Uzasadnienie
Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] września 2016 r., Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4, oraz art. 102 ust. 1c i ust. 1d w zw. z art. 102 ust. 1e ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tj. Dz. U. z 2015 r. poz. 155 ze zm., dalej powoływana jako u.k.p.) w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm., dalej powoływana jako P.r.d.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej powoływana jako K.p.a.), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta G. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania R. S. prawa jazdy. Wydanie zaskarżonej decyzji miało miejsce w toku postępowania administracyjnego o następującym przebiegu:
Decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] Prezydent G. zatrzymał R. S. prawo jazdy kategorii [...], dokument nr [...], wydany przez ten organ w dniu [...] lipca 2008 r., na okres sześciu miesięcy poczynając od dnia 18 czerwca 2016 r. do 18 grudnia 2016 r. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...] czerwca 2016 r. wpłynęła informacja z Komendy Miejskiej Policji w G. wraz z zatrzymanym dokumentem prawa jazdy R. S. z powodu kierowania pojazdem w dniu [...] czerwca 2016 r. z prędkością przekraczającą o więcej niż 50 km/h w terenie zabudowanym.
Następnie, w trakcie postępowania administracyjnego, [...] lipca 2016 r. wpłynęła do organu kolejna informacja dotycząca tego kierowcy z Komendy Miejskiej Policji o kierowaniu pojazdem przez tego kierowcę w dniu [...] czerwca 2016 r., pomimo zatrzymania prawa jazdy, tj. w okolicznościach art. 102 ust. 1d u.k.p. Z tej przyczyny przedłużono okres zatrzymania prawa jazdy do 6 miesięcy.
Od decyzji Prezydenta G. R. S. złożył odwołanie wnosząc o jej uchylenie i orzeczenie przez organ co do istoty sprawy. Zaskarżonej decyzji zarzucił:
- - nieważność z uwagi na jej wydanie bez podstawy prawnej, bowiem co do tego samego zdarzenia w Sądzie Rejonowym w G. toczy się sprawa o wykroczenie (sygn. akt [...]), w której nie zapadł prawomocny wyrok;
- - naruszenie art. 77 § 1 i 80 K.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, które miało wpływ na wynik sprawy, polegające na błędnym przyjęciu przekroczenia prędkości o ponad 50 km/h na terenie zabudowanym, w sytuacji gdy odwołujący odmówił przyjęcia mandatu, a zatem nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu wykroczenia oraz błędnym przyjęciu, że w dniu [...] czerwca 2016 r. ponownie wbrew przepisom ustawy o kierujących pojazdami prowadził pojazd, podczas gdy nie została jeszcze przesądzona wina co do popełnienia wykroczenia z [...] czerwca 2016 r.;
- - naruszenie art. 102 ust. 2 u.k.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że funkcjonariusz policji zgodnie z art. 97 § 1, art. 99 i 101 ustawy Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia mógł skierować sprawę do wydziału komunikacji dopiero po wydaniu prawomocnego postanowienia przez sąd o zatrzymaniu prawa jazdy.
Zaskarżoną, powołaną na wstępie, decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta G. Organ II instancji wyjaśnił, że podstawą wydania decyzji w sprawie zatrzymania prawa jazdy jest okoliczność przekroczenia dopuszczalnej prędkości w terenie zabudowanym. Podstawą wydania decyzji nie jest również pociągnięcie osoby kierującej pojazdem do odpowiedzialności na gruncie prawa wykroczeń. Ustawodawca sprecyzował, co stanowi źródło ustalenia stanu faktycznego w zakresie stwierdzenia okoliczności przekroczenia dopuszczalnej prędkości w terenie zabudowanym o 50 km/h. Zgodnie z treścią art. 7 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, do dnia 3 stycznia 2016 r. podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz art. 103 ust. 1 pkt 5 u.k.p. jest informacja o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a P.r.d.
W związku z powyższym wystarczającą podstawę do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy stanowi informacja Policji. Ewentualne podważenie treści informacji mogłoby nastąpić w przypadku prawomocnego rozstrzygnięcia uprawnionego organu, z którego wynikałoby, że przekroczenie prędkości nie miało miejsca lub nie wynosiło więcej niż 50 km/h. W myśl art. 102 ust. 1d u.k.p., jeżeli osoba kierowała pojazdem pomimo wydania decyzji o zatrzymaniu jej prawa jazdy na podstawie ust. 1 pkt 4 lub 5 albo zatrzymania prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a P.r.d., starosta wydaje decyzję o przedłużeniu okresu, na który zatrzymano prawo jazdy, do 6 miesięcy. Jeżeli decyzja, o której mowa w ust. 1c, nie została jeszcze wydana, starosta wydaje decyzję na okres 6 miesięcy.
