Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak [...], działający z upoważnienia Prezydenta T. Koordynator Zespołu Usług Społecznych Nr II MOPR w T. na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1, ust. 3, art. 99 w zw. z art. 106 ust. 1, 3 i 4, art. 110 ust. 7 i 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 930, dalej powoływana jako u.p.s.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej powoływana jako K.p.a.) przyznał A. C. zasiłek stały dla osoby samotnie gospodarującej od dnia [...] lipca 2016 r. do odwołania w wysokości [...] zł miesięcznie.
Odwołanie od ww. decyzji wniósł A. C. podnosząc, że odwoływał się od orzeczenia Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w T. i powinien otrzymać zasiłek stały od marca 2016 r.
Decyzją z dnia [...] września 2016 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1, art. 106 ust. 3 u.p.s. oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ wskazał, że z akt sprawy wynika, iż Wojewódzki Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności B., zaliczył A. C. do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności na stałe. A. C. nie posiada żadnego źródła dochodu, utrzymuje się ze świadczeń MOPR. W tych warunkach należy stwierdzić, że spełnia on określone w art. 37 ust. 1 pkt 1 u.p.s. kryteria uprawniające do korzystania z pomocy w formie zasiłku stałego.
Odnosząc się do zawartego w odwołaniu żądania przyznania zasiłku stałego od marca 2016 r. organ wskazał, że wniosek o przyznanie przedmiotowego zasiłku strona złożyła w dniu [...].07.2016 r. Zgodnie z art. 106 ust. 3 u.p.s., świadczenia pieniężne z pomocy społecznej przyznaje się i wypłaca za okres miesiąca kalendarzowego, począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją. Wobec powyższego organ I instancji prawidłowo przyznał zasiłek stały od miesiąca złożenia wniosku, tj. od dnia [...] lipca 2016 r. Mając powyższe na uwadze Kolegium nie znalazło podstaw do uwzględnienia odwołania, tym samym należało zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji utrzymać w mocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 718 – dalej przywoływana jako P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W rozumieniu powyższych przepisów, sąd administracyjny bada legalność, czyli innymi słowy zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron, oraz z przepisami proceduralnymi, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
Sąd orzekając w sprawie nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Natomiast stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).
Po myśli art. 134 § 1 P.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 P.p.s.a, skarga podlega oddaleniu w oparciu o przepis art. 151 P.p.s.a.
Wychodząc z tych przesłanek Sąd uwzględnił skargę, gdyż stwierdził, że zaskarżona oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają przepisy prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 P.p.s.a. stanowi podstawę do ich uchylenia.
Przesłanki przyznania zasiłku stałego określone zostały w art. 37 u.p.s. W przepisie tym przewidziano, że przedmiotowy zasiłek przysługuje:
- 1) pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej;
- 2) pełnoletniej osobie pozostającej w rodzinie, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód, jak również dochód na osobę w rodzinie są niższe od kryterium dochodowego na osobę w rodzinie.
Wysokość zasiłku stałego w przypadku osoby samotnie gospodarującej określa się na podstawie art. 37 ust. 2 pkt 1 u.p.s. jako różnicę między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, przy czym kwota zasiłku aktualnie nie może być większa niż 604 zł.
Stan faktyczny sprawy nie budzi w niniejszej sprawie sporu. Bezsprzecznie skarżący spełnia wskazane powyżej przesłanki przyznania zasiłku stałego. Spór między stronami dotyczy okresu, na który przyznano skarżącemu przedmiotowy zasiłek. W toku postępowania nie zgadzał się on z przyznaniem mu zasiłku stałego od 1 lipca 2016 r. w sytuacji, gdy z orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] lipca 2016 r. wynika, że ustalony w nim stopień niepełnosprawności datuje się od [...] września 2009 r.
W przepisie art. 106 ust. 3 zd. 1 u.p.s. przewidziano, że świadczenia pieniężne z pomocy społecznej przyznaje się i wypłaca za okres miesiąca kalendarzowego, począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowało się stanowisko, że przepis ten dotyczy sytuacji, gdy wniosek o przyznanie określonego świadczenia jest pierwszym wnioskiem wszczynającym postępowanie. Przepis ten nie ma natomiast zastosowania, gdy zainteresowana osoba uzyskała prawo do świadczenia wcześniej i składała kolejny wniosek. W szczególności przepis ten nie ma zastosowania, gdy zachodzi ciągłość niepełnosprawności uprawniającej do świadczenia, a potrzeba złożenia kolejnego wniosku powstała w związku z koniecznością uzyskania następnego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności (wyrok WSA w Białymstoku z 9.08.2012 r., II SA/Bk 386/12, wyrok WSA w Białymstoku z 18.06.2009 r., II SA/Bk 108/09, wyrok NSA z 16.11.2005 r., I OSK 353/05, wyrok WSA w Bydgoszczy z 5.03.2009 r., II SA/Bd 851/08).
Taka tymczasem sytuacja wystąpiła w analizowanej sprawie. Jak wynika z akt sprawy (vide ocena sytuacji osoby w aktach organu I instancji), skarżący otrzymywał zasiłek stały do końca lutego 2016 r., natomiast stosowne orzeczenie o stopniu niepełnosprawności pochodzi z lipca 2016 r. Zatem jego wniosek z 29 lipca 2016 r. nie jest pierwszym, lecz kolejnym wnioskiem dotyczącym zasiłku stałego. Nie ulega zatem wątpliwości to, że skarżący winien zachować ciągłość otrzymywanego zasiłku i nie może ponosić konsekwencji przedłużającego się postępowania w przedmiocie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności.
Mając powyższe na uwadze, w oparciu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. Wskazania do dalszego postępowania wynikają wprost z przedstawionych rozważań Sądu i ponowne rozpoznanie sprawy winno nastąpić z uwzględnieniem poczynionych przez Sąd uwag.