Uzasadnienie
Pismem z dnia 20 grudnia 2013 r. skarżący K. F. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
W wykonaniu zarządzenia referendarza sądowego z dnia 7 stycznia 2014 r. skarżący został wezwany do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu (PPF) w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 30 stycznia 2014 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 25 akt sądowych).
Termin do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu upłynął z dniem 6 lutego 2014 r.
W wyznaczonym terminie, ani do chwili wydania niniejszego postanowienia wniosek nie został złożony.
Zarządzeniem z dnia 11 marca 2014 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Bydgoszczy pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania wskazując, że pomimo upływu zakreślonego terminu skarżący nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu.
We wniesionym w terminie sprzeciwie skarżący podniósł, iż do wniosku o przyznanie prawa pomocy nie było pouczenia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania wraz z upływem 7 dni.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej "p.p.s.a." wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wzór wniosku został określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245).
Niezachowanie określonego w art. 252 p.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 257 tej ustawy, który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 21 kwietnia 2008 r., ONSAiWSA 2008/5/74, ZNSA 2008/5/123, Prok.i Pr.-wkł. 2008/11/54). Jeżeli wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony przez osobę fizyczną na urzędowym formularzu, przesyła się stronie formularz w celu jego wypełnienia (§ 2 ust. 3 rozporządzenia), co też w przedmiotowej sprawie nastąpiło.
Pozostawienie bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, przewiduje art. 257 p.p.s.a. W myśl tego przepisu pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania ma miejsce, gdy strona złożyła wniosek w innej formie niż na urzędowym formularzu.
Rygor przewidziany w art. 257 p.p.s.a. ma charakter zobiektywizowany, a termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku jest terminem ustawowym. Jego przekroczenie musi powodować więc skutek w postaci zastosowania przez sąd rygoru przewidzianego w powyższym przepisie. Wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego nie otwiera stronie dodatkowego terminu do złożenia wniosku na wymaganym formularzu. W konsekwencji, rozpoznanie zgodnie z przepisem art. 260 p.p.s.a., sprawy przez sąd nie oznacza otwarcie dla strony nowego, dodatkowego terminu do dokonania czynności procesowej, o spełnienie której była już wzywana.
Na marginesie należy wskazać, iż rygor pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w przypadku jego niewypełnienia został stronie skarżącej wskazany w piśmie przewodnim z dnia 10 stycznia 2014 r., którym to doręczono skarżącemu formularz PPF w celu jego wypełnienia i przedłożenia Sądowi w terminie 7 dni.
W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy pozostawił bez rozpoznania.