Organ podał, że w aktach sprawy znajduje się zawiadomienie Komendanta Miejskiego Policji w G., iż odwołujący w dniu [...] czerwca 2016 r. o godz. [...] w G. przy ul. [...] kierował samochodem osobowym marki [...] nr rej. [...] i przekroczył dozwoloną prędkość o 56 km/h. Policjant zatrzymał kierowcy prawo jazdy. W trakcie postępowania do organu wpłynęło zawiadomienie od Komendanta, że [...] czerwca 2016 r. zatrzymano do kontroli drogowej pojazd odwołującego, którym kierował on, pomimo zatrzymanego wcześniej prawa jazdy. Organ orzekł o zatrzymaniu stronie prawa jazdy na okres 6 miesięcy. Przepis art. 102 ust. 3 u.k.p. przesądza, że w okresie prowadzenia postępowania wykroczeniowego istnieje obowiązek zatrzymania prawa jazdy.
W skardze do Sądu na powyższą decyzję R.S. wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżący decyzji zarzucił:
- - nieważność na podstawie przesłanki wymienionej w art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. z uwagi na jej wydanie z rażącym naruszeniem prawa, na podstawie przepisów, tj. art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c u.k.p. w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a P.r.d., które to przepisy orzeczeniem TK z 11.10.2016 r. zostały uznane za niezgodne z Konstytucją (sygn. akt K 24/15) w zakresie, w jakim nie przewidują sytuacji usprawiedliwiających ze względu na stan wyższej konieczności - kierowanie pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, co stanowi podstawę dla wznowienia postępowania administracyjnego w oparciu o art. 145a § 1 K.p.a.
- - naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie:
- 1. art. 138 § 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie pomimo potrzeby dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy i przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, a w szczególności uwzględniwszy orzeczenie TK z 11.10.2016 r., poprzez nieustalenie, czy w sprawie zachodził kontratyp stanu wyższej konieczności, czy też immunitetu adwokackiego, wymienionego w art. 7 ust. 1 Prawo o adwokaturze,
- 2. art. 80 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, jakoby przekroczono prędkość o ponad 50 km/h w terenie zabudowanym, w sytuacji gdy w dniu zdarzenia [...] czerwca 2016 r. skarżący odmówił przyjęcia mandatu,
- 3. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz przyjęcie, że w sprawie nie ma zastosowania kontratyp stanu wyższej konieczności, a także, że kierujący przekroczył prędkość o ponad 50 km/h.
W konsekwencji skarżący zarzucił naruszenie:
- - art. 102 ust. 2 u.k.p. oraz art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a P.r.d. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy przez organ błędnej decyzji o czasowym zatrzymaniu prawa jazdy w wyniku niepodjęcia czynności wyjaśniających i pominięcie przez organ najistotniejszej dla rozstrzygnięcia okoliczności, a mianowicie że w sprawie zastosowanie mają kontratypy stanu wyższej konieczności i immunitetu adwokackiego wymienionego w art. 7 ust. 1 Prawo o adwokaturze, powodujące niemożność nałożenia na skarżącego jakiejkolwiek sankcji przewidzianej przez prawo, w tym zatrzymania prawa jazdy. Skarżący uzasadnił, że tego dnia jechał do T. na wybory dziekana i członków [...]. Z tego względu nie może budzić wątpliwości, że był to ważny i służbowy wyjazd skorelowany z prowadzoną przez skarżącego działalnością zawodową i obowiązkami adwokackimi, na którym jego obecność była obowiązkowa. Podkreślił, że działał w ramach kontratypów stanu wyższej konieczności oraz immunitetu adwokackiego. Nie budzi wątpliwości, że nawet gdyby swoim działaniem skarżący naruszył dobro prawne w postaci bezpieczeństwa na drodze, to działanie to ukierunkowane było na ratowanie dobra przynajmniej równej, jak nie wyższej wartości, w postaci należytego wywiązania się z obowiązków adwokackich.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 718 – dalej przywoływana jako P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W rozumieniu powyższych przepisów, sąd administracyjny bada legalność, czyli innymi słowy zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron, oraz z przepisami proceduralnymi, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
Sąd orzekając w sprawie nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Natomiast stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).
Po myśli art. 134 § 1 P.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 P.p.s.a, skarga podlega oddaleniu w oparciu o przepis art. 151 P.p.s.a.
