Uzasadnienie
Pismem datowanym na dzień [...] października 2012 r. wniesionym do organu w dniu [...] stycznia 2013 r. A. J.-Ś. wniosła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Bydgoszczy o stwierdzenie nieważności decyzji Państwowego [...] Inspektora [...] w [...] z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...]w przedmiocie choroby zawodowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie. Zdarzeniem inicjującym bieg wskazanego trzydziestodniowego terminu jest, więc doręczenie zaskarżonej decyzji adresatowi. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że zaskarżona decyzja Państwowego [...] Inspektora [...] w [...] z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję [...] Powiatowego Inspektora [...] w [...] z dnia [...] maja 2004 r. nr [...] odmawiająca uchylenia decyzji Państwowego [...] Inspektora [...]w [...] z dnia [...] czerwca 1998 r., została skarżącej doręczona skutecznie w dniu[...]lipca 2006 r.
Wyjaśnienia przy tym wymaga, iż podstawą tej kwalifikacji jest art. 44 Kpa, który ma zastosowanie w przypadku niemożności dokonania doręczenia adresatowi ani bezpośrednio, o czym – w odniesieniu do osób fizycznych – stanowi art. 42 § 1 Kpa, ani za pośrednictwem osoby uprawnionej zgodnie z art. 43 Kpa. W takiej sytuacji, w przypadku doręczania pisma przez pocztę, przechowywane jest ono w placówce pocztowej przez okres czternastu dni (art. 44 § 1 Kpa). W oddawczej skrzynce pocztowej (a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe) umieszcza się zawiadomienie o złożeniu tego pisma oraz informację o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. Jeżeli pismo to nie zostanie podjęte w tym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości jego odbioru w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia (art. 44 §§ 2 i 3 Kpa).
Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 Kpa). O wykonaniu powyższych czynności w sprawie niniejszej świadczą adnotacje operatora publicznego umieszczone na potwierdzeniu odbioru przesyłki skierowanej do skarżącej. Zgodnie z nimi, jak już wspomniano, wskutek niezastania adresata przesyłkę tę awizowano: po raz pierwszy – w dniu [...] czerwca 2006 r., powtórnie – w dniu [...] czerwca 2006 r. Oznacza to, iż czternastodniowy termin, o którym mowa w powołanym wyżej art. 44 § 4 P.p.s.a., upłynął z dniem [...] lipca 2006 r., a doręczenie należało uznać za dokonane w tym dniu. Konsekwencją powyższego jest stwierdzenie, że skarżąca powinna wnieść skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy najpóźniej w dniu [...]sierpnia 2006 r.
Tymczasem skarga do sądu administracyjnego została wniesiona przez skarżącą w dniu [...] stycznia 2013 r., a zatem z ponad pięcioletnim uchybieniem terminu przewidzianego do jej wniesienia. Skarżąca nie wnosiła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, nie powoływała się także na jakiekolwiek przesłanki uniemożliwiające jej wniesienie przedmiotowej skargi w ustawowym terminie.
Na marginesie wskazać należy, że niezależnie od skargi do tutejszego sądu, skarżąca wnioskiem z [...] stycznia 2013 r. wystąpiła do Państwowego [...] Inspektora [...]w [...] o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w trybie postępowania administracyjnego. Jak wynika z odpowiedzi organu na skargę wniosek ten, zgodnie z właściwością, został przekazany do rozpatrzenia [...] Inspektorowi [...] w [...].
Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę odrzucił.