Uzasadnienie
W dniu 22 września 2010 roku na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2005 r. Nr 236, poz. 2008 z późn. zm.) została podjęta Uchwała nr LXXIII/1103/10 Rady Miasta Bydgoszcz w sprawie uchwalenia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie miasta Bydgoszczy, która weszła w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia.
W dniu 28 października 2010 roku Wojewoda Kujawsko – Pomorski rozstrzygnięciem nadzorczym Nr 19/2010, znak: WNK.IV.RK.0911 – 19/10, na podstawie art. 91 ust. 1 ww. ustawy z dnia 8 marca 1990 roku stwierdził nieważność ww. uchwały w części dotyczącej § 2 pkt 1, § 3 ust. 1 pkt 3, 5, 6 (w części) i 7, § 5 ust. 1 i 2, wskazując, iż Rada nie może w drodze uchwały wychodzić poza zakres spraw wskazanych ustawowo. Przekroczenie upoważnienia ustawowego stanowi istotne naruszenie prawa. W ocenie organu, w przedmiotowej uchwale za nieprawidłowe uznano postanowienia § 2 pkt 1, z uwagi na zawarcie w nim definicji pojęcia zawartego w ustawach, § 3 ust. 1 pkt 3, § 3 ust. 1 pkt 5, z uwagi na fakt, iż uregulowanie regulaminu wykracza poza zakres spraw, do których Rada jest upoważniona, § 3 ust. 1 pkt 6, ponieważ zapis ten nie znajduje umocowania w delegacji ustawowej dla Rady, § 3 ust. 1 pkt 7, gdyż zapis ten nie znajduje oparcia w art. 4 powołanej ustawy, § 5 ust. 1 wkracza w prawo własności nieruchomości oraz § 5 ust. 2 z braku podstawy prawnej w ustawie.
Na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze, powołując się na pełnomocnictwo Prezydenta Miasta Bydgoszczy, wniósł skargę radca prawny zarzucając błędną wykładnię art. 4 ust. 2 ww. ustawy z dnia 13 września 1996 r. wskazując także, iż rozstrzygnięcie nadzorcze zostało podpisane przez Wicewojewodę, co zdaniem skarżącego nastąpiło z przekroczeniem kompetencji.
W odpowiedzi na skargę z dnia 24 grudnia 2010 roku Wojewoda Kujawsko – Pomorski wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie jej oddalenie, wskazując na uchybienie formalne ze strony wnoszącego skargę, które powoduje, że jest on podmiotem nieuprawnionym do wniesienia skargi. Zgodnie bowiem z przepisem art. 98 ust. 3 ww. ustawy z dnia 8 marca 1990 r. do złożenia skargi uprawniona jest gmina lub związek międzygminny, których interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone. Ponadto, podstawą do wniesienia skargi jest uchwała lub zarządzenie organu, który podjął uchwałę lub zarządzenie albo którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze. W niniejszej sprawie Rada Miasta Bydgoszczy nie podjęła stosownej uchwały o zaskarżeniu rzeczonego rozstrzygnięcia nadzorczego i nie upoważniła Prezydenta Miasta Bydgoszczy do jej reprezentowania. Organ nadzoru podtrzymał także uzasadnienie swego rozstrzygnięcia wskazując, że Rada Miasta ponownie uchwaliła regulamin, który wykracza poza zakres spraw, o których mowa w art. 4 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z treścią przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) rozpoznając skargę Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednakże związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Na wstępie należy wskazać, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest zawsze obligatoryjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Odnosząc to do niniejszej sprawy wskazać należy, iż składając skargę nie przedłożono uchwały Rady Miasta Bydgoszczy o złożeniu skargi do Sądu na rozstrzygnięcie nadzorcze. W związku z powyższym – przed rozpoznaniem skargi, zarządzeniem z dnia 7 lutego 2011 r. wezwano Radę Miasta Bydgoszczy do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez przedłożenie uchwały Rady, o jakiej mowa w art. 98 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym, stanowiącej podstawę do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Uchwały takiej do dnia wyroku nie przedłożono.
Zgodnie natomiast z treścią przepisu art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz.1591 z późn. zm.) do złożenia skargi uprawniona jest gmina lub związek międzygminny, których interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone. Podstawą do wniesienia skargi jest uchwała lub zarządzenie organu, który podjął uchwałę lub zarządzenie albo którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze.
Pomimo wezwania Sądu, strona skarżąca nie przedłożyła uchwały w przedmiocie zaskarżenia do sądu rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody.
Przepis art. 58 § 1 pkt 6 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku stanowi, że Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W związku z tym postanowiono jak w sentencji.
Powyższe rozstrzygnięcie, uzasadnione względami formalnymi, wyłącza możliwość rozstrzygania przez Sąd sprawy co do jej istoty i tym samym zwalnia Sąd od obowiązku ustosunkowywania się do dalej idących, merytorycznych argumentów skargi.