy jest oczywiste, że ustalenia dotyczące faktu nienależnie pobranych przez skarżącą G. D. świadczeń z funduszu alimentacyjnego, ich wysokości oraz obowiązku ich zwrotu zostały już rozstrzygnięte wskazanymi wyżej decyzjami i w chwili obecnej nie ma już możliwości dokonywania odmiennych w tym zakresie ustaleń, zatem zarzuty podnoszone przez skarżącą w skardze (a wcześniej w odwołaniu) nie mogą być przedmiotem rozpoznania przez Sąd. Dotyczy to także sprawy zaliczki alimentacyjnej. Rozpatrywanie zarzutów skarżącej w tych kwestiach byłoby niedopuszczalnym przekroczeniem granic sprawy.
Analizując akta sprawy Sąd doszedł do wniosku, że organ przeprowadził w sposób właściwy, tj. z poszanowaniem przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, pełne postępowanie dowodowe dopuszczając jako dowód wszystko co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie było sprzeczne z prawem, i rozstrzygnął sprawę w oparciu o całokształt materiału dowodowego, a rozstrzygnięcie swoje uzasadnił zgodnie z treścią art. 107 § 3 ww. ustawy.
Należy też zauważyć – na co słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji - że możliwość umorzenia wspomnianych należności w oparciu o art. 30 ust. 2 ustawy z 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2012 r., poz.1228 z zm.) opiera się na tzw. uznaniu administracyjnym, co oznacza, że organ może dokonać umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego nie jest jednak do tego zobowiązany. Organ rozważając każdą sytuację indywidualnie dysponuje władztwem administracyjnym pozwalającym zastosować mu wspomniany przepis wobec szczególnych przypadków po uprzednim przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego z zachowaniem obowiązujących przepisów.
W tym stanie rzeczy wobec braku przesłanek wskazanych w przywołanych wyżej przepisach art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jak i brak przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji – stosownie do przepisu art. 151 ww. ustawy skargę jako bezzasadną oddalono.