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
W sprawie niesporne było to, że w dniu [...] czerwca 2016 r. funkcjonariusz Policji na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a P.r.d. (w brzmieniu z dnia zdarzenia) zatrzymał za pokwitowaniem należące do skarżącego prawo jazdy kat. [...]. Powodem zatrzymania było ustalenie, że kierujący samochodem osobowym skarżący na terenie G. przekroczył dozwoloną prędkość o 56 km/h. Jak wynika z akt, skarżący odmówił przyjęcia mandatu karnego, w związku z tym skierowano sprawę do Sądu Rejonowego w G. Ponadto, jak wynika z akt sprawy, do organu wpłynęła kolejna informacja z Komendy Miejskiej Policji w G. o kierowaniu pojazdem w dniu [...] czerwca 2016 r. przez skarżącego w okolicznościach, o których mowa w art. 102 ust. 1d u.k.p., tj. kierowania pojazdem silnikowym pomimo zatrzymania prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a P.r.d.
Zgodnie z art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p., starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy (...) w przypadku, gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 541), do dnia 31 grudnia 2016 r. podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy wymienionej w art. 5 (a więc w ustawie o kierujących pojazdami), jest informacja o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a ustawy wymienionej w art. 4 (a więc ustawy Prawo o ruchu drogowym).
Zwrócić uwagę należy na to, że skarżący od momentu, gdy mógł wypowiedzieć się w postępowaniu administracyjnym, co nastąpiło na etapie odwołania, a następnie w skardze do sądu, konsekwentnie podnosił zarzut błędnego przyjęcia przez organy administracji, że przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Przy czym, na co wcześniej wskazano, odmówił również przyjęcia mandatu karnego. Powyższa okoliczność znana była organowi I instancji z notatki służbowej przekazanej przez Komendanta Miejskiego Policji w G. wraz z zawiadomieniem z [...] czerwca 2016 r. oraz wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania w sprawie.
Kwestią istotną dla wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy było zatem rozstrzygnięcie zarzutu skarżącego dotyczącego prawidłowego ustalenia, czy przekroczył on dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h. W sytuacji bowiem, gdy skarżący kwestionuje ustalenia policji drogowej co do popełnienia wykroczenia, nie przyjmując mandatu karnego, właściwym do rozstrzygnięcia tych zarzutów jest prowadzący postępowanie sąd karny. Z tego względu niniejsze postępowanie, po uzyskaniu zawiadomienia Komendanta Miejskiego Policji w G., wraz z notatką urzędową zawierającą również informację o odmowie przyjęcia przez skarżącego mandatu karnego, organ I instancji powinien zawiesić postępowanie do czasu zakończenia postępowania w sprawie o wykroczenie.
W konsekwencji uznać należy, że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy w tym wypadku od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Nie można zatem przyjąć, że w badanej sprawie doszło do ustalenia w sposób wiążący, iż skarżący przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Skoro skarżący nie przyjął mandatu, a sprawa została skierowana do Sądu Rejonowego w G., kwestia przekroczenia prędkości była na dzień wydania zaskarżonej decyzji otwarta. Nic w aktach administracyjnych nie wskazuje na to, aby podejmowane były kroki w celu weryfikacji, czy postępowanie przed sądem powszechnym w sprawie wykroczenia zostało prawomocnie zakończone. Skoro w okolicznościach faktycznych tej sprawy skarżący zakwestionował popełnienie opisanego wykroczenia, oznacza to, że organ administracji nie miał podstaw do orzekania w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy na okres trzech miesięcy przed rozstrzygnięciem sprawy w postępowaniu sądowym, a zatem zaskarżona decyzja została wydana przedwcześnie.
Organ odwoławczy popełnił oczywisty błąd procesowy opierając się mechanicznie na treści zawiadomienia od Policji, nie dokonując jego analizy, ani nie podejmując żadnych kroków w celu wyjaśnienia, czy doszło do ustalenia w sposób wiążący kwestii przekroczenia dopuszczalnej prędkości. Organ naruszył tym samym art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Jednocześnie wadliwie zastosował przepis prawa materialnego – art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p., bowiem w sytuacji, kiedy kwestia przekroczenia prędkości była otwarta z uwagi na postępowanie przed sądem powszechnym, nie można było zastosować tego przepisu. Decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. odnosi się tylko do takich przypadków, kiedy tego rodzaju wykroczenie miało faktycznie miejsce i zostało to wiążąco ustalone. Organ nie czyni w tym zakresie samodzielnych ustaleń, nie ma bowiem do tego kompetencji bazując na ustaleniach Policji, jako służby kompetentnej do stwierdzania tego rodzaju wykroczeń.
Potwierdza to treść art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, zgodnie z którym do dnia 31 grudnia 2016 r. podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz art. 103 ust. 1 pkt 5 u.k.p., jest informacja o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a P.r.d. Nie oznacza to jednak, że starosta wydając decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy ma działać w sposób mechaniczny, nie podejmując nawet próby właściwego odczytania treści zawiadomienia, jakie wpłynęło od Policji.
Do kwestii tej nawiązał bezpośrednio Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 11.10.2016 r., K 24/15, OTK-A 2016/77, dotyczącym kontroli konstytucyjności art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. Trybunał potwierdził zgodność z konstytucją powyższego przepisu w zakresie, w jakim przewiduje stosowanie wobec tej samej osoby, za ten sam czyn, sankcji administracyjnej w postaci zatrzymania prawa jazdy i odpowiedzialności prawnokarnej za wykroczenie. Z kolei w zakresie, w jakim nie przewiduje sytuacji usprawiedliwiających - ze względu na stan wyższej konieczności - kierowanie pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, Trybunał stwierdził niezgodność analizowanego przepisu z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji, jednakże okoliczności te nie wystąpiły w badanej sprawie.
Ponadto Trybunał zauważył, że wykazanie błędnego pomiaru prędkości możliwe jest w postępowaniu w sprawach o wykroczenie i wówczas jego skutkiem może być nawet uniewinnienie obwinionego od zarzucanego mu czynu. To z kolei, w razie uprzedniego zakończenia postępowania administracyjnego ostateczną decyzją o zatrzymaniu prawa jazdy, będzie uprawniało stronę do wznowienia tego postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., bowiem ustalenie, że pomiar prędkości został błędnie dokonany, jest nową okolicznością faktyczną istotną dla tej sprawy. W ramach tej nadzwyczajnej procedury wznowieniowej możliwe byłoby zatem uchylenie wspomnianej decyzji, ewentualnie uzyskanie przez stronę stosownego odszkodowania.
Stanowisko Trybunału wspiera wyrażony wyżej pogląd, że podstawą zatrzymania prawa jazdy musi być ustalenie w sposób wiążący kwestii przekroczenia dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h. Należy przyjąć, że przesądza o tym uznanie popełnienia wykroczenia przez jego sprawcę w postępowaniu mandatowym, albo ustalenie jego popełnienia w postępowaniu sądowym, w sytuacji kwestionowania przez kierującego faktu popełnienia tego rodzaju wykroczenia (por. wyrok WSA w Lublinie z 22.12.2015 r., III SA/Lu 1132/15).
Błąd organu ma dodatkowy aspekt z tego względu, że kwestia zatrzymania prawa jazdy rzutuje na zakres odpowiedzialności sprawcy wykroczenia i ewentualny okres zatrzymania prawa jazdy w przypadku ponownego popełnienia tego rodzaju wykroczenia. Sytuacja taka miała miejsce w niniejszej sprawie. Stosownie bowiem do art. 102 ust. 1 pkt 1d u.k.p., jeżeli osoba kierowała pojazdem pomimo wydania decyzji administracyjnej o zatrzymaniu jej prawa jazdy na podstawie ust. 1 pkt 4 lub 5 albo zatrzymania prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a P.r.d., starosta wydaje decyzję administracyjną o przedłużeniu okresu, na który zatrzymano prawo jazdy, do 6 miesięcy. Jeżeli decyzja, o której mowa w ust. 1c, nie została jeszcze wydana, starosta wydaje tę decyzję na okres 6 miesięcy.
Ponadto, skarżący podniósł zarzut niedokładnego ustalenia przez organ stanu faktycznego sprawy i niewyjaśnienia, czy w sprawie zachodził kontratyp stanu wyższej konieczności czy też immunitetu adwokackiego, powodujących niemożność nałożenia na skarżącego jakiejkolwiek sankcji przewidzianej przez prawo, w tym zatrzymania prawa jazdy. Skarżący uzasadnił to tym, że tego dnia jechał na wybory dziekana oraz członków [...]i był to ważny służbowy wyjazd mający związek z prowadzoną przez skarżącego działalnością zawodową i obowiązkami adwokackimi.
Odnosząc się do powyższego, Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, że w chwili zatrzymania wykonywał czynność służbową i w związku z tym chronił go immunitet. W ocenie Sądu, dojazd do miejsca wykonywania czynności służbowych nie jest wykonywaniem czynności służbowych, a jedynie czynnością przy okazji wykonywania czynności służbowych. W okolicznościach faktycznych zatrzymania skarżący nie występował w charakterze adwokata. Dlatego w tej okoliczności powoływanie się przez skarżącego na immunitet adwokacki określony w art. 7 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze nie mogło przynieść oczekiwanego przez skarżącego skutku.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.
Ponownie rozpoznając sprawę organ winien uwzględnić dokonaną wyżej wykładnię przepisów prawa.