Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na podstawie art. 155 k.p.a. i art. 22 ust. 1 w związku z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371, ze zmianami) odmówił zmiany decyzji własnej z dnia [...] nr [...] o zmianie uprawnień kombatanckich Z. P. W uzasadnieniu powyższej decyzji podniesiono, iż Z. P. nie wykazał by za zmianą przedmiotowej decyzji przemawiał interes społeczny albo też jego słuszny interes i po ponownej analizie materiału dowodowego należy stwierdzić, że okoliczności na które powołuje się strona we wniosku takiej oceny nie uzasadniają.
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Z. P. podniósł, że "poszerzenie" jego uprawnień kombatanckich powinno obejmować jego okres pobytu w Kazachstanie - od listopada 1942 r. do czerwca 1943 r. jako osoby represjonowanej na zesłaniu.
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] o odmowie zmiany decyzji własnej. Okoliczności powołane we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie wnoszą nowych okoliczności, bowiem z akt sprawy wynika, że we wskazanym okresie pełnił on służbę w Armii Radzieckiej, co potwierdza zaświadczenie Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w P. z dnia 15 lipca 1978 r., a tym samym brak jest dowodów by przebywał on na deportacji w ZSRR. Brak jest zatem przesłanek wskazanych w art.. 4 ust. 1 pkt 3 lit. "b" ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Z. P. wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i zmianę przyznanych mu uprawnień kombatanckich. Skarżący podniósł ponadto, że bezspornym jest, iż przebywał on w Kazachstanie na dalekim zapleczu działań wojennych, dokąd został przymusowo wywieziony, a wskazany w dokumentach wpis dotyczący służby w Armii Radzieckiej od czerwca 1941 r. do maja 1943 r., przy powołaniu do czynnej służby wojskowej w Siłach Zbrojnych od 30.06.1943 r. stanowi co najmniej o okresie jego pobytu na zesłaniu przez okres 2 miesięcy.
W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o oddalenie skargi przytaczając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...] Nr [...] pozbawił Z. P. na podstawie art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. Nr 17, poz. 75, ze zmianami) uprawnień kombatanckich z tytułu walki zbrojnej o utrwalenie władzy ludowej od czerwca 1945 r. do września 1946 r., utrzymując i przyznając uprawnienia kombatanckie z tytułu służby w armii sojuszniczej / ZSRR/ od czerwca 1941 r. do maja 1943 r. oraz służby w WP od czerwca 1943 r. do maja 1945 r. i walki z oddziałami Wehrwolfu przez okres 1 miesiąca.
Zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 ustawy o kombatantach, uprawnienia określone w ustawie przysługują osobie, która uzyska decyzję potwierdzającą działalność wymienioną w art. 1 ust. 2 i w art. 2 albo fakty, o których mowa w art. 4, posiada obywatelstwo polskie lub posiadała je w okresie działalności kombatanckiej bądź w okresie podlegania represjom, z zastrzeżeniem ust. 2.
Przyznanie uprawnień kombatanckich nie zależy od uznania organu, który wydaje decyzję, ale od spełnienia przez osobę, która ubiega się o te uprawnienia ustawowych przesłanek, a przesłanki te w odniesieniu do skarżącego określa przepis art. 4 ust. 1 pkt 3 lit. b) cytowanej wyżej ustawy. Przepis ten stosuje się również do osób, które podlegały represjom wojennym i okresu powojennego.
Poza sporem pozostaje treść zaświadczenia Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w P. z dnia 15 lipca 1978 r., z którego wynika, iż skarżący brał udział w walkach od dnia 30 czerwca 1941 r. do dnia 30 maja 1943 r. w Armii Radzieckiej, od dnia 30 czerwca 1943 r. do dnia 9 maja 1945 r. w Ludowym Wojsku polskim i od dnia 10 maja 1945 r. do dnia 1 września 1946 r. brał udział w walkach z bandami.
Dążność do zmiany decyzji ostatecznej z dnia [...] 1993 r. na mocy której skarżący nabył uprawnienia kombatanckie wskazują niewątpliwie na słuszny interes strony.
Odmowa potwierdzenia okoliczności, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 lit b) cytowanej ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego, nie może być uzasadniona wyłącznie brakiem zasobów archiwalnych; organ orzekający jest obowiązany przeprowadzić postępowanie wyjaśniające (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie ustosunkowano się do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącego, a jedynie do znajdującej się w aktach dokumentacji. Dlatego też dopiero zebrany w całości materiał może podlegać ocenie.
Z tych też względów Